Legislator Case Law & Legislation
VI U 308/14 AI generated

Social security court dismisses appeal on work accident compensation due to statute of limitations and lack of evidence.

Case Number VI U 308/14
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The court dismissed the plaintiff's appeal against the Social Insurance Institution's refusal to grant a one-time compensation for a work accident. The institution acknowledged the accident occurred but ruled the claim was time-barred because the debt for social security contributions remained unpaid for over six months. The court rejected the plaintiff's attempt to introduce new medical evidence, noting the plaintiff's severe communication difficulties and the professional representation provided by a lawyer.

Legislator headnote

AI generated

Art. 6 ust. 1, 3 ustawy o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych; Statute of limitations bars claims for work accident compensation when contributions remain unpaid beyond the statutory period, and courts cannot admit irrelevant evidence to modify substantive law.

Keywords

AI generated
work accident compensation statute of limitations social security contributions evidence admissibility professional legal aid social insurance dispute time bar

Cited Legislation

AI generated
Art. 6 ust. 1, 3 of the Act on social insurance in respect of work accidents and occupational diseases
S., w oparciu o treść art. 6 ust.
Art. 477 § 14 k.p.c.
W tym stanie rzeczy, wobec braku należytych podstaw, odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie i jako takie w oparciu art. 477 14 § 1 k.p.c.
§ 11 ust. 2 of the Minister of Justice Regulation on fees for lawyers' activities
§ 2 pkt. 3 of the Minister of Justice Regulation on fees for lawyers' activities
Art. 8 k.p.
Dodatkowo, odrębność dziedziny prawa (świadczeń ubezpieczeniowych) nie pozwala na odpowiednie stosowanie klauzul generalnych zasad współżycia społecznego czy nadużycia prawa (art. 8 k.p., art.
Art. 5 k.c.
8 k.p., art. 5 k.c.) celem modyfikacji zapisów ustawowych dot.
art. 8 k.p
Dodatkowo, odrębność dziedziny prawa (świadczeń ubezpieczeniowych) nie pozwala na odpowiednie stosowanie klauzul generalnych zasad współżycia społecznego czy nadużycia prawa (art. 8 k.p., art.
art. 5 k.c
8 k.p., art. 5 k.c.) celem modyfikacji zapisów ustawowych dot.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt VI U 308/14

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 kwietnia 2015 roku. Sąd Rejonowy w Białymstoku VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący SSR Marta Kiszowara Protokolant: Urszula Ewa Aleksandrowicz po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2015 roku w Białymstoku na rozprawie sprawy J. S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. o jednorazowe odszkodowanie na skutek odwołania J. S. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. z dnia 06 maja 2014 r. numer 07- (...) I. Oddala odwołanie. II. Zasądza od Skarbu Państwa (Sąd Rejonowy w. B.) na rzecz radcy prawnego M. L. kwotę 120 zł. (sto dwadzieścia złotych) powiększoną o należny podatek VAT tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Sygn. akt VI U 308/14

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 6 maja 2014r. znak 07- (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. /zwany dalej ZUS/ odmówił J. S., w oparciu o treść art. 6 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. z 2009r., Nr 167, poz. 1322), prawa do jednorazowego odszkodowania w związku z wypadkiem przy pracy. Organ rentowy nie kwestionował, iż zdarzenie z dnia 14 listopada 2009r. było wypadkiem przy pracy, przyjął jednak, że uprawnienie wnioskodawcy do jednorazowego odszkodowania uległo przedawnieniu.

Organ rentowy wyjaśnił, iż na dzień wypadku J. S. posiadał zadłużenie z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne na kwotę przekraczającą 6,60 zł. Przedmiotowe zadłużenie nie zostało uregulowane w ciągu 6 miesięcy od dnia wypadku (por. decyzja, k. 10 akt ZUS).q Od powyższej decyzji odwołał się J. S., wnosząc o jej zmianę i przyznanie prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy, jakiemu uległ w dniu 14 listopada 2009r. Nadto wniósł o zasądzenie od organu rentowego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego (k. 2).

W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. wniósł o jego oddalenie. Organ rentowy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie uznając, że prawo do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy prowadzeniu działalności gospodarczej z dnia 14 listopada 2009r. uległo przedawnieniu (sprecyzowanie stanowiska, k. 31-32).

Sąd Rejonowy ustalił i zważył, co następuje:

Zgodnie z art.

3. w ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych /zwanej dalej ustawą wypadkową/ za wypadek przy pracy uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną powodujące uraz lub śmierć, które nastąpiło:

1) podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika zwykłych czynności lub poleceń przełożonych, 2) podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika czynności na rzecz pracodawcy, nawet bez polecenia, 3) w czasie pozostawania pracownika w dyspozycji pracodawcy w drodze między siedzibą pracodawcy, a miejscem wykonywania obowiązku wynikającego ze stosunku pracy. Za wypadek przy pracy uważa się również nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną powodujące uraz lub śmierć, które nastąpiło w okresie ubezpieczenia wypadkowego z danego tytułu podczas wykonywania zwykłych czynności związanych z prowadzeniem działalności pozarolniczej w rozumieniu przepisów o systemie ubezpieczeń społecznych (art. 3 ust. 3 pkt.

8) ustawy wypadkowej). W myśl art. 5 ust. 1 pkt.

8) ustawy wypadkowej ustalenia okoliczności i przyczyn wypadków przy pracy, o których mowa w art. 3 ust. 3, dokonuje w karcie wypadku, którą w przypadku osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów o systemie ubezpieczeń społecznych, sporządza Zakład Ubezpieczeń Społecznych. W art. 8 ust. 6 pkt.

4) ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2015r., poz. 121) wyjaśniono przy tym, iż za osobę prowadzącą pozarolniczą działalność uważa się m.in. wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz wspólników spółki jawnej, komandytowej lub partnerskiej. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt. 4 ustawy wypadkowej ubezpieczonemu, który doznał stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu z tytułu wypadku przy pracy przysługuje jednorazowe odszkodowanie. Z kolei w art. 6 ust. 2 pkt. 1 przewidziano, że świadczenia, o których mowa w ust. 1 (a więc m.in. jednorazowe odszkodowanie) nie przysługują osobom prowadzącym pozarolniczą działalność (…) w razie wystąpienia w dniu wypadku lub w dniu złożenia wniosku o przyznanie świadczeń z tytułu choroby zawodowej zadłużenia z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne na kwotę przekraczającą 6,60 zł, do czasu spłaty całości zadłużenia, z zastrzeżeniem art. 47 ust.

3. Prawo do świadczeń, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt. 1, 2, 4, 5 i 11 (a więc m.in. do jednorazowego odszkodowania), przedawnia się, jeżeli zadłużenie, o którym mowa w art. 6 ust. 2, nie zostanie uregulowane w ciągu 6 miesięcy od dnia wypadku lub od dnia złożenia wniosku o przyznanie tych świadczeń z tytułu choroby zawodowej (art. 6 ust. 3). W kontekście powyższych regulacji bezsporne pozostawało, że J. S. w dniu zdarzenia, tj. 14 listopada 2009r. podlegał ubezpieczeniu wypadkowemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o systemie ubezpieczeń społecznych.

Ubezpieczony był wówczas wspólnikiem jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, tj. Przedsiębiorstwa (...) Sp. z o.o. w B.. Przedmiotem działalności Spółki było wykonywanie robót ogólnobudowlanych. W dniu 23 kwietnia 2014r. J. S. wystąpił do ZUS z wnioskiem o wypłatę jednorazowego odszkodowania oraz zwrot kosztów leczenia, w związku z wypadkiem przy pracy z dnia 14 listopada 2009r. (k. 1 akt ZUS). Do wniosku ubezpieczony dołączył „kartę wypadku” z dnia 18 listopada 2013r., w której organ rentowy uznał, że wypadek z dnia 14 listopada 2009r. jest wypadkiem przy pracy określonym w art. 3 ust. 3 pkt. 8 ustawy wypadkowej, tj. powstałym podczas wykonywania zwykłych czynności związanych z prowadzeniem działalności pozarolniczej w rozumieniu przepisów o systemie ubezpieczeń społecznych (k. 2 akt ZUS).

Zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i w toku postępowania dowodowego organ rentowy nie kwestionował, iż zdarzanie z dnia 14 listopada 2009r. było wypadkiem przy pracy, określonym w art. 3 ust. 3 pkt. 8 ustawy wypadkowej. Zasadniczo osią sporu postawało, czy J. S. przysługuje prawo do jednorazowego odszkodowania oraz czy w rozpoznawanej sprawie można mówić o ewentualnym przedawnieniu prawa do jednorazowego odszkodowania w rozumieniu art. 6 ust. 2 i 3 ustawy wypadkowej. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie potwierdza, że J. S. w dniu wypadku przy pracy w istocie posiadał zadłużenie z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne na kwotę przekraczającą 6,60 zł.

Z dołączonej do akt ZUS informacji rozliczeniowej („Pokrycie należności dla płatnika”) wynika, że na dzień 14 listopada 2009r. niepokryte należności z okresu: 09, 10, 12. 2007r.- 10. 2009r. wyniosły w sumie 25.904,98 zł plus odsetki na dzień 06.05.2014r. w kwocie 14.883 zł (data aktualności danych: 2014-05-06, por. k. 8 i 9 akt ZUS). Wobec powyższego właściwie organ rentowy wywiódł, iż do czasu spłaty ww. zadłużenia, ubezpieczonemu nie przysługiwało prawo do jednorazowego odszkodowania (art. 6 ust. 2 ustawy wypadkowej).

Słusznie przy tym organ rentowy podnosi, iż ustawodawca w art. 6 ust. 3 ustawy wypadkowej wyznaczył określony termin na uregulowanie zadłużenia, tj. 6 miesięcy od dnia wypadku lub od dnia złożenia wniosku o przyznanie świadczeń z tytułu choroby zawodowej, pod rygorem przedawnia prawa do jednorazowego odszkodowania. W nawiązaniu do powyższego wskazać należy, że J. S. nie spłacił przedmiotowego zadłużenia we wskazanym wyżej terminie. W piśmie procesowym z dnia 20 listopada 2014r. organ rentowy wyjaśnił, iż z informacji Wydziału Rozliczeń Kont Płatników Składek ZUS wynika, że ubezpieczony „na dzień dzisiejszy” (tj. 20 listopada 2014r.) nadal posiada zadłużenie z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne na kwotę przekraczającą 6,60 zł (k. 31-32).

W konsekwencji przyjąć należało, że prawo J. S. do jednorazowego odszkodowania w związku z wypadkiem przy pracy z dnia 14 listopada 2009r. uległo przedawnieniu. W istocie bowiem J. S. na dzień 14 listopada 2009r., jak również na dzień złożenia wniosku o wypłatę jednorazowego odszkodowania podsiadał wobec ZUS zadłużenie z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne na kwotę przekraczającą 6,60 zł. Nadto, w ciągu 6 miesięcy od dnia wypadku, tj. do dnia 14 maja 2010r., ubezpieczony nie uregulował wobec ZUS wspomnianego wyżej zadłużenia.

Godzi się przy tym zauważyć, iż złożone przez ubezpieczonego w toku postępowania pismo z dnia 14 stycznia 2015r. (k. 34 in.) nie miało żadnego związku z rozpoznawana sprawą. W pierwszym akapicie pisma ubezpieczony wskazuje na zupełnie inne zdarzenie i jego następstwa, niż będące przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu tj. „wypadek przy pracy w dniu 25.11.2013r.- udar mózgu niedokrwienny (…)”. Z kolei w drugim akapicie przedmiotowego pisma ubezpieczony wskazuje na „decyzję ZUS O/B. z dnia 21.01.2013r. znak (…)”, podczas gdy odwołanie w rozpoznawanej sprawie dotyczy zupełnie innej decyzji, tj. z dnia 6 maja 2014r., w przedmiocie odmowy przyznania prawa do jednorazowego odszkodowania.

Dodatkowo załącza do pisma liczną dokumentację medyczna obejmującą przedział czasowy od 2004r. do 2014r. W treści przedmiotowego pisma ubezpieczony nie wyjaśnia jakich kwestii- istotnych z punktu rozpoznawanej sprawy- dotyczą podawane przez niego twierdzenia, a przy tym nie uzasadnia, dla stwierdzenia jakich faktów wnosi o dopuszczenie opisanych w piśmie dowodów. Abstrahując od powyższego Sąd zaznacza, iż organ rentowy nie kwestionował charakteru zdarzenia z dnia 14 listopada 2009r., kwalifikując je jako wypadek przy pracy. Nadto nie kwestionował, iż w następstwie wypadku, ubezpieczony doznał urazów, szczegółowo opisanych w dołączonej dokumentacji medycznej.

Tym samym brak było jakiegokolwiek uzasadnienia dla dopuszczenia dowodów wskazywanych przez stronę odwołującą się. Sąd miał na uwadze obecny- zły stan zdrowia ubezpieczonego (wg oświadczenia pełnomocnika, z informacji uzyskanych od małżonki J. S., po doznanym udarze mózgu, ubezpieczony ma problemy z komunikowaniem się i pisaniem, por. k. 69), przy czym należy podkreślić, iż w toku postępowania interesy J. S. były reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, który dodatkowo pozostawał w stałym kontakcie z jego żoną.

Nadto Sąd zwraca uwagę, że ubezpieczony, przed doznanym udarem mózgu (tj. 25.11.2013r.) miał przeszło cztery lata (licząc od 14.11.2009r.) na spłacenie zadłużenia wobec ZUS, czemu jednak nie sprostał. W tym miejscu Sąd zwraca uwagę, iż przedawnienie jest instytucją prawa materialnego i wyraża wolę prawodawcy. Dodatkowo, odrębność dziedziny prawa (świadczeń ubezpieczeniowych) nie pozwala na odpowiednie stosowanie klauzul generalnych zasad współżycia społecznego czy nadużycia prawa (art. 8 k.p., art. 5 k.c.) celem modyfikacji zapisów ustawowych dot. przedawnienia (por. m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 grudnia 2012 r.

I UK 324/12). W tym stanie rzeczy, wobec braku należytych podstaw, odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie i jako takie w oparciu art. 477 14 § 1 k.p.c. podlegało oddaleniu. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł w oparciu. § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz. U. z 2013 r. poz. 490) Sąd w oparciu o § 2 pkt. 3 w/w rozporządzenia podwyższył opłatę o stawkę podatku od towarów i usług.