Court dismissed appeal as inadmissible because the contested order was not listed as appealable in civil procedure code.
Legislator summary
AI generatedThe District Court in Inowrocław rejected the debtor's appeal against a ruling dismissing his complaint regarding a bailiff's seizure of pension benefits. The debtor argued the first-instance decision was flawed, but the Court of Appeal found the appeal inadmissible under specific civil procedure statutes. Consequently, the appellate court upheld the lower court's decision to dismiss the appeal as procedurally improper.
Legislator headnote
AI generatedArt. 394 § 1 k.p.c.; Art. 13 § 2 k.p.c.; Art. 370 k.p.c.; Art. 397 § 2 k.p.c.; Art. 767 § 4 k.p.c. – An appeal against a ruling dismissing a complaint regarding a bailiff's enforcement act is inadmissible if such a ruling is not expressly enumerated as appealable in the Civil Procedure Code and does not conclude the proceedings.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt II Cz 914/14 POSTANOWIENIE Dnia 26 marca 2015 roku Sąd Okręgowy w Bydgoszczy II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Piotr Starosta Sędziowie: SO Aurelia Pietrzak (spr.) SO Tomasz Adamski po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2015 roku w Bydgoszczy na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku wierzyciela Banku (...) S.A. w W. i Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w I. przeciwko dłużnikowi Z. G. o egzekucję świadczenia pieniężnego na skutek zażalenia dłużnika na postanowienie Sądu Rejonowego w Inowrocławiu z dnia 18 kwietnia 2013 roku, sygn. akt I Co 67/13 postanawia: oddalić zażalenie. II Cz 914/14
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2013 r. Sąd Rejonowy w Inowrocławiu w sprawie ze skargi dłużnika Z. G.na zajęcie świadczenia rentowego przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Inowrocławiu I. W. (sygn. Km 2240/11, Kms 181/12), odrzucił zażalenie na postanowienie tego Sądu z dnia 18 lutego 2013 r. (sygn. I Co 67/13). W uzasadnieniu Sąd wskazał, że postanowieniem z dnia 18 lutego 2013 r. skarga dłużnika na ww. czynność Komornika została oddalona, zaś orzeczenie to doręczono dłużnikowi bez pouczenia jako niezaskarżalne. W konsekwencji wniesione przez dłużnika zażalenie na to postanowienie podlegało odrzuceniu jako niedopuszczalne na podstawie art. 370 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c. Zażalenie na orzeczenie Sądu Rejonowego złożył dłużnik. W uzasadnieniu przedstawił argumenty, w których kwestionował zasadność oddalenia jego skargi na czynność Komornika.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Zażalenie dłużnika nie jest uzasadnione, a zarzuty w nim podniesione odnoszą się w istocie do postanowienia Sądu I instancji z dnia 18 lutego 2013 r. oddalające jego skargę na czynność Komornika. Nie mogły one zatem wpłynąć na ocenę prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego z dnia 18 kwietnia 2013 r. odrzucającego zażalenie dłużnika jako niedopuszczalne. Zgodnie z art. 767 4 § 1 k.p.c., zażalenie na postanowienie sądu przysługuje w wypadkach wskazanych w ustawie. W postępowaniu egzekucyjnym zastosowanie tego środka zaskarżenia jest możliwe w wypadkach wskazanych w przepisach szczególnych części trzeciej Kodeksu postępowania cywilnego.
Ponadto stosownie do art. 394 § 1 k.p.c., który poprzez art. 13 § 2 k.p.c. znajduje zastosowanie również w postępowaniu egzekucyjnym, zażalenie przysługuje na postanowienia sądu kończące postępowanie w sprawie oraz pozostałych wypadkach enumeratywnie wymienionych w powołanym przepisie. Postanowienie Sądu I instancji oddalające skargę na czynność komornika sądowego polegającą na zajęciu świadczenia rentowego nie zostało expressis verbis wymienione jako zaskarżalne w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego dotyczących postępowania egzekucyjnego.
Nie jest to także postanowienie kończące postępowanie w rozumieniu art. 394 § 1 k.p.c. W konsekwencji Sąd Rejonowy słusznie odrzucił zażalenie dłużnika na postanowienie z dnia 18 lutego 2013 r. jako niedopuszczalne w świetle przywołanych przepisów. Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy oddalił zażalenie na mocy art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.