Appeal dismissed because plaintiff sued on loan contract but submitted credit contract documents violating procedural limits.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the plaintiff's appeal against the first-instance judgment that rejected their claim for payment. The plaintiff alleged a loan contract but submitted documents proving a credit contract, creating a fundamental discrepancy in the legal basis of the claim. The court ruled that the plaintiff, represented by a professional lawyer, could not justify this error as a clerical mistake, and the court was bound by the specific claim filed under the principle of dispositiveness.
Legislator headnote
AI generatedArt. 321 § 1 k.p.c.; Art. 385 k.p.c.: The court cannot rule on claims not filed by the plaintiff; if the submitted evidence proves a different legal basis than the claimed one, the claim must be dismissed as the plaintiff cannot justify the discrepancy.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt VIII Ca 168/15
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 marca 2015 r. Sąd Okręgowy w Toruniu VIII Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący- Sędzia SO Rafał Krawczyk po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2015 r. w Toruniu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa (...)w G. przeciwko A. F. o zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 6 października 2014 r. sygn. akt X C 1039/14 oddala apelację. Sygn. akt VIII Ca 168/15
UZASADNIENIE
Powód (...)w G. w pozwie przeciwko A. F. domagał się zasądzenia kwoty 4631,13 zł z odsetkami umownymi od dnia 24 kwietnia 2014 r. do dnia zapłaty oraz kosztami procesu według norm przepisanych. Powód wskazał, że dochodzi swoje roszczenie z umowy pożyczki z dnia 30 stycznia 2008 r., z której wierzytelność nabył w drodze umowy sprzedaży wierzytelności z następcą prawnym (...) z siedzibą w W.. Wyrokiem z dnia 6 października 2014 r. Sąd Rejonowy w Toruniu oddalił powództwo oraz kosztami procesu obciążył powoda. W motywach rozstrzygnięcia Sąd Rejonowy zaznaczył, że wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu, załączony do pozwu, nie ma mocy prawnej dokumentu urzędowego, a zatem nie stanowi dowodu tego co zostało w nim urzędowo zaświadczone.
Nadto Sąd wskazał, że powód dochodził roszczenia z tytułu umowy pożyczki gotówkowej z dnia 30 stycznia 2008 r., tymczasem powód w wykonaniu wezwania przedłożył umowę o kredyt gotówkowy nr (...) z dnia 29 stycznia 2008 r. Również z dalszych załączonych dokumentów wynika, że zobowiązanie powstało na mocy umowy kredytowej; podobnie postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte w oparciu o bankowy tytuł egzekucyjny zaopatrzony w klauzulę wykonalności na podstawie zobowiązania wynikającego z umowy kredytowej. Nadto Sąd I instancji zauważył, że w obu umowach znajdują się różne wartości.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Rejonowy uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do jednoznacznego stwierdzenia zasadności dochodzonego roszczenia. Powód powoływał się na jedną umowę, a przedłożył dokumenty poświadczające zawarcie innej umowy; podobnie też powód nie załączył dokumentów potwierdzających wysokość roszczenia dochodzonego pozwem. Apelację od powyższego wyroku złożył powód, zaskarżając go w całości i zarzucając mu:
1. sprzeczność istotnych ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego poprzez bezpodstawne przyjęcie jakoby powód nie udowodnił legitymacji czynnej, mimo że w aktach sprawy znajduje się zarówno umowa o kredyt gotówkowy, Bankowy Tytuł Egzekucyjny, korespondencja świadcząca o toczącym się wobec pozwanej postepowaniu egzekucyjnym, jak również wyciąg z ksiąg rachunkowych powoda, 2. naruszenie art. 65 k.c. w zw. z art. 509 k.c. poprzez ich błędną wykładnię prowadzącą do uznania umowy cesji za bezskuteczną, podczas gdy powód przedłożył do akt potwierdzoną za zgodność z oryginałem umowę cesji wierzytelności, zawierającą wszelkie elementy podmiotowo i przedmiotowo istotne by uznać cesję za skuteczną, 3. naruszenie art. 233 k.p.c. poprzez wyjście poza zasadę swobodnej oceny dowodów i dowolne przyjęcie, że przedłożony przez powoda wyciąg z ksiąg rachunkowych, umowa cesji wierzytelności wraz z wyciągiem z załącznika nie stanowią dowodu nabycia wierzytelności, mimo że okoliczność ta wprost wynika z przedmiotowych dokumentów, 4. naruszenie art. 6 k.c. w zw. z art. 232 k.p.c. polegające na błędnym uznaniu, że powód nie przedłożył dokumentów na poparcie swoich twierdzeń oraz wniosków, z których wywodzi skutki prawne, 5. naruszenie art. 328 § 2 k.p.c. poprzez całkowite pominięcie przy ocenie dowodów bankowego tytułu egzekucyjnego oraz korespondencji komornika z poprzednim wierzycielem, 6. nierozpoznanie istoty sprawy.
Wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uwzględnienie powództwa wraz z kosztami procesu za obie instancje, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji oraz pozostawienie temu sądowi orzeczenia o kosztach postępowania za obie instancje. Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Apelacja jest bezzasadna i jako taka podlega oddaleniu. Należy w pełni podzielić stanowisko Sądu I instancji o braku możliwości weryfikacji istnienia oraz wysokości roszczenia powoda. Twierdzenie apelującego jakoby uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odpowiadało wymogom z art. 328 §2 k.p.c. jest chybione, gdyż z uwagi na przyczyny oddalenia powództwa prawidłowość sporządzonego uzasadnienia nie nasuwa zastrzeżeń.
Przede wszystkim należy wskazać, na co trafnie zwrócił uwagę Sąd Rejonowy, że w aktualnym stanie prawnym wyciągi z ksiąg funduszy inwestycyjnych nie mają wartości dowodowej dokumentów urzędowych w postępowaniu cywilnym (art. 194 ust. 1 w zw. z ust. 2 ustawy z dnia z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych, t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 157). Nie oznacza to, że przedłożony przez powoda wyciąg z dnia 13 lutego 2013 r. jest pozbawiony jakiegokolwiek znaczenia dowodowego tym niemniej sam w sobie nie stanowi podstawy do uwzględnienia roszczenia.
W dalszej kolejności przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 321 §1 k.p.c. sąd nie może wyrokować co do przedmiotu, który nie był objęty żądaniem, ani zasądzać ponad żądanie. Związanie sądu przy wyrokowaniu żądaniem jest wyrazem obowiązywania w postępowaniu cywilnym zasady dyspozytywności, zgodnie z którą to powód decyduje nie tylko o wszczęciu postępowania, ale także o zakresie rozstrzygnięcia sprawy. Niedopuszczalność wyrokowania co do przedmiotu nieobjętego żądaniem oznacza niemożność objęcia rozstrzygnięciem innych żądań niż przedstawione przez powoda.
Rola sądu w procesie cywilnym sprowadza się zatem wyłącznie do oceny zasadności zgłoszonych przez powoda żądań. W konsekwencji nawet, gdy sąd oddalając sformułowane przez powoda żądania uznałby, że powód z przytoczonych w pozwie okoliczności mógłby skutecznie dochodzić innych niż niezasadnie zgłoszone żądań (roszczeń), to nie może w świetle art. 321 § 1 k.p.c. uwzględniać tych innych a nie zgłoszonych żądań (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 23 stycznia 2014 r., V ACa 649/13, LEX nr 1439040). W sprawie niniejszej z pozwu, zakreślającego podstawę faktyczną powództwa, a tym samym granice orzekania przez sąd, wynika, że powód domaga się zwrotu pożyczki gotówkowej nr (...) z dnia 30 stycznia 2008 r., zawartej między pozwaną a (...)z której wierzytelność powód nabył w drodze cesji.
Tymczasem do akt powód przedłożył umowę kredytu gotówkowego nr (...) z dnia 29 stycznia 2008 r. Nie sposób zaprzeczyć, że w rachubę wchodzi inny typ normatywny umowy niż ta, o której mowa w pozwie. W sytuacji, gdy powód jest profesjonalistą w dziedzinie dochodzenia wierzytelności oraz był zastępowany w procesie przez fachowego pełnomocnika, tłumaczenie tej rozbieżności omyłką pisarską nie może być potraktowane poważnie. Ujmując rzecz wprost, powód wnosił o zasądzenie roszczenia z umowy, której pozwany nigdy nie zawarł.
Natomiast przyjęcie przez Sąd założenia, że powód w istocie dochodzi roszczenia z przedłożonej umowy kredytu odnawialnego i rozważenie jego zasadności na płaszczyźnie tej właśnie umowy byłoby równoznaczne z naruszeniem art. 321 § 1 k.p.c. Dla porządku należy wskazać, że wątpliwości budzi również to czy powód istotnie nabył od (...) wierzytelność z umowy kredytu gotówkowego. Wynikają one z tego, iż z przedłożonego do akt fragmentu załącznika do umowy cesji (k. 39), jak również z pochodzącego od cedenta zawiadomienia o przelewie (k.
41) wynika bowiem, że jego przedmiotem była pożyczka gotówkowa, a nie kredyt gotówkowy. Powyższe było wystarczające do oddalenia apelacji, a jednocześnie powodowało bezprzedmiotowość odnoszenia się do pozostałych poszczególnych zarzutów apelacyjnych. Skarżący bowiem formułując dalej idące zarzuty dotyczące meritum roszczenia, nie dostrzega, że żąda zapłaty z innego tytułu niż wynika to z dokumentu stanowiącego źródło wierzytelności czyli z przedłożonej umowy o kredyt gotówkowy. Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy oddalił apelację (art. 385 k.p.c.).