Civil court dismissed appeal on damages for personal injury, upholding first instance award based on total circumstances.
Legislator summary
AI generatedThe appellate court dismissed the appellant's appeal against a first-instance judgment awarding 46,900 zloty in damages for personal injury. The appellant argued that the court incorrectly applied civil code provisions regarding compensation and failed to consider all evidence. The court agreed with the lower court that while mathematical calculation based solely on disability percentage is improper, the awarded sum appropriately compensated for the plaintiff's physical and psychological suffering.
Legislator headnote
AI generatedArt. 445 § 1 k.c.; Art. 444 § 1 k.c.: Damages for personal injury must compensate for the totality of physical and psychological suffering, considering all case circumstances, but cannot be determined through simple arithmetic calculation of disability percentage.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt III Ca 1345/14
UZASADNIENIE
W pozwie z dnia 7 lutego 2013 roku K. Z. wniósł o zasądzenie od (...) Spółki Akcyjnej Oddziału w Polsce : - kwoty 5.000,00 złotych tytułem zadośćuczynienia, - kwoty 1.765,50 złotych tytułem odszkodowania, - kwoty 658,74 złotych tytułem skapitalizowanych odsetek liczonych od dnia 2 czerwca 2012 roku do dnia wniesienia pozwu. Dodatkowo wniósł o zasądzenie odsetek ustawowych od powyższych kwot od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Dla uzasadnienia zgłoszonego roszczenia strona powodowa wskazała, iż w wyniku wypadku komunikacyjnego powód doznał szeregu obrażeń.
Strona powodowa wskazała, iż ubezpieczyciel wypłacił poszkodowanemu w toku postępowania związanego z likwidacją szkody kwotę 3.100 złotych zadośćuczynienia. Pismem z dnia 5 sierpnia 2013 roku pełnomocnik powoda rozszerzył powództwo w zakresie zadośćuczynienia o kwotę 2.000 złotych. W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych wraz z kosztami zastępstwa procesowego. Ubezpieczyciel wskazał, iż dobrowolnie w dniu 1 sierpnia 2013 roku zapłacił powodowi kwotę 7.424,24 złote tytułem roszczenia głównego, kwoty 318,77 złotych tytułem odsetek ustawowych od kwoty 5.000 złotych za okres od 4 lutego 2013 roku do dnia zapłaty, kwotę 112,56 złotych tytułem odsetek od kwoty 1765,50 złotych od dnia 4 lutego 2013 roku do dnia zapłaty.
Pismem z dnia 9 sierpnia 2013 roku pełnomocnik powoda oświadczył, iż cofa powództwo w zakresie kwoty 7.855,57 złotych. Pismem z dnia 12 maja 2014 roku pełnomocnik powoda rozszerzył powództwo w zakresie zadośćuczynienia o 66.000 złotych i łącznie dochodził z tego tytułu 68.000 złotych. Wyrokiem z dnia 17 czerwca 2014r. Sąd Rejonowy dla Łodzi - Śródmieścia w Łodzi zasądził od pozwanego ubezpieczyciela na rzecz powoda kwotę 46.900 złotych tytułem zadośćuczynienia wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia 5 lutego 2013 r. do dnia zapłaty , umorzył postępowanie w zakresie żądania kwoty 7424, 24 zł. i oddalił powództwo w pozostałym zakresie.
Apelację od rozstrzygnięcia w zakresie punktu 1 wyroku co do kwoty zasądzonego zadośćuczynienia powyżej kwoty 22.000 złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 5 lutego 2013r. wywiodła strona pozwana. Skarżący zarzucił rozstrzygnięciu : 1.naruszenie art. 233 §1 k.p.c. poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i przyjęcie , iż kpienie z powoda przez żonę stanowi przesłankę uzasadniającą podwyższenie kwoty należnej powodowi od pozwanego jako zadośćuczynienie pieniężne za krzywdę powoda; 2.błędną wykładnię art. 445 §1 k.c. w związku z art. 444§1k.c.polegajace na przyjęciu , iż wysokość sumy zadośćuczynienia może być wyznaczona przez przeliczenie uszczerbku na zdrowiu osoby poszkodowanej poprzez określony kwotowy wskaźnik; 3.naruszenei art. 445 §1 k.c. poprzez przyjęcie , że w okolicznościach sprawy odpowiednią sumą, o której mowa w tym przepisie stanowi kwota 46.900zlotych , w sytuacji gdy jest to kwota – mając na uwadze okoliczności sprawy – rażąco wygórowana.
W konkluzji skarżący wniósł o : zmianę wyroku w zaskarżonej części i oddalenie powództwa w zakresie roszczenia przekraczającego kwotę 22.000zlotych zasądzonego tytułem zadośćuczynienia pieniężnego. Skarżący wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania za obie instancje. W odpowiedzi na apelację powód wniósł o jej oddaleni i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.
Sąd Okręgowy zważył , co następuje :
Apelacja nie jest zasadna. Wbrew zarzutom skarżącego podniesionym w apelacji, Sąd I instancji dokonał prawidłowych ustaleń stanu faktycznego, znajdujących pełne oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym i trafnie określił konsekwencje prawne z nich wynikające. Ustalenia stanu faktycznego poczynione przez Sąd I instancji, Sąd Okręgowy przyjmuje za własne bez konieczności ponownego ich przytaczania. W szczególności bezzasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 233 §1 k.p.c. Ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd I instancji jest swobodna, lecz na pewno nie dowolna .
Nie sposób zarzucić Sądowi I instancji , iż dokonując tej oceny wysnuł wnioski sprzeczne z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego w związku z wypadkiem powód wymagał pomocy osób trzecich . Powód źle znosił uzależnienie swojego życia codziennego od pomocy osób trzecich. Przed wypadkiem powód był osobą aktywną. W wyniku następstw wypadku powód nie mógł uczestniczyć w życiu rodzinnym jak przed wypadkiem. Niemal całość obowiązków musiała przejąć żona powoda.
W związku z tym powód stał się obiektem jej kpin , co obniżało samoocenę powoda i niewątpliwie wpływało na jego samopoczucie , a tym samym zwiększało poczucie krzywdy związanej z urazem pozostający w adekwatnym związku przyczynowym z wypadkiem. Zasada odpowiedzialności strony pozwanej w rozpoznawanej sprawie nie była kwestionowana. W ocenie Sądu Okręgowego, także zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 445 §1 i art. 444 §1 k.c. jest całkowicie bezzasadny. Stosownie do art. 445 § 1 k.c. sąd może przyznać poszkodowanemu w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.
Przepisy kodeksu cywilnego nie zawierają żadnych kryteriów , jakie należy uwzględniać przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia pieniężnego , zasady takie wypracowała bardzo bogata w tym przedmiocie judykatura , szczególnie Sądu Najwyższego. Zadośćuczynienie z art. 445 k.c. ma przede wszystkim charakter kompensacyjny. Tym samym jego wysokość musi przedstawiać jakąś ekonomicznie odczuwalną wartość. Zgodzić należy się z Sądem I instancji , iż pojęcie krzywdy obejmuje cierpienia fizyczne, a więc ból i inne dolegliwości oraz cierpienia psychiczne.
Jest to zatem całokształt ujemnych odczuć doznanych w związku z cierpieniami fizycznymi. Rację ma również Sąd I instancji i w tym zakresie , iż zadośćuczynienie ma na celu przede wszystkim złagodzenie tych cierpień, ale jego wysokość nie może być dowolna, musi ściśle uwzględniać stopień doznanej krzywdy. Jest to rekompensata za całą krzywdę i przyznaje się ją jednorazowo. Ustalając wysokość zadośćuczynienia Sąd winien mieć zatem na uwadze całokształt okoliczności sprawy – w tym oczywiście także wysokość stopnia trwałego uszczerbku na zdrowiu poszkodowanego .
Niemniej jednak rację ma skarżący o tyle , że ustalając wysokość zadośćuczynienia sąd nie powinien dokonywać matematycznego przeliczania wysokości zadośćuczynienia poprzez działanie arytmetyczne w odniesieniu do procentu uszczerbku na zdrowiu . Mimo częściowo błędnego uzasadnienia w zakresie wysokość zadośćuczynienia należnego powodowi przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności sprawy – w tym także stopnia trwałego uszczerbku na zdrowiu powoda określonego przez biegłych sądowych na 17 %, Sąd I instancji prawidłowo określił wysokość należnego powodowi zadośćuczynienia na kwotę 46.900 złotych, przy uwzględnieniu kwoty 8100 złotych wypłaconej przez ubezpieczyciela w toku postępowania związanego z likwidacją szkody.
Biorąc pod uwagę , to że powód doznał wielu cierpień fizycznych i psychicznych, które w głównej mierze spowodowane były potrzebą rehabilitacji, powstaniem sytuacji stersogennych w okolicznościach zbliżonych do wypadku, utratą możliwości aktywnego prowadzenia trybu życia – zwłaszcza pracy zawodowej, kwota zadośćuczynienia w łącznej wysokości 55.000 złotych jest w ocenie Sądu Okręgowego odpowiednia w rozumieniu przepisu art. 445 k.c. Nie sposób zgodzić się ze skarżącym , iż w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego kwota ta jest rażąco zawyżona.
W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy na podstawie art. 385k.p.c. oddalił apelację jako bezzasadną. O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 98k.p.c. Wysokość kosztów zastępstwa procesowego powoda w postępowaniu apelacyjnym została określona na podstawie § 6 ust.5 w zw. z § 12 ust.1 pkt1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( tekst jedn., Dz.
U. z 2013r. poz. 490).