Court allows appointment of public defender for constitutional complaint due to inability to pay fees.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe appellate court reversed the lower court's dismissal of the request to appoint a public defender for a constitutional complaint. The applicant argued that the initial refusal was incorrect because the request did not require specifying the exact legal provision violated. The court held that the admissibility of the complaint belongs to the Constitutional Tribunal, not the lower court, and that the request was valid upon identifying the specific decision. Consequently, the court ordered the appointment of a lawyer by the Bar Council, noting the applicant's financial hardship under Article 117 of the Civil Procedure Code.
Legislator headnote
AI generatedArt. 48 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym; Art. 117 § 2 k.p.c.: The appointment of a public defender for a constitutional complaint is justified solely by the inability to pay fees without compromising necessary living standards, as the admissibility of the complaint is a matter for the Constitutional Tribunal.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygnatura akt II Cz 36/15 POSTANOWIENIE K., dnia 17 lutego 2015 r. Sąd Okręgowy w Kaliszu, Wydział II Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO. Janusz Roszewski po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2015 r. w Kaliszu na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. G. o ustanowienie pełnomocnika z urzędu do wniesienia skargi konstytucyjnej na skutek zażalenia wnioskodawcy od postanowienia Sądu Rejonowego w Jarocinie z dnia 15 grudnia 2014r. postanawia: zmienić zaskarżone postanowienie i ustanowić dla J. G. adwokata z urzędu celem sporządzenia skargi konstytucyjnej oraz reprezentacji przed Trybunałem Konstytucyjnym, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w P.. Sygnatura akt II Cz 36/15
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2014r. Sąd Rejonowy w Jarocinie oddalił wniosek J. G. o ustanowienie pełnomocnika z urzędu celem sporządzenia skargi konstytucyjnej oraz reprezentacji przed Trybunałem Konstytucyjnym poddając w uzasadnieniu tego orzeczenia, że skarga w zakresie podniesionym przez wnioskodawcę nie może być skuteczna i udział pełnomocnika nie jest potrzebny. Zażalenie na postanowienie wniósł wnioskodawca wnosząc a w istocie o jego zmianę i uwzględnienie wniosku, zarzucając, że oczekuje wystąpienia ze skargą do Trybunału Konstytucyjnego we wskazanych sprawach.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Zażalenie wnioskodawcy jest zasadne, bowiem wniosek nie podlegał oddaleniu ze wskazanej przyczyny. Zważyć należy, że całkowicie wystarczające jest poprzestanie na określeniu w treści wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, że chodzi o skargę konstytucyjną i wskazanie sprawy, w której doszło do naruszenia praw strony zastosowaniem niekonstytucyjnego przepisu, przez np. wskazanie konkretnego rozstrzygnięcia ostatecznego spoczywającego u jej genezy, czy przez podanie sygnatury lub przedmiotu tego rozstrzygnięcia albo w inny sposób, bez specyfikacji konkretnego prawa lub zaskarżonego przepisu.
Natomiast inną rzeczą jest to, że taką specyfikację powinna zawierać już treść skargi konstytucyjnej, napisanej i wniesionej w wyniku realizacji pełnomocnictwa. Ocena dopuszczalności skargi należy do Trybunału. Również ustanowienie pełnomocnika z urzędu nie przesądza o jej wniesieniu. Skoro zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy o TK skargę konstytucyjną co do zasady sporządzają adwokat lub radca prawny, zatem ustanowienie pełnomocnika z urzędu celem sporządzenia skargi konstytucyjnej oraz reprezentacji przed Trybunałem Konstytucyjnym jest uzasadnione jedynie przez wzgląd na niemożność poniesienia kosztów wynagrodzenia pełnomocnika bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art.117§2 k.p.c.).
Uwzględniając treść oświadczeń wnioskodawcy o jego stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania, należało uznać, że spełnia on warunki do udzielenia pomocy prawnej z urzędu w drodze wyznaczenie adwokata przez Okręgową Radę Adwokacką w P.. Z podanych wyżej przyczyn z mocy art. 386 §1 w zw. z art. 397 §2 k.p.c. należało zmienić zaskarżone postanowienie i orzec jak w sentencji.