Legislator Case Law & Legislation
V Ka 675/14 AI generated

Court upheld conviction for timber theft, rejecting appeal based on witness credibility and sentencing review.

Case Number V Ka 675/14
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal dismissed the defendant's appeal, upholding the first-instance judgment of guilt for timber theft and the imposed sentence. The court found the lower court's evaluation of witness testimony reliable, noting contradictions in the defendant's defense and the credibility of witnesses who testified against him. Consequently, the appeal was declared groundless, and the defendant was exempted from court costs while the state was ordered to pay the defense attorney's fees.

Legislator headnote

AI generated

Art. 278 § 1 k.k.; Art. 447 § 1 k.p.k.: The court of appeal may uphold a first-instance conviction and sentence if the lower court's assessment of evidence is not arbitrary and the imposed penalty is not unreasonably severe, even if the defendant contests the facts.

Keywords

AI generated
timber theft conviction witness credibility assessment freedom deprivation sentence appeal dismissal free evaluation of evidence

Cited Legislation

AI generated
Art. 278 § 1 k.k.
występku z art. 278 § 1 k.k. w zw.
Art. 12 k.k.
Art. 64 § 1 k.k.
z art. 64 § 1 k.k. i za to na mocy art.
Art. 290 § 2 k.k.
Na mocy art. 290 § 2 kk orzekł od oskarżonego nawiązkę w wysokości 1.200zł na rzecz pokrzywdzonego Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo R.
Art. 29 ust. 1 Prawo o adwokaturze
Na mocy art. 290 § 2 kk orzekł od oskarżonego nawiązkę w wysokości 1.200zł na rzecz pokrzywdzonego Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo R.
Art. 447 § 1 k.p.k.
Odnosząc się do wymierzonej kary – zważywszy na kwestionowanie w apelacji winy oskarżonego i brzmienia art. 447 § 1 k.p.k.
art. 278 § 1 k.k
występku z art. 278 § 1 k.k.
art. 12 k.k
art. 64 § 1 k.k
z art. 64 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Rybniku z dnia 25 września 2014r.
art. 447 § 1 k.p.k
Odnosząc się do wymierzonej kary – zważywszy na kwestionowanie w apelacji winy oskarżonego i brzmienia art. 447 § 1 k.p.k.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt V .2 Ka 675/14

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 lutego 2015 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach V Wydział Karny Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku w składzie: Przewodniczący: SSO Janusz Chmiel Sędziowie: SSO Sławomir Klekocki SSO Anita Ossak (spr.) Protokolant: Monika Brzoza w obecności Jacka Sławika Prokuratora Prokuratury Okręgowej po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2015 r. sprawy: K. S. /S./ syna B. i Ł. ur. (...) w R. oskarżonego o przestępstwo z art. 278 § 1 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 64 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Rybniku z dnia 25 września 2014r. sygn. akt IX K 937/12 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokata P. M. kwotę 420 (czterysta dwadzieścia) złotych oraz 23% podatku VAT w kwocie 96,60 złotych (dziewięćdziesiąt sześć złotych sześćdziesiąt groszy), łącznie kwotę 516,60 złotych (pięćset szesnaście złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym; III. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. Sygn. akt V. 2 Ka 675/14

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 25 września 2014r sygn. akt IX K 937/12 Sąd Rejonowy w Rybniku uznał oskarżonego K. S. za winnego tego, że w okresie od 5 marca 2011 roku do 10 marca 2011 roku z terenu kompleksu leśnego w Ż. - leśnictwa A. O.. 189b, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, zabrał w celu przywłaszczenia drewno sosnowe w ilości 4m 3 o łącznej wartości 600 zł na szkodę Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasów Państwowych Nadleśnictwa R., przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego w Gliwicach Wydział V Karny Zamiejscowy w W. z dnia 18. 12. 2001r. sygn.

VK 70/01 za podobne przestępstwa z art. 279 §1 kk w zw. z art. 91 §1 kk, którą odbył w okresie od 21.04.1999 r. do 22.04.1999 r. , od 26.07.2000 r. do 08.07.2002 r., od 16.04. 2004 r. do 02.11.2006 r. w związku z wykonywaniem kary 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w Gliwicach Wydział V Karny Zamiejscowy w W. Śl. z dnia 27. 05. 2002r. sygn. V K 22/02 tj. występku z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na mocy art. 278 §1 k.k. wymierzył mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności.

Na mocy art. 63§1 kk na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności Sąd zaliczył okres zatrzymania oskarżonego w dniu 10 marca 2011 roku oraz w okresie od 9 stycznia 2012 roku do 10 stycznia 2012 roku. Na mocy art. 290 § 2 kk orzekł od oskarżonego nawiązkę w wysokości 1.200zł na rzecz pokrzywdzonego Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo R. w R. ul. (...). Na mocy art. 29 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokata P. M. kwotę 648zł tytułem wynagrodzenia za obronę świadczoną oskarżonemu z urzędu oraz kwotę 149,04 zł tytułem 23% stawki podatku od towarów i usług przewidzianej dla tego rodzaju czynności, Na mocy art. 627 kpk, art. 2 ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatę w wysokości 180zł i wydatki poniesione od chwili wszczęcia postępowania w sprawie do kwoty 207,60zł zaś na mocy art. 624§1 kpk zwolnił oskarżonego z obowiązku uiszczenia kosztów związanych z ustanowieniem obrońcy z urzędu, którymi obciążył Skarb Państwa.

Od wyroku tego apelację wniósł obrońca oskarżonego, w której zarzucił: - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, który miał wpływ na wydane w sprawie rozstrzygnięcie, polegający na błędnym przyjęciu, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności wyjaśnień oskarżonego, jak również zeznań świadków M. L. i M. J. należy wyciągnąć odmienny wniosek . Z daleko idącej ostrożności , na wypadek nie uwzględnienia argumentacji związanej z pierwszym zarzutem apelacji, na zasadzie art. 427 §2 kpk i art. 438 pkt 3 kpk zarzucił: -błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, który miał wpływ na wydane w sprawie rozstrzygnięcie ,polegający na błędnym przyjęciu, że oskarżony na posesję M.

L. przywiózł 4m 3 drewna sosnowego, podczas gdy prawidłowa analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego , a to wyjaśnień oskarżonego, zeznań świadka M. L. i M. J. prowadzić powinna do wniosku, że oskarżony na posesję M. L. przywiózł jedynie około 1m 3 drewna sosnowego, a co za tym idzie dopuścił się jedynie wykroczenia stypizowanego w art. 119§1 kodeksu wykroczeń ( wartość 1m 3 drzewa sosnowego to zgodnie z wartością wskazaną w zarzucie kwota 200zł ). Podnosząc powyższe zarzuty na zasadzie art. 427 kpk i art. 437 kpk wniósł o : -zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego K.

S. ewentualnie -zmianę zaskarżonego wyroku i przyjęcie, że oskarżony K. S. dopuścił się wykroczenia stypizowanego w art. 119 § 1 kodeksu wykroczeń ewentualnie - uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów obrony z urzędu oświadczając, że koszty nie zostały pokryte ani w części ani w całości.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

apelacja obrońcy oskarżonego nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż podniesione w niej zarzuty okazały się nieuzasadnione. Jeśli idzie o zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, to wskazać należy, że zarzut taki nie może sprowadzać się wyłącznie do samej polemiki z ustaleniami poczynionymi przez Sąd, a następnie wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, czy też przeciwstawienia tym ustaleniom odmiennego poglądu opartego na własnej ocenie całości lub części materiału dowodowego, będącego podstawą takich czy innych ustaleń.

Wskazać należy na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 03.03.2007r. WA 8/07, OSNwSK 2007/1/559, zgodnie z którym zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku nie może sprowadzać się do samej tylko odmiennej oceny materiału dowodowego, lecz powinien polegać na wykazaniu jakich uchybień w świetle wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego dopuścił się sąd w dokonanej przez siebie ocenie materiału dowodowego. Ponadto zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie może sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu, wyrażonymi w zaskarżonym wyroku, gdyż sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego, odmiennego poglądu w kwestii ustaleń faktycznych, opartego na innych dowodach od tych, na których oparł się Sąd pierwszej instancji, nie może prowadzić do wniosku o popełnieniu przez ten sąd błędu w ustaleniach faktycznych.

Aby zarzut błędu w ustaleniach faktycznych był skuteczny niezbędne jest więc wykazanie nie tylko wadliwości ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd, ale i wykazanie konkretnych uchybień w ocenie materiału dowodowego jakich sąd miał się dopuścić. Zdaniem Sądu Okręgowego w niniejszej sprawie brak jest takich uchybień, ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego była bowiem dokonana przez Sąd I instancji w sposób rzetelny i wnikliwy, a następnie wskazał Sąd przesłanki, którymi kierował się uznając jedne dowody za wiarygodne, a innym waloru tego odmawiając.

Miał Sąd pełne podstawy, by za wiarygodne uznać zeznania świadków J. M. i M. L. ale te, złożone w postępowaniu przygotowawczym, które w sposób bezsporny świadczą o sprawstwie oskarżonego. Świadek J. M. stanowczo zeznał bowiem, że nie miał żadnych wątpliwości iż drewno sosnowe ujawnione na posesji M. L. zostało skradzione z jego lasu, ze stosów składowanych w kompleksie leśnym w Ż.. Natomiast świadek M. L. w swoich zeznaniach w postępowaniu przygotowawczym, a więc krótko po zdarzeniu oświadczył, iż oskarżony w miesiącu marcu 2011 roku trzy razy przywoził na jego posesję drewno sosnowe opałowe, spłacając w ten sposób kilkuset złotowy dług, który miał u niego.

Oskarżony miał wówczas zapewniać świadka, że drewno pochodzi z legalnego źródła. Całość drewna sosnowego zabezpieczonego na posesji świadka przez (...) Leśną została mu przywieziona przez oskarżonego. Trafnie za niewiarygodne uznał Sąd zeznania świadka M. L. , złożone na rozprawie w lutym 2014 roku, w których twierdził on, że oskarżony przywiózł mu nie więcej niż 1 kubik drewna sosnowego, pochodzącego z kradzieży, a pozostałe drewno miało pochodzić od B. Z.. Takiej wersji zdarzenia nie potwierdził bowiem w żadnym stopniu świadek B.

Z., stanowczo oświadczając, że nie przekazywał oskarżonemu drewna sosnowego, mającego pochodzić z wiatrołomu. Nieprawdziwie zeznał także świadek M. L., iż nie widział na drewnie sosnowym, zabezpieczonym na jego posesji śladów pomarańczowej farby, gdyż takiemu stwierdzeniu przeczą stanowcze i wiarygodne zeznania świadka J. M.. Na pełną aprobatę sądu odwoławczego zasługuje także ocena wyjaśnień oskarżonego, które sąd orzekający uznał za niewiarygodne, gdyż nie znajdują one oparcia w pozostałych dowodach ujawnionych w postępowaniu, a są wręcz sprzeczne z dowodami słusznie uznanymi za wiarygodne.

Rozważania Sądu Rejonowego co do oceny wszystkich przeprowadzonych w sprawie dowodów należy w pełni podzielić i zaakceptować, nie zawiera bowiem w sobie błędu, nie jest w żadnym razie oceną dowolną, ponieważ poparta została wszechstronną analizą całokształtu okoliczności sprawy. Należy podkreślić, że Sąd I instancji dokonał oceny dowodów w sposób bezstronny, nie przekraczając granic oceny swobodnej, a swój pogląd na ostateczne wyniki przewodu sądowego przekonująco uzasadnił w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku.

Tak więc zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, podniesiony przez obrońcę oskarżonego okazał się nieuzasadniony i nie mógł znaleźć aprobaty sądu odwoławczego. Reasumując powyższe, jako, że Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku w zakresie winy, ani też podstaw do jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, utrzymano to orzeczenie w tym zakresie w mocy. Odnosząc się do wymierzonej kary – zważywszy na kwestionowanie w apelacji winy oskarżonego i brzmienia art. 447 § 1 k.p.k. – należy przyjąć, że również kara bezwzględnego pozbawienia wolności wymierzona została po rozważeniu przez Sąd I instancji szeregu okoliczności mających wpływ na jej rodzaj i wymiar i nie można jej uznać za rażąco surową, dlatego i w tej części brak jest podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku.