Appeal court partially allowed claim for damages, adjusting interest start date to 13 March 2013 based on insurance law.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal partially overturned the lower court's judgment regarding interest on damages awarded for a mother's death. The plaintiff argued interest should start from the day after the insurer's refusal letter, while the defendant contended the lower court correctly applied the law. The court ruled that the statutory 30-day payment deadline under the Insurance Act began on 13 March 2013, making that the correct start date for interest.
Legislator headnote
AI generatedArt. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003r. o ubezpieczeniach obowiązkowych; Art. 386 § 1 k.p.c.: The statutory deadline for paying compensation to a victim's family member begins on the day following the insurer's refusal decision, and interest accrues from that specific date.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I ACa 851/14
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 kwietnia 2015 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie, I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący - Sędzia SA Zbigniew Grzywaczewski Sędzia: Sędzia: SA Ewa Lauber-Drzazga (spr.) SA Alicja Surdy Protokolant st.sekr.sądowy Dorota Kabala po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2015 r. w Lublinie na rozprawie sprawy z powództwa M. B. (1) przeciwko (...) Spółce Akcyjnej w W. o zadośćuczynienie na skutek apelacji obu stron od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 29 sierpnia 2014 r., sygn. akt I C 382/13 I. z apelacji powódki zmienia częściowo zaskarżony wyrok w punkcie 1 w ten sposób, że ustawowe odsetki zasądza od dnia 13 marca 2013r.; II. oddala apelację powódki w pozostałej części i apelację pozwanego w całości; III. zasądza od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej w W. na rzecz powódki M. B. (1) kwotę 2.700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem kosztów procesu za II instancję. I ACa 851/14
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2014r. Sąd Okręgowy w Lublinie zasądził od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej w W. na rzecz powódki M. B. (1) zadośćuczynienie w kwocie 90.000zł z ustawowymi odsetkami od dnia 29 sierpnia 2014r., w pozostałej części powództwo oddalił i orzekł o kosztach procesu. Wyrok Sądu Okręgowego został oparty na następujących ustaleniach: W dniu 2 czerwca 2006r.matka powódki M. B. (2) została na przejściu dla pieszych potrącona przez samochód i w następstwie ciężkich obrażeń w dniu 6 czerwca 2006r. zmarła.
M. B. (2) miała z powódką bardzo dobry kontakt, była dla niej autorytetem, pomagała jej w odrabianiu lekcji. Powódka uczęszczała wówczas do I klasy Zespołu Szkół (...), zaczęła osiągać gorsze wyniki w nauce. Śmierć matki wywołała u powódki uraz psychiczny w postaci zaburzeń adaptacyjnych. Zaburzenia jednak mają charakter przemijający, są odwracalne. Pismem z 7 lutego 2013r. powódka zgłosiła pozwanemu roszczenie o zadośćuczynienie w kwocie 100.000zł. Decyzją z 19 lutego 2013r. pozwany odmówił powódce przyznania zadośćuczynienia uznając, iż brak jest podstaw prawnych.
Sąd Okręgowy przyjmując odpowiedzialność pozwanego na podstawie art. 448 kc w zw. z art. 24 kc uznał, iż żądana przez powódkę kwota 90.000zł stanowi odpowiednie zadośćuczynienie za doznaną przez nią krzywdę, naruszenie jej dobra osobistego w postaci prawa do życia w rodzinie. Odsetki od zadośćuczynienia Sąd Okręgowy zasądził od daty wyroku powołując się na ich waloryzacyjny charakter. Od tego wyroku obie strony złożyły apelacje. Powódka zaskarżyła wyrok w zakresie odsetek zarzucając naruszenie art. 481 kc w zw. z art. 455 kc i art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz.
U. Nr 124, poz. 1152 ze zm.) i wnosiła o zasądzenie odsetek od 20 lutego 2013r. tj. dnia następnego po wydaniu przez pozwanego decyzji odmownej. Pozwany w swojej apelacji zarzucał naruszenie: - art. 233 § 1 kpc poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie jej w sposób niewszechstronny i sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego; - art. 448 kc w zw. z art. 24 kc poprzez jego zastosowanie; - art. 446 kc poprzez jego niezastosowanie; - art. 448 kc w zw. z art. 24 kc poprzez przyjęcie, że zasądzona kwota stanowi odpowiednią sumę zadośćuczynienia podczas gdy jest ona rażąco wygórowana.
Wskazując na powyższe pozwany wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa w całości.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja pozwanego jest niezasadna. Stosownie do art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, będącą następstwem śmierci, uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia bądź też utraty, zniszczenia lub uszkodzenia mienia. Pozwany ubezpieczyciel odpowiada zatem w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem i to zarówno za szkody majątkowe jak i niemajątkowe. Nie budzi wątpliwości fakt, iż sprawca wypadku, swoim bezprawnym działaniem, które doprowadziło do śmierci matki powódki, wyrządził jej szkodę naruszając jej dobra osobiste. W uchwale Sądu Najwyższego z dnia 22 października 2010 r., III CZP 76/10 (Biul. SN z 2010, nr 10, poz.
11) przyjęto, że najbliższemu członkowi rodziny zmarłego przysługuje na podstawie art. 448 k.c. w związku z art. 24 § 1 k.c. zadośćuczynienie pieniężne za doznaną krzywdę, gdy śmierć nastąpiła na skutek deliktu, który miał miejsce przed dniem 3 sierpnia 2008 r. W uchwale tej wyjaśniono, że więzi rodzinne mogą być uznane za dobro osobiste podlegające ochronie na gruncie art. 23 i 24 k.c. Dobro to może być więc naruszone przez spowodowanie śmierci osoby najbliższej. Przeciwnego argumentu nie może stanowić sam fakt wprowadzenia przez ustawodawcę, od dnia 3 sierpnia 2008 r., uprawnienia sądu do zasądzenia odpowiedniej sumy pieniężnej za doznana krzywdę.
Wprowadzenie art. 446 § 4 k.c. doprowadziło bowiem jedynie do zmiany w sposobie realizacji tego roszczenia przez skonkretyzowanie osób uprawnionych do jego dochodzenia oraz przesłanek jego stosowania. Stanowisko to potwierdza również uchwała Sądu Najwyższego z 13 lipca 2011r. III CZP 32/11 (Lex 950584) oraz wyroki Sądu Najwyższego z 11 maja 2011r. I CSK 621/10 (Lex 848128) i z 14 stycznia 2010r. IV CSK 307/09 (Lex 599865) oraz postanowienie Sądu Najwyższego z 27 czerwca 2014r. III CZP 2/14 wydane na skutek zagadnienia prawnego przedstawionego przez Rzecznika Ubezpieczeniowego.
Brak jest również podstaw do przyjęcia, iż kwota 90.000zł zasądzona przez Sąd Okręgowy jest rażąco zawyżona. Powódkę łączyły z matką bardzo bliskie więzi i tragiczna śmierć matki była dla niej bardzo ciężkim przeżyciem tym bardziej, iż powódka była świadkiem wypadku. W ocenie Sądu Apelacyjnego fakt, iż żałoba powódki miała przebieg typowy, ograniczony do roku czasu potwierdza tylko odpowiedniość przyznanej kwoty. Gdyby bowiem następstwa śmierci matki były dla powódki poważniejsze i żałoba przekroczyłaby typowe ramy, zadośćuczynienie byłoby znacznie wyższe.
Apelacja powódki jest częściowo zasadna. Stosownie do art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych pozwany obowiązany był wypłacić zadośćuczynienie w terminie 30 dni od daty zgłoszenia szkody. Powódka zgłosiła szkodę pismem z dnia 7 lutego 2013r. Z uwagi na brak dowodu, z którego wynikałoby kiedy pismo to zostało doręczone pozwanemu, należy przyjąć 3 dni na bieg pocztowy. Trzydziestodniowy termin upływał zatem z dniem 12 marca 2013r. i odsetki należą się powódce poczynając od 13 marca 2913r.
Z tych względów i na podstawie art. 386 § 1 kpc, art. 385 kpc i art. 108 § 1 kpc Sąd Apelacyjny orzekł jak w sentencji.