Appeal court denied early retirement pension due to insufficient special conditions work duration.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the insured's appeal against the Social Insurance Institution's refusal of an early retirement pension. The insured claimed 15 years of special conditions work, but the court found the evidence insufficient to qualify specific periods as such. Consequently, the court upheld the institution's decision that the statutory requirement for special conditions work was not met.
Legislator headnote
AI generatedArt. 184 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS; § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze: The qualification of work performed under special conditions must strictly adhere to the specific industrial branches listed in the official schedule, preventing arbitrary assignment of jobs to sectors not explicitly designated.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt III AUa 822/14
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 marca 2015 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący SSA Jolanta Ansion (spr.) Sędziowie SSA Maria Małek - Bujak SSA Alicja Kolonko Protokolant Sebastian Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2015 r. w Katowicach sprawy z odwołania K. M. (K. M. ) przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. o prawo do emerytury z tytułu pracy w warunkach szczególnych na skutek apelacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach z dnia 6 lutego 2014 r. sygn. akt X U 3043/13 zmienia zaskarżony wyrok i oddala odwołanie. /-/ SSA M. Małek-Bujak /-/ SSA J. Ansion /-/ SSA A. Kolonko Sędzia Przewodnicząca Sędzia Sygn. akt III AUa 822/14
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 2 sierpnia 2013r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. odmówił ubezpieczonemu prawa do emerytury w obniżonym wieku stwierdzając, że ubezpieczony K. M. nie wykazał 15-letniego stażu pracy w warunkach szczególnych, co jest warunkiem koniecznym do nabycia prawa do świadczenia w trybie art. 184 z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z FUS. W odwołaniu od decyzji ubezpieczony wniósł o jej zmianę, podnosząc, że pracował w warunkach szczególnych w WSS „Społem”, co potwierdzają złożone dokumenty i zeznania świadków.
Organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania, wywodząc, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 6 lutego 2014r., sygn. akt X U 3043/13, Sąd Okręgowy w Katowicach zmienił decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. z dnia 2 sierpnia 2013r. i przyznał ubezpieczonemu prawo do emerytury od miesiąca złożenia wniosku oraz zasądził od organu rentowego na rzecz ubezpieczonego kwotę 60,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sąd I instancji ustalił, że ubezpieczony ukończył 60 lat w dniu (...)., a w dniu 24 lipca 2013r. wystąpił z kolejnym wnioskiem o emeryturę, wobec wydania przez organ rentowy decyzji odmownej w dniu 10 lipca 2013r.
Sąd Okręgowy wskazał, że bezspornym jest, iż do 1 stycznia 1999r. skarżący wykazał ponad 25-letni staż pracy i nie jest członkiem OFE. Ubezpieczony złożył w organie rentowym świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych, na podstawie których organ rentowy zaliczył ubezpieczonemu do okresów pracy w warunkach szczególnych 14 lat, 2 miesiące i 17 dni. Do okresów pracy w warunkach szczególnych nie zaliczono natomiast okresu od 1 maja 1971r. do 19 lipca 1971r., mimo przedstawienia świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych oraz okresu pracy w WSS „Społem” od 1 stycznia 1976r. do 31 lipca 1985r. w związku z brakiem stosownego świadectwa.
Kwestią wymagająca rozstrzygnięcia było zatem, czy ubezpieczony w okresach wskazanych wyżej pracował w warunkach szczególnych. W oparciu o złożone do akt rentowych świadectwo wykonywania pracy w warunkach szczególnych, wydane w dniu 17 marca 2005r. przez Pocztę Polską Zakład Transportu Samochodowego, Sąd I instancji ustalił, że ubezpieczony w wymienionym w nim okresie od 1 maja 1971r. do 19 lipca 1971r. pracował jako wydawca paliw. Okoliczność tę potwierdzają również dokumenty osobowe skarżącego, z których wynika, iż od maja 1971r. powierzono mu pracę w magazynie paliw jako wydawcy.
Na podstawie świadectwa pracy złożonego do akt rentowych, wydanego przez „Społem” Centralny Związek Spółdzielni Oddział w K. z dnia 31 lipca 1985r. oraz akt osobowych ubezpieczonego z okresu pracy u wymienionego pracodawcy, Sąd I instancji ustalił, że skarżący pracował jako elektromechanik w brygadzie remontowej. Przesłuchani w charakterze świadków S. B., T. B. i Z. M. oraz ubezpieczony zeznali zgodnie, iż skarżący, pracując w WSS „Społem”, zajmował się usuwaniem awarii sprzętu znajdującego się w jednostkach należących do „Społem”, naprawiał rozdzielnie elektryczne, zajmował się instalacjami elektrycznymi we wszystkich obiektach.
Zeznający potwierdzili, że stałe miejsce pracy ubezpieczonego znajdowało się w warsztacie, gdzie była również rozdzielnia elektryczna, którą obsługiwał. Ubezpieczony wyjaśnił, że zajmował się przez wiele miesięcy utrzymaniem ruchu wszystkich urządzeń elektrycznych w hotelu (...) w K.. Sąd I instancji dał wiarę zeznaniom świadków i ubezpieczonego w zakresie, w jakim przedstawili charakter pracy skarżącego podczas zatrudnienia w WSS „Społem” w K.. Zeznania te są spójne, wzajemnie się potwierdzają, a przede wszystkim pozostają w zgodzie z treścią dokumentów przedstawionych przez odwołującego.
Zarówno skarżący, jak i świadkowie konsekwentnie twierdzili, iż praca ubezpieczonego polegała na obsłudze i remontach urządzeń elektrycznych i była wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Sąd Okręgowy, powołując treść art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z FUS oraz wskazując na rozporządzenie RM z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze, uznał, że jak trafnie podkreśla organ rentowy, okresy pracy w warunkach szczególnych powinny być potwierdzone przez zakład pracy na podstawie posiadanej dokumentacji w świadectwie wykonywania pracy w warunkach szczególnych.
Jednakże zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, ubezpieczony w sprawie o ustalenie prawa do świadczenia lub jego wysokości, może w postępowaniu przed sądem wykazywać swoje uprawnienia za pomocą wszelkich dostępnych środków dowodowych. Dopuszczalne jest zatem w przypadku braku świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych, z powodu niewystawienia dokumentu przez pracodawcę i braku możliwości jego uzyskania ze względu na przykład na likwidację zakładu pracy, czy też wystawienia świadectwa niezawierającego precyzyjnych informacji co do wykonywanej pracy, wykazywanie przez ubezpieczonego, iż pracował w warunkach szczególnych innymi środkami dowodowymi takimi, jak zeznania świadków, czy dokumenty osobowe znajdujące się w archiwach.
W ocenie Sądu I instancji, ubezpieczony w sposób dostateczny wykazał, że faktycznie pracował w warunkach szczególnych podczas zatrudnienia w Poczcie Polskiej jako wydawca paliw przez 2 miesiące i 19 dni. Fakt ten wynika zarówno z wydanego świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych, jak i z dokumentów w aktach osobowych. Okoliczność, że pracodawca określił nieprawidłowo stanowisko i podstawę prawną zaliczenia tej pracy do pracy w warunkach szczególnych, nie może mieć wpływu na ocenę uprawnień skarżącego, skoro praca, którą rzeczywiście wykonywał jest wymieniona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r., w Wykazie A, Dział IV, poz. 40, stanowiącym załącznik do tegoż rozporządzenia.
Odnośnie charakteru pracy ubezpieczonego w WSS „Społem”, Sąd Okręgowy uznał, iż skarżący pracował przy eksploatacji i remontach urządzeń elektroenergetycznych, albowiem do takich należały urządzenia, w jakie wyposażone były jednostki jego pracodawcy, a praca elektromechanika w brygadzie remontowej niewątpliwie polegała na wykonywaniu opisanych wyżej czynności. W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy uznał, iż skarżący wykazał 15 lat pracy w warunkach szczególnych, wymienionej w Wykazie A, Dział IV, poz. 40 i Dział II, stanowiącym załącznik do tegoż rozporządzenia.
Mając na względzie powyższe, Sąd Okręgowy na mocy art. 477 14 § 2 k.p.c. zmienił zaskarżoną decyzję, przyznając ubezpieczonemu prawo do świadczenia od miesiąca złożenia wniosku. O kosztach orzeczono na mocy art. 98 k.p.c. Apelację od wyroku wniósł organ rentowy. Zaskarżając wyrok w całości, zarzucił mu: - naruszenie przepisów postępowania - art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c. poprzez wyciągnięcie nieprawidłowych wniosków ze zgromadzonego materiału dowodowego w przedmiocie zakwalifikowania pracy wykonywanej przez ubezpieczonego w czasie zatrudnienia w „Społem” Centralny Związek Spółdzielni Spożywców Oddział Wojewódzki w K. w okresie od 1 stycznia 1976r. do 31 lipca 1985r. na stanowisku elektromechanika w brygadzie remontowej, jako pracy w warunkach szczególnych objętej wykazem A Dział II załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach i w szczególnym charakterze (prace w energetyce), - błąd w ustaleniach faktycznych co do faktu udowodnienia na dzień 1 stycznia 1999r. co najmniej 15 lat pracy w warunkach szczególnych, o której mowa w § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach i w szczególnym charakterze, - naruszenie prawa materialnego - art. 184 ust. 1 pkt 1 i art. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w zw. z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach i w szczególnym charakterze, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyznanie prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym, pomimo, że ubezpieczony nie udowodnił pracy w warunkach szczególnych przez co najmniej 15 lat stale i w pełnym wymiarze czasu pracy.
Wskazując na powyższe zarzuty, apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie odwołania. Apelujący podniósł, że w spornym okresie ubezpieczony był zatrudniony przez Związek Spółdzielni Spożywców, tym samym, brak jest podstaw do obniżenia wieku emerytalnego na zasadach właściwych dla pracowników branży energetycznej objętych wykazem A Dział II załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach i w szczególnym charakterze.
Zgodnie z przyjętym w orzecznictwie sądowym stanowiskiem, w świetle przepisów wykazu A, stanowiącego załącznik do rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, wyodrębnienie poszczególnych prac ma charakter stanowiskowo-branżowy. Pod pozycjami zamieszczonymi w kolejnych działach wykazu wymieniono bowiem konkretne stanowiska przypisane danym branżom, uznając je za prace w szczególnych warunkach uprawniające do niższego wieku emerytalnego.
Taki sposób kwalifikacji prawnej tychże prac nie jest dziełem przypadku. Specyfika poszczególnych gałęzi przemysłu determinuje bowiem charakter świadczonych w nich prac i warunki, w jakich są one wykonywane, ich uciążliwość i szkodliwość dla zdrowia. Nie można zatem swobodnie, czy wręcz dowolnie, z naruszeniem postanowień rozporządzenia, wiązać konkretnych stanowisk pracy z branżami, do których nie zostały one przypisane w tym akcie prawnym (tak wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 czerwca 2010r., sygn. II UK 21/10, LEX nr 619638, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 2011r., sygn. akt.
III UK 174/10, LEX nr 901652, wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 11 czerwca 2013r., sygn. akt 111 AUa 1370/12, LEX nr 1339369). W ocenie organu rentowego, Sąd oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, wyciągnął nieprawidłowe wnioski co do zakwalifikowania pracy wykonywanej przez ubezpieczonego jako pracy uprawniającej do obniżenia wieku emerytalnego na zasadach przewidzianych dla pracowników wykonujących pracę w energetyce (objętych wykazem A, Dział II). W odpowiedzi na apelację ubezpieczony, podzielając stanowisko Sądu I instancji, wniósł o oddalenie apelacji oraz o zasądzenie na rzecz ubezpieczonego kosztów zastępstwa procesowego za postępowanie apelacyjne.
Sąd Apelacyjny dopuścił dowód z zeznań stron na okoliczność charakteru pracy ubezpieczonego w spornym okresie, ograniczając go do przesłuchania ubezpieczonego. Ubezpieczony zeznał, że miał pod opieką budynek przy ulicy (...) w K. i na W. oraz pracował na ulicy (...) w budynku administracyjnym, na ulicy (...) w laboratorium. Podał, że w piwnicy na ulicy (...) był przekształtnik ze średniego napięcia na niskie, dwie podstacje rozdzielcze, urządzenia klimatyzacji nawiewowej, kotłownia wysokiego ciśnienia na kuchnie i cały budynek oraz zestaw przepompowni wodnej.
Ubezpieczony zeznał, że posiadał uprawnienia SEP.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja organu rentowego spowodowała zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie odwołania. Sporną w rozpoznawanej sprawie kwestią było ustalenie, czy na dzień 1 stycznia 1999r. ubezpieczony legitymował się wymaganym, co najmniej 15-letnim okresem pracy w szczególnych warunkach oraz czy spełniał przesłanki do przyznania prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym na podstawie art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, m.in. warunek posiadania 15-letniego okresu pracy w warunkach szczególnych.
Z kolei ustalenie, czy praca wykonywana była w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze, podlega ocenie na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. z 1983r. Nr 8, poz. 43 - zwane dalej rozporządzeniem). W myśl § 2 ust. 1 powołanego rozporządzenia, okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu, są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, obowiązującym na danym stanowisku pracy.
W myśl § 4 ust. 1 pkt 1 i 3 rozporządzenia, określa przesłanki, których łączne spełnienie przez pracownika warunkuje nabycie prawa do emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach, a to osiągnięcie wieku emerytalnego wynoszącego: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn oraz wykazanie wymaganego okresu zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Do okresów pracy w warunkach szczególnych organ rentowy zaliczył ubezpieczonemu 14 lat, 2 miesiące i 17 dni. Organ rentowy nie uwzględnił natomiast okresu zatrudnienia na stanowisku wydawcy paliw od 1 maja 1971 r. do 19 lipca 1971r., mimo przedstawienia świadectwa pracy w warunkach szczególnych oraz okresu pracy w WSS „Społem” od 1 stycznia 1976r. do 31 lipca 1985r. w związku z brakiem stosownego świadectwa.
Okoliczności sporne sprowadzały się zatem do rozstrzygnięcia, czy we wskazanym wyżej okresie ubezpieczony stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał pracę w warunkach szczególnych. Nie ma racji Sąd I instancji, uznając, iż w trakcie zatrudnienia w WSS „Społem” ubezpieczony wykonywał pracę w warunkach szczególnych, tj. pracę wymienioną w Dziale II rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r., tj. prace w energetyce - prace przy wytwarzaniu i przesyłaniu energii elektrycznej i cieplnej oraz przy montażu, remoncie i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych i cieplnych.
Ubezpieczony domagał się zakwalifikowania powyższego okresu zatrudnienia jako pracy w warunkach szczególnych, podnosząc, że praca na stanowisku elektromechanika i mechanika, polegająca na usuwaniu awarii w budynkach należących do WSS „Społem”, była równoznaczna z pracą przy „eksploatacji urządzeń elektromagnetycznych i cieplnych” Niemniej, samo subiektywne przekonanie ubezpieczonego, że jego praca z uwagi na uciążliwe warunki, w jakich była świadczona, może stanowić podstawę do przyznania mu uprawnień do emerytury w niższym od powszechnego wieku, nie znajduje uzasadnienia faktycznego i prawnego (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2001r., II UKN 598/00, OSNP 2003, Nr 17, poz. 419).
Zważyć należy, że przepisy prawa ubezpieczeń społecznych mają charakter norm bezwzględnie obowiązujących, co powoduje, iż określona w ustawie emerytalnej instytucja emerytury w obniżonym wieku emerytalnym musi podlegać ścisłej wykładni (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 marca 2007r., I UK 287/06, LEX nr 936837). W ocenie Sądu Apelacyjnego, w zgromadzonym materiale dowodowym brak jest jakichkolwiek miarodajnych dowodów pozwalających na poczynienie ustaleń, że ubezpieczony w trakcie zatrudnienia na stanowisku elektromechanika w WSS „Społem” wykonywał prace „przy montażu, remontach i eksploatacji urządzeń elektromagnetycznych i cieplnych”, czyli pracę w energetyce, wymienioną w Dziale II Wykazu A, stanowiącego załącznik do cyt. wyżej rozporządzenia.
Na powyższe nie wskazywali również słuchani w sprawie świadkowie. Świadek S. B. zeznała jedynie, że ubezpieczony pracował w warsztacie elektromechanicznym, zajmował się naprawą i czyszczeniem różnych urządzeń. Z kolei świadek T. B. podał, że ubezpieczony usuwał awarię rozdzielni - tablicy rozdzielczej w dziale reklamy. Zeznał, że nie wie, czy ubezpieczony brał udział w montażu tej rozdzielni. Natomiast świadek Z. M. zeznał, że razem z ubezpieczonym był wzywany do usuwania awarii elektrycznych w piekarniach, sklepach, domach mieszkalnych.
Podał, że ubezpieczony naprawiał również chłodnie, wymieniał agregaty, pracował także w budynku przy ulicy (...), gdzie w piwnicy znajdowała się rozdzielnia - tablica rozdzielcza. Przedstawiony przez świadków zakres obowiązków ubezpieczonego wskazuje, że bezzasadnie Sąd I instancji zakwalifikował pracę odwołującego jako pracę przy montażu, remoncie i eksploatacji urządzeń elektromagnetycznych i cieplnych. Ubezpieczony posiadał uprawnienia SEP-owskie, przyznane podczas pracy w poprzednim przedsiębiorstwie, był wykwalifikowanym elektrykiem, ale praca w WSS „Społem” wymagała od niego pracy przy różnych urządzeniach małego i średniego napięcia, a w warsztacie, który mieścił się w K. na ulicy (...) w budynku restauracji (...) i siedziby zarządu WSS „Społem” pracował przy naprawie i czyszczeniu różnych urządzeń elektromechanicznych, w tym m.in. chłodni, czy agregatów.
A zatem, nie przy wysokim napięciu w energetyce. Sąd Apelacyjny w pełni podziela stanowisko Sądu Najwyższego, wyrażone w wyroku z dnia 16 czerwca 2009r., sygn. akt I UK 24/09, LEX nr 518067, zgodnie z którym „nie jest uzasadnione zaliczanie do prac szkodliwych w „energetyce”, w rozumieniu rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.), wszystkich prac związanych z montowaniem oraz eksploatacją wszelkich instalacji i urządzeń elektrycznych”.
W uzasadnieniu Sąd Najwyższy podał , że: „energetyka to gałąź przemysłu zajmująca się wytwarzaniem (przetwarzaniem) energii elektrycznej oraz cieplnej i dostarczaniem jej odbiorcom. Nie jest zatem uzasadnione zaliczanie do prac szkodliwych w „energetyce” wszystkich prac związanych z montowaniem oraz eksploatacją wszelkich instalacji i urządzeń elektrycznych. Wówczas wykonywanie tak szeroko rozumianego rodzaju prac czyniłoby bezprzedmiotowymi granice pojęcia „energetyka” z działu II i przenosiłoby wcześniejsze uprawnienia emerytalne na różnorakie roboty elektryczne nienależące do „energetyki”.
Wszak w samej „energetyce” nie chodzi o wszelkie roboty elektryczne, lecz tylko o wskazane w dziale II (literalnie) prace przy wytwarzaniu i przesyłaniu energii elektrycznej i cieplnej oraz przy montażu, remoncie i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych i cieplnych”. A zatem pracą wykonywaną w szczególnych warunkach w energetyce są prace przy montażu, remoncie i eksploatacji urządzeń elektromagnetycznych i cieplnych, świadczone przez pracowników zatrudnionych w przedsiębiorstwach zajmujących się przetwarzaniem, wytwarzaniem i przesyłaniem energii elektrycznej i cieplnej.
Tymczasem ubezpieczony wykonywał prace zlecone przez WSS „Społem” na terenie piekarni, sklepów i domów mieszkalnych. Fakt, że w pomieszczeniu, w którym pracował ubezpieczony znajdowała się rozdzielnia, nie kwalifikuje pracy w spornym okresie jako pracy w zakładzie zajmującym się wytwarzaniem i przesyłaniem energii elektrycznej i cieplnej. Zgodzić się należy z przywołanym przez skarżącego poglądem Sądu Najwyższego, zgodnie z którym „ w świetle przepisów wykazu A, stanowiącego załącznik do rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, wyodrębnienie poszczególnych prac ma charakter stanowiskowo-branżowy.
Pod pozycjami zamieszczonymi w kolejnych działach wykazu wymieniono bowiem konkretne stanowiska przypisane danym branżom, uznając je za prace w szczególnych warunkach uprawniające do niższego wieku emerytalnego. Taki sposób kwalifikacji prawnej tychże prac nie jest dziełem przypadku. Specyfika poszczególnych gałęzi przemysłu determinuje bowiem charakter świadczonych w nich prac i warunki, w jakich są one wykonywane, ich uciążliwość i szkodliwość dla zdrowia. Nie można zatem swobodnie, czy wręcz dowolnie, z naruszeniem postanowień rozporządzenia, wiązać konkretnych stanowisk pracy z branżami, do których nie zostały one przypisane w tym akcie prawnym” (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 czerwca 2010r., sygn.
II UK 21/10, LEX nr 619638). Reasumując, zebrany w sprawie materiał dowodowy nie uzasadnia przyjęcia, że w spornym okresie ubezpieczony jako elektromechanik w WSS „Społem” wykonywał pracę w warunkach szczególnych w rozumieniu art. 32 ustawy o emeryturach i rentach z FUS przy zastosowaniu § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w zw. z treścią załącznika do tego rozporządzenia - wykaz A Dział II. W świetle powyższych ustaleń i rozważań, brak jest podstaw do uznania, że ubezpieczony spełnił wszystkie warunki konieczne (w trybie art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z FUS) do otrzymania emerytury w obniżonym wieku emerytalnym, bowiem na dzień 1 stycznia 1999r. nie legitymuje się 15-letnim stażem pracy w warunkach szczególnych (nawet przy uwzględnieniu okresu zatrudnienia na stanowisku wydawcy paliw od 1 maja 1971r. do 19 lipca 1971r.).
Tym samym, zarzut naruszenia prawa materialnego okazał się uzasadniony. Uwzględniając powyższe, Sąd Apelacyjny na mocy art. 386 § 1 k.p.c. zmienił zaskarżony wyrok i oddalił odwołanie. /-/ SSA M. Małek-Bujak /-/ SSA J. Ansion /-/ SSA A. Kolonko Sędzia Przewodnicząca Sędzia JR