Appeal dismissed; court upheld dismissal of claim due to unpaid filing fee based on correct dispute value calculation.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the plaintiff's appeal against the Regional Court's order to dismiss the claim for payment. The plaintiff argued the filing fee was calculated incorrectly and violated procedural rules, but the court found the fee was properly based on the sum of the land use compensation and historical burden refund. Consequently, the court ruled that the plaintiff's failure to pay the calculated fee within the statutory deadline justified the dismissal of the original claim.
Legislator headnote
AI generatedArt. 130 § 1 k.p.c.; Art. 19 k.p.c.; Art. 21 k.p.c.; Art. 22 k.p.c.; Art. 385 k.p.c.; Art. 397 § 2 k.p.c.: When a claim seeks a one-time payment rather than recurring performance, the dispute value is determined by the monetary amount claimed under Art. 19 k.p.c., and the filing fee must be calculated on this total sum; failure to pay the fee within the prescribed period results in the dismissal of the claim, and an appeal against such dismissal is inadmissible if the fee calculation was correct.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
sygn. akt: II Cz 162/15 POSTANOWIENIE Dnia 12 marca 2015 r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy Wydział II Cywilny – Odwoławczy w następującym składzie: Przewodniczący: SSO Irena Dobosiewicz /spr./ Sędziowie: SO Janusz Kasnowski SO Wojciech Borodziuk po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2015 r. w Bydgoszczy na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa E. K. przeciwko (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w G. o zapłatę na skutek zażalenia pozwanego na zarządzenie Przewodniczącego w Sądzie Rejonowym w Bydgoszczy z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie I C 3004/14 p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie. II Cz 162/15
UZASADNIENIE
Zarządzeniem z dnia 19 grudnia 2014 r. Przewodniczący w Sądzie Rejonowym w Bydgoszczy, w sprawie z powództwa E. K. przeciwko (...) Sp. z o.o. w G. o zapłatę, zwrócił pozew. W uzasadnieniu Przewodniczący wskazał, że zarządzeniem doręczonym dnia 4 grudnia 2014 r. wezwano powoda do uiszczenia opłaty od pozwu w kwocie 2.153 zł w terminie tygodniowym pod rygorem zwrotu pozwu. Wobec bezskutecznego upływu tego terminu Przewodniczący na podstawie art. 130 § 1 k.p.c. orzekł jak w sentencji. Zażalenie na zarządzenie wniósł powód zarzucając Przewodniczącemu w Sądzie Rejonowym naruszenie art. 20 i 22 k.p.c. poprzez naliczenie opłaty od pozwu w zawyżonej wysokości, bez uwzględnienia zasad wynikających z powyższych przepisów.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Zażalenie nie jest zasadne. W sprawie nie może znaleźć zastosowania art. 22 k.p.c., albowiem powód nie dochodził pozwem należnego mu świadczenia powtarzającego się, które ma swoje oparcie w przepisie prawa, czy też w umowie łączącej go z pozwanym, tylko jednorazowego wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z jego nieruchomości. W takiej sytuacji ustalenie wartości przedmiotu sporu następuje na podstawie art. 19 k.p.c., który stanowi, że w sprawach o roszczenia pieniężne, zgłoszone choćby w zamian innego przedmiotu, podana kwota pieniężna stanowi wartość przedmiotu sporu.
Nadto wskazać należy, że oprócz wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z gruntu w kwocie 32.141 zł powód wniósł o zasądzenie na jego rzecz także kwoty 10.907 zł tytułem zwrotu poniesionych ciężarów za okres od 1979 do 2002 r., czego powód nie uwzględnił w swoim zażaleniu. Zatem zgodnie z art. 21 k.p.c. obie wartości prawidłowo zostały zliczone przez Sąd Rejonowy. I od tak ustalonej wartości przedmiotu sporu obowiązkiem powoda było uiszczenie opłaty stosunkowej od pozwu stanowiącej 5 % z sumy powyższych kwot (43.048 zł), czego powód nie uczynił w przepisanym tygodniowym terminie wyznaczonym na podstawie art. 130 § 1 k.c., co skutkowało odrzuceniem jego pozwu.
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. oddalił zażalenie jako niezasadne.