Legislator Case Law & Legislation
I C 1804/14 AI generated

Civil claim dismissed as time-barred due to missing loan contract and expired three-year statute of limitations for business-related debts.

Case Number I C 1804/14
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The plaintiff's claim for loan repayment was dismissed because the court found the debt statute of limitations had expired. Although the plaintiff alleged a 1999 loan, they failed to submit the loan contract as evidence, and the court determined the three-year limitation period for business-related claims ended in 2007. Consequently, the court rejected the claim and awarded the defendant's legal representative a court fee.

Legislator headnote

AI generated

Art. 118 k.c.; Art. 120 § 1 k.c.; Art. 6 k.c.: A civil claim for loan repayment is time-barred if the three-year limitation period for business-related claims has expired, particularly when the plaintiff fails to produce the loan contract proving the existence of the civil relationship.

Keywords

AI generated
statute of limitations business-related claims loan contract evidence time-barred debt civil procedure

Cited Legislation

AI generated
Art. 118 k.c.
Art. 120 § 1 k.c.
Zgodnie z art. 120 § 1 k.c. bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.
Art. 6 k.c.
W pierwszej kolejności zauważyć należy, że strona powodowa wbrew treści art. 6 k.c. nie przedłożyła jako dowodu w sprawie umowy kredytu z dnia 2 kwietnia 1999 r., która potwierdzałaby, że między nią a pozwanym istniał stosunek cywilny.
§ 1 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 listopada 2013 r.
art.118 k.c
W myśl przepisu art.118 k.c.
art. 120 § 1 k.c
Zgodnie z art. 120 § 1 k.c.
art. 6 k.c
W pierwszej kolejności zauważyć należy, że strona powodowa wbrew treści art. 6 k.c.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I C 1804/14

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 marca 2015 roku Sąd Rejonowy w Kłodzku Wydział I Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Izabela Kosińska – Szota Protokolant: Natalia Stokłosa po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2015 roku w Kłodzku na rozprawie sprawy z powództwa (...) Banku (...) SA z siedzibą we W. przeciwko Z. S. o zapłatę 1 567,23 zł I.oddala powództwo; II. przyznaje kuratorowi pozwanego adw. J. M. ze Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Kłodzku kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych tytułem wynagrodzenia kuratora i nakazuje wypłacić je z zaliczki sądowej wpisanej pod poz. 21-17862. Sygn. akt I C 1804/14

UZASADNIENIE

Strona powodowa (...) Bank (...) SAz siedzibą we W.wniósł o zasądzenie od pozwanego Z. S.kwoty 4 284,94 zł z umownymi odsetkami od dnia 20 kwietnia 2013 roku do dnia zapłaty i zasądzenie kosztów procesu. W uzasadnieniu pozwu strona powodowa wskazała, że w dniu 2 kwietnia 1999 roku udzieliła pozwanemu kredytu numer (...), ale pozwany zobowiązany do spłaty kredytu miesięcznie w ratach nie uczynił tego i mimo wezwań i monitu nie wywiązał się z obowiązku spłaty należności. Strona powodowa podniosła, że wezwała pozwanego do zapłaty.

Ponadto strona powodowa wskazała, że na należność dochodzoną pozwem składają się należność główna w kwocie 1567,23 zł, odsetki za okres od 2 kwietnia 1999 r. do 19 kwietnia 2013 r. W kwocie 2 647,71 zł, dalsze odsetki umowne od dnia 20 kwietnia do dnia zapłaty. Kurator dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego na rozprawie w dniu 18 marca 2015 roku podniósł zarzut przedawnienia roszczenia. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Strona powodowa (...) Bank (...) SAz siedzibą we W.w dniu 19 kwietnia 2013 roku wystawiła wyciąg z ksiąg banku, w którym wskazała, że Z.

S.posiada zobowiązanie na dzień 19 kwietnia 2013 roku w kwocie 4 284, 94 zł. Dowód: - wyciąg z ksiąg banku – k. 11 - 12 - kartoteka kredytu z terminarzem spłat – k.9 – 10 Strona powoda sporządziła wezwanie do uregulowania należności skierowane do pozwanego Z. z. b.. Dowód: - wezwanie do uregulowania należności – k. 13

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo podlegało oddaleniu jako przedawnione. W myśl przepisu art.118 k.c. jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata. Zgodnie z art. 120 § 1 k.c. bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Jeżeli wymagalność roszczenia zależy od podjęcia określonej czynności przez uprawnionego, bieg terminu rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stałoby się wymagalne, gdyby uprawniony podjął czynność w najwcześniej możliwym terminie.

W pierwszej kolejności zauważyć należy, że strona powodowa wbrew treści art. 6 k.c. nie przedłożyła jako dowodu w sprawie umowy kredytu z dnia 2 kwietnia 1999 r., która potwierdzałaby, że między nią a pozwanym istniał stosunek cywilny. Już na tej podstawie, niezależnie od zarzutu przedawnienia żądanie podlegało oddaleniu. Na marginesie tylko zwrócić należy uwagę, co Sądowi wiadomo z urzędu, że najczęściej zobowiązania sprzed 2001 r. dotyczą pożyczek lub kredytów zaciągniętych w stosunku do (...) Banku SA. Te kwestie jednak zostały zupełnie przez stronę powodową pominięte.

Niezależnie jednak od tego, mając na względzie kartotekę kredytu z terminarzem spłat, uznać należy, że strona powodowa lub jej poprzednik prawny powinni przede wszystkim wypowiedzieć umowę kredytu pozwanemu, skoro nie były dokonywane wpłaty rat zgodnie z umową. Wypowiedzenia strona powodowa nie przedłożyła, nie wiadomo czy i kiedy pozwany zaprzestał spłat. Uznać należało na podstawie terminarza spłat , że skoro kredyt został udzielony na 60 rat, a więc na pięć lat, to termin jego spłaty przypadał na kwiecień 2004 r.

W związku z tym 3 – letni termin przedawnienia roszczenia (związany z prowadzeniem działalności gospodarczej) upłynął w kwietniu 2007 r. Wniesienie pozwu w dniu 25 lipca 2014 r. nastąpiło w czasie, gdy roszczenie było już przedawnione. Z tych względów Sąd oddalił powództwo i przyznał kuratorowi dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego wynagrodzenie odpowiadające wysokości stawki minimalnej 600 zł stosowanie do wartości przedmiotu sprawy powiększone o podatek od towarów i usług i nakazał jego wypłacenie z zaliczki wniesionej przez stronę powodową, zgodnie z przepisem § 1 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 listopada 2013 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej Dz.

U. z 2013, poz.1476), który stanowi, że wysokość wynagrodzenia kuratora ustanowionego dla strony w sprawie cywilnej, zwanego dalej "kuratorem", nie może przekraczać stawek minimalnych przewidzianych przepisami określającymi opłaty za czynności adwokackie, a w przypadku gdy kuratorem jest radca prawny, przepisami określającymi opłaty za czynności radców prawnych. Wynagrodzenie kuratora będącego podatnikiem obowiązanym do rozliczenia podatku od towarów i usług podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług, określoną zgodnie ze stawką tego podatku obowiązującą w dniu orzekania o wynagrodzeniu.