Legislator Case Law & Legislation
IV Ka 160/15 AI generated

Appeal dismissed; court upheld conviction for distracted driving based on free evaluation of evidence.

Case Number IV Ka 160/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The appellate court dismissed the defendant's appeal against a conviction for driving while using a mobile phone. The defendant argued that the incident did not occur and claimed the principle of presumption of innocence required acquittal, but the court found his version of events unconvincing. The court ruled that the first-instance court correctly applied the free evaluation of evidence and the rule of in dubio pro reo, noting that doubts must be resolved through comprehensive evidence analysis before benefiting the accused.

Legislator headnote

AI generated

Art. 17 ust. 1 k.r.s.; Art. 7 k.p.k.; Art. 5 § 2 k.p.k.: The principle of in dubio pro reo applies only when doubts remain after exhaustive evidence analysis; otherwise, the court must resolve factual disputes using the free evaluation of evidence.

Keywords

AI generated
free evaluation of evidence in dubio pro reo distracted driving offense appellate review standard presumption of innocence factual findings mobile phone usage

Cited Legislation

AI generated
Art. 17 ust. 1 k.r.s.
Art. 7 k.p.k.
W takim przypadku sąd zobowiązany jest dokonać ustaleń faktycznych kierując się zasadą swobodnej oceny dowodów, której granice wyznacza art. 7 kpk.
Art. 5 § 2 k.p.k.
Art. 119 kpow.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 119 kpow.
art. 5§2 k.p.k

Cited Case Law

AI generated
II KR 355/74 OSNPG 1975/9/84
II KR 355/74 OSNPG 1975/9/84 i z dnia 22.01.1975r.
I KR 197/74 OSNKW 1975/5/58
I KR 197/74 OSNKW 1975/5/58, wyroki Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 6.02.1992r.
II Akr 1/92 OSA 1992/6/41
II Akr 1/92 OSA 1992/6/41 i z dnia 28.05.1992r.
II Akr 134/92 OSA
II Akr 134/92 OSA 1992/11/55, wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 6.10.2000r.
WR 107/91 OSNKW 1992/1-2/14
WR 107/91 OSNKW 1992/1-2/14, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28.11.1996r.
V KKN 215/96 Prok. i Pr. 1997/5/4
V KKN 215/96 Prok. i Pr. 1997/5/4).
VKKN 213/96 Prok. i Pr. 1997/9/6
VKKN 213/96 Prok. i Pr. 1997/9/6, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3.07.1997r.
IV KKN 142/97 Prok. i Pr. 1997/12/4
IV KKN 142/97 Prok. i Pr. 1997/12/4, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27.04.1976r.
III KR 86/76 OSNPG 1977/2/16
III KR 86/76 OSNPG 1977/2/16, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19.02.1990r.
I KR 6/90

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt. IV Ka 160/15

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 kwietnia 2015 roku Sąd Okręgowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Roger Michalczyk Protokolant st. sekr. sądowy Anna Jagieło-Pick przy udziale ---- po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2015 roku sprawy B. Ł. , s. W. i J. ur. (...) w R. obwinionego z art. 97 k.w. w zw. z art. 45 ust. 2 pkt 1 ustawy PoRD na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 22 grudnia 2014 roku sygn. akt XIV W 4252/14 utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; wymierza obwinionemu 30,00 (trzydzieści) złotych tytułem opłaty za II instancję i obciąża go zryczałtowanymi kosztami postępowania odwoławczego w kwocie 50,00 (pięćdziesiąt) złotych. Sygn. akt IV Ka 160/15

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z 22 grudnia 2014r., sygn. akt XIV W 4252/14 uznano obwinionego B. Ł. za winnego popełnienia wykroczenia z art. 97 kw polegającego na tym, że w dniu 10 czerwca 2014r. około godziny 20:30 w B. na ulicy (...) kierował pojazdem marki K. o nr rej. (...) korzystając z telefonu komórkowego wymagającego trzymania słuchawki w ręku i za to na podstawie tego artykułu wymierzono jemu karę grzywny w kwocie 200 złotych, a także orzeczono o kosztach procesu. Apelację od powyższego wyrok złożył obwiniony, który wywodził, iż postawiony jemu zarzut był nieprawdziwy, zdarzenie nie miało miejsca, a Sąd ani świadek nie przedstawili dowodów jego winy. Dodał, iż w Polsce obowiązuje zasada domniemania niewinności. W oparciu o tak postawiony zarzut i jego uzasadnienie, w którym przedstawił swoją wersję zdarzenia, domagał się zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnienia.

Sąd odwoławczy zważył, co następuje:

Apelacja obwinionego nie była zasadna. Analiza apelacji, jak i jej uzasadnienia wskazuje na to, iż skarżący zakwestionował prawidłowość ustaleń dokonanych przez Sąd I instancji. Jak wielokrotnie akcentowano w orzecznictwie zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku, jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu, wyrażonymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, lecz musi wykazywać konkretne uchybienia w zakresie zasad logicznego rozumowania, jakich dopuścił się sąd w ocenie materiału dowodowego.

Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu w kwestii ustaleń faktycznych, opartego na innych dowodach od tych, na których oparł się Sąd I instancji nie może prowadzić do wniosku o popełnieniu przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 24.03.1975r. II KR 355/74 OSNPG 1975/9/84 i z dnia 22.01.1975r. I KR 197/74 OSNKW 1975/5/58, wyroki Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 6.02.1992r. II Akr 1/92 OSA 1992/6/41 i z dnia 28.05.1992r. II Akr 134/92 OSA 1992/11/55, wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 6.10.2000r.

II AKa 138/00 Prok. i Pr. 2002/1/28). W ocenie Sądu Okręgowego, argumentacja zawarta w apelacji obwinionego ma jedynie charakter polemiczny i sprowadza się w zasadzie do stwierdzenia (opartego jedynie na wyjaśnieniach obwinionego), że obwiniony nie dopuścił się zarzucanego jemu czynu. Sąd I instancji dysponował dwiema wersjami zdarzenia, prezentowanymi przez obwinionego i świadka B. J. i – słusznie – uznał, że wiarygodne były zeznania świadka. Trudno uznać, aby poruszający się na motocyklu świadek B. J. mógł pomylić telefon z dyktafonem, czy nie dostrzec tego, że kierowca rozmawia przez telefon.

Jest to przecież prosta czynność i wielkość szyb w samochodzie obwinionego nie ma żadnego znaczenia. Świadek – jak słusznie zauważył Sąd I instancji – nie miał żadnego interesu w tym, aby bezpodstawnie obciążać obwinionego. Twierdzenia obwinionego, iż świadek jest „zobligowany przez swoich przełożonych do realizacji postawionych celów i wysokiej skuteczności mandatowej” jest subiektywnym odczuciem obwinionego, które nie znajduje żadnego uzasadnienia w zgromadzonych dowodach. Wersja zdarzenia podawana przez obwinionego była mało przekonująca i słusznie uznana przez Sąd I instancji za niewiarygodną.

Na marginesie należy zauważyć, że gdyby obwiniony faktycznie korzystał z dyktafonu, to na miejscu zdarzenia mógłby tę okoliczność wyjaśnić z B. J.. Tak zgromadzony materiał dowodowy, odpowiednio oceniony pozwolił na dokonanie przez Sąd I instancji prawidłowych ustaleń faktycznych. Należy wyraźnie zaznaczyć, iż dla stwierdzenia faktu korzystania przez kierowcę z telefonu nie jest konieczne uzyskanie nagrań z wideorejestratora, czy też zeznań wielu świadków. Żaden z przepisów nie wskazuje na to, ile potrzeba dowodów, aby sąd mógł dokonać prawidłowych ustaleń faktycznych.

Reguła in dubio pro reo, zawarta w tym przepisie, odnosi się w praktyce do zagadnień związanych z ustaleniami faktycznymi, nie można jej jednak rozumieć jako reguły swoistego, uproszczonego traktowania wątpliwości. Wszelka wątpliwość w zakresie ustaleń faktycznych winna być wyjaśniona i usunięta przez wszechstronną inicjatywę dowodową organu procesowego i gruntowną analizę całego dostępnego materiału dowodowego. Dopiero wtedy, gdy po wykorzystaniu wszelkich istniejących możliwości wątpliwość nie zostanie usunięta, należy ją wytłumaczyć w sposób korzystny dla oskarżonego.

Reguła ta ma, więc zastosowanie jedynie wtedy, gdy wyczerpane zostały wszystkie możliwości w procesie, a mimo to nadal istnieją wątpliwości, których nie można usunąć ani w świetle zebranych dowodów, ani w świetle logicznego rozumowania (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25.06.1991r. WR 107/91 OSNKW 1992/1-2/14, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28.11.1996r. V KKN 215/96 Prok. i Pr. 1997/5/4). Natomiast, gdy z materiału dowodowego wynikają różne wersje wydarzenia, to nie jest to równoznaczne z istnieniem „nie dających się usunąć wątpliwości” w rozumieniu tego przepisu.

W takim przypadku sąd zobowiązany jest dokonać ustaleń faktycznych kierując się zasadą swobodnej oceny dowodów, której granice wyznacza art. 7 kpk. W taki właśnie sposób, z uwzględnieniem zasad swobodnej oceny dowodów materiał dowodowy dotyczący odpowiedzialności obwinionego B. Ł. został oceniony, o czym była już mowa wcześniej. Przepis art. 5§2 k.p.k. w żadnym razie nie może być, bowiem interpretowany jako obowiązek czynienia ustaleń faktycznych, w oparciu o najkorzystniejsze dla oskarżonego wersje wypadków. Wyrażona w nim zasada tłumaczenia wątpliwości na korzyść oskarżonego nie polega, bowiem na obowiązku automatycznego wyboru najkorzystniejszej wersji wynikającej z wyjaśnień i zeznań o niejednakowej treści (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21.03.1997r.

VKKN 213/96 Prok. i Pr. 1997/9/6, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3.07.1997r. IV KKN 142/97 Prok. i Pr. 1997/12/4, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27.04.1976r. III KR 86/76 OSNPG 1977/2/16, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19.02.1990r. I KR 6/90 niepubl.). W tych okolicznościach sąd odwoławczy nie znalazł jakichkolwiek powodów do uwzględnienia apelacji i zaskarżony wyrok, jako słuszny, utrzymał w mocy. O kosztach orzeczono na podstawie art. 119 kpow.