Appeal dismissed; applicant cannot afford 30 zł notary fee despite low income and housing repair costs.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the applicant's appeal against the district court's refusal to grant a fee waiver for a notary copy fee. The applicant argued that her pension was insufficient to cover the 150 zł fee required for a property title entry, but the court clarified the actual fee was only 30 zł. The court held that the applicant could afford this minimal amount without compromising her essential living standards, thus rejecting the waiver request.
Legislator headnote
AI generatedArt. 102 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych; Zwolnienie od kosztów sądowych jest wyjątkową instytucją pomocą państwową, która wymaga, aby ubiegający się o nią oszczędził wszystkie wydatki niezbędne do utrzymania siebie i rodziny.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II Cz 855/14 POSTANOWIENIE Dnia 23 grudnia 2014 r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy II Wydział Cywilny - Odwoławczy w następującym składzie: Przewodniczący: SSO Aurelia Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2014 r. w Bydgoszczy na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku H. D. o zwolnienie od opłaty od wniosku o wydanie odpisu zwykłego księgi wieczystej na skutek zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Rejonowego w Inowrocławiu z dnia 20 listopada 2014 r., sygn. akt II Co 39/14 postanawia: oddalić zażalenie. II Cz 855/14
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 20 listopada 2014 r. Sąd Rejonowy w Bydgoszczy oddalił wniosek H. D. o zwolnienie od kosztów sądowych w postaci opłaty od wniosku o wydanie odpisu zwykłego księgi wieczystej. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd powołując się na art. 102 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych uznał, iż wnioskodawczynię przy emeryturze w wysokości 1675,09 zł stać na opłatę od wniosku w kwocie 30 zł. Zażalenie na powyższe orzeczenie wniosła wnioskodawczyni podnosząc, iż z jej miesięczny dochód nie wystarczy na opłacenie wniosku w kwocie 150 zł, ponieważ oprócz miesięcznych wydatków na utrzymanie, musi ponieść wydatki konieczne związane z remontem domu.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Zażalenie nie jest zasadne. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na rozbieżność między kwotą opłaty, którą wnioskodawczyni jest zobowiązana uiścić, podaną przez Sąd i przez skarżącą. Na wezwanie Sądu I instancji wnioskodawczyni wskazała, że chce zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie o odpis księgi wieczystej (k. 12). Zgodnie z art. § 1 pkt 1 litera a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 listopada 2013 r. w sprawie wysokości opłat od wniosków o wydanie przez Centralną Informację Ksiąg Wieczystych odpisów ksiąg wieczystych, wyciągów z ksiąg wieczystych i zaświadczeń o zamknięciu ksiąg wieczystych oraz od wniosku o wyszukanie ksiąg wieczystych w centralnej bazie danych ksiąg wieczystych (Dz.U. z 2013 r. poz. 1412) Centralna Informacja Ksiąg Wieczystych od wniosku o wydanie w postaci papierowej odpisu zwykłego księgi wieczystej pobiera opłatę w kwocie 30 zł.
I tak też wskazał Sąd I instancji w uzasadnieniu swojego orzeczenia. Wnioskodawczyni błędnie jednak przyjęła w zażaleniu, że opłata ta wynosi 150 zł. H. D. wskazała bowiem jako podstawę prawną uiszczenia opłaty w kwocie 150 zł art. 43 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz. U. z 2014 r. 1025), zgodnie z którym opłatę stałą w kwocie 150 złotych pobiera się od wniosku o wpis własności, użytkowania wieczystego, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu nabytego w wyniku podziału majątku wspólnego po ustaniu wspólności majątkowej między małżonkami.
Rację ma Sąd Rejonowy, iż wnioskodawczyni w piśmie z dnia 10 listopada 2014 r. żądała zwolnienia od opłaty od wniosku o odpis księgi wieczystej, która wynosi 30 zł, a nie od wniosku o wpis. Jest zasadnicza różnica między tymi żądaniami. Sąd jest związany żądaniem strony, a zatem w tym przypadku należy uznać, iż prawidłowo ustalił wysokość opłaty i kierując się nią rozstrzygną w kwestii wniosku H. D. o zwolnienie od kosztów sądowych. Zgodnie z art. 102 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych zwolnienia od kosztów sądowych może domagać się osoba fizyczna, która złożyła oświadczenie, że nie jest w stanie ich ponieść bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zwolnienie od kosztów sądowych jest instytucją wyjątkową, bowiem intencją ustawodawcy było to, aby traktowano ją jako wyjątek od zasady samofinansowania przez strony procesu lub postępowania nieprocesowego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24.09.1984, II Cz 104/84, nie publikowane). Zwolnienie od kosztów sądowych stanowi w istocie pomoc Państwa dla osób, które z uwagi na ich sytuację materialną nie mogą uiścić kosztów sądowych bez wywołania uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania siebie i rodziny. Ubiegający się o taką pomoc winien więc w każdym przypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach do granic zabezpieczenia kosztów utrzymania siebie i rodziny.
Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające może zwrócić się o pomoc Państwa. W ocenie Sądu II instancji, wnioskodawczyni mimo, iż z osiąganego dochodu żyje skromnie, może kwotę 30 zł przeznaczyć na opłatę sądową bez uszczerbku utrzymania koniecznego. Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy uznał, iż Sąd Rejonowy doszedł do prawidłowych wniosków i słusznie oddalił wniosek H. D. o zwolnienie od kosztów sądowych, dlatego na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c. oddalił zażalenie jako niezasadne.