Civil court dismisses debt claim due to statute of limitations and failure to prove debt existence.
Legislator summary
AI generatedThe civil court in Kłodzko dismissed the plaintiff's claim for 341.10 PLN against the defendant. The plaintiff alleged a debt from 2005 invoices but failed to prove the debt's existence or notify the defendant of the debt transfer. The court ruled that the claim was time-barred and the plaintiff bore the burden of proof which they failed to meet.
Legislator headnote
AI generatedArt. 6 k.c.; Art. 118 k.c.; Art. 98 k.p.c.: The plaintiff bears the burden of proving the existence of a debt; if the claim is time-barred and the debt remains unproven, the court must dismiss the action.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt I C 1549/13
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 marca 2014 r. Sąd Rejonowy w Kłodzku, I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Ewa Karp Protokolant: Ewelina Świrta po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2014 r. w Kłodzku sprawy z powództwa (...) S.a.r.l. z siedzibą wL. przeciwko R. R. o zapłatę 341,10 zł oddala powództwo. IC- upr 1549/13
UZASADNIENIE
Strona powodowa (...) S.a.r.l z siedziba w L.wniosła pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym przeciwko pozwanemu R. r.o zapłatę kwoty 341,10 zł wraz z odsetkami ustawowymi i kosztami postępowania. W uzasadnieniu wskazała, że nabyła na podstawie umowy cesji od firmy (...) S.A. prawa do wierzytelności za wykonanie usługi umowa z 3 lipca 2012 roku, a zadłużenie wynika z faktur z 2005 roku, płatnych w roku 2009. Sąd w Lublinie wydał nakaz zapłaty, a po wniesieniu sprzeciwu przekazała sprawe Sadowi rejonowemu w Kłodzku według właściwości.
Pozwany w złożonym sprzeciwie wskazał, że wierzytelności przejęte przez stronę powodową w 2012 roku były już w chwili przejęcia wierzytelnościami przedawnionymi, a faktury wskazane w pozwie są fakturami fikcyjnymi, maja te same daty oraz podniósł zarzut przedawnienia roszczenia. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Umową sprzedaży wierzytelności z dnia 3 lipca 2012 roku (...) S.a.r.l z siedziba w L.nabyła wierzytelność od (...)dotyczącą dłużnika R. R., wynikającą z 9 faktur z roku 2005 na kwoty każda po 37, 90 zł ze wskazanym terminem płatności na miesiące od grudnia 2008 do sierpnia 2008 roku.
Wszystkie wymienione w zawiadomieniu, nie doręczonym pozwanemu, 9 faktur, ma ten sam numer i tę sama datę wystawienia. Termin przedawnienia wskazany przez pozwanego jako trzyletni , mając na względzie termin płatności określony w pozwie najdalej na 8 grudnia 2009 roku upłynął 8 grudnia 2012 roku. Dowód: - umowa K – 18-19 - zawiadomienie K- 17 - przesłuchanie powoda K- 36 S ąd w tak ustalonym stanie faktycznym zważył, co następuje: Powództwo należało oddalić w całości. Powód R. R.podniósł zarzut przedawnienia roszczeń z faktur z roku 2005, wskazując, ze zawarł z (...)umowę, ale z niej zrezygnował już w roku 2005 i podniósł fikcyjność faktur posiadających te sama datę i numer.
Jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego; umowy sprzedaży wierzytelności z 2012 roku oraz zawiadomienia z 14 listopada 2011 roku , powództwo nie zostało nawet przez stronę powodową uprawdopodobnione. Zgodnie z treścią przepisu art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. W przedmiotowym postępowaniu pozwany wykazał, że strona powodowa ani nie przedstawiła dowodów wskazujących by R. R.był dłużnikiem ani nie wezwała potencjalnego dłużnika do zapłaty ani też nie zawiadomiła o przejęciu wierzytelności.
Pozwany wykazał nadto, ze obok niezasadności powództwa należy wskazać na jego przedawnienie, bowiem terminy wystawienia faktur datuja się na rok 2005, a terminy płatności określone w fakturach, wprawdzie nie przedstawionych Sądowi ani pozwanemu, ale opisanych w pozwie, datują się na rok 2009. Zgodnie z art. Art. 118. K.c. Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata.
O kosztach orzeczono po myśli art. 98 k.p.c.