Municipal claim dismissed for statute of limitations; periodic rent compensation barred despite debt acknowledgment.
Legislator summary
AI generatedThe court dismissed the municipality's claim for unpaid rent compensation, ruling that the statute of limitations had expired. Although the defendant acknowledged the debt in 2006, the court found this insufficient to restart the limitation period for periodic payments. Consequently, the plaintiff's delay in filing suit prevented them from invoking the good faith exception to the limitation defense.
Legislator headnote
AI generatedArt. 117 § 1, 2 k.c.; Art. 120 § 1 k.c.; Art. 118 k.c.; Art. 124 § 1 k.c.; Art. 5 k.c.: For periodic claims, the limitation period runs continuously; mere acknowledgment of debt does not restart the period, and a creditor's delay in suing precludes invoking the good faith exception to the limitation defense.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygnatura akt I C 90/14
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Wałbrzych, dnia 28 kwietnia 2014 r. Sąd Rejonowy w Wałbrzychu I Wydział Cywilny w następującym składzie: Przewodniczący: SSR Kamil Majcher Protokolant: Joanna Czwojdzińska po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2014 r. w Wałbrzychu sprawy z powództwa Gminy W. przeciwko A. M. o zapłatę I. oddala powództwo; II. zasądza od strony powodowej na rzecz pozwanej kwotę 2417 zł tytułem kosztów procesu, w tym kwotę 2400 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego.
UZASADNIENIE
Strona powodowa Gmina W. wniosła pozew o zasądzenie od A. M. kwoty 26.101,95 zł z tytułu odszkodowania, w tym skapitalizowanych odsetek, za bezumowne korzystanie z lokalu przy ul. (...) w W. za okres od 1 lipca 2000 r. do 30 listopada 2005 r. Nakazem zapłaty Sądu Rejonowego L. Z. w. L.wydanym w elektronicznym postępowaniu upominawczym z dnia 4 października 2013 r. powództwo zostało uwzględnione w całości. W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwana podniosła zarzut przedawnienia. W odpowiedzi na sprzeciw strona powodowa wniosła o nieuwzględnianie tego sprzeciwu wskazując, że pismem z dnia 5 kwietnia 2006 r. pozwana uznała dług lecz nie zareagowała na projekt porozumienia w sprawie spłaty oraz powołując się na art. 5 k.c. W odpowiedzi pozwana wskazała, że uznanie długu nie jest skuteczne gdyż nie wynika z niego jaką kwotę pozwana uznaje.
Nadto wskazała, że gdyby nawet uznać, iż doszło do skutecznego uznania długu to termin przedawnienia roszczeni ponowienie rozpoczął bieg i upłynął w dniu 5 maja 2009 r. Sąd ustalił, następujący stan faktyczny: A. M. zamieszkiwała w lokalu przy ul. (...) w W. w okresie od 1 lipca 2000 r. do 30 listopada 2005 r. bez tytułu prawnego. Pismem z dnia 6 marca 2006 r. Gmina W. wezwała A. M. do zapłaty kwoty 11.999,51 zł z tytułu odszkodowania za bezumowne korzystanie z w/w lokalu plus odsetki. Dowód - pismo z 6.03.2006 r. - okoliczności bezsporne W piśmie z dnia 20 kwietnia 2006 r.
A. maj wskazała, że co do zasady uznaje roszczenie o zapłatę zaległości czynszowych i innych opłat wniosła jednak o przedłożenie sposobu obliczenia należności. Dowód: - pismo z 20.04.2006 r. W dniu 27 maja 2013 r. zostało sporządzone zestawienie należności i wpłat dotyczące lokalu położonego przy ul. (...) w W., w którym wskazano zadłużenie A. M. z tytułu bezumownego korzystania z lokalu na łączną kwotę 26.001,95 zł (w tym odsetki) . Dowód: - zestawienie z 27.5.2013 r.,
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 117 § 1 i 2 k.c. roszczenia majątkowe ulegają przedawnieniu (z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w ustawie), a po upływie terminu przedawnienia ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie może uchylić się od jego zaspokojenia, chyba że zrzeka się korzystania z zarzutu przedawnienia, jednak zrzeczenie się zarzutu przedawnienia przed upływem terminu jest nieważne. Zgodnie z art. 120 § 1 k.c. bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Zgodnie z art. 118 k.c. jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi 10 lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – trzy lata.
W literaturze prawniczej wskazuje się, że świadczenie okresowe charakteryzuje się tym, że jego przedmiotem są pieniądze lub rzeczy oznaczone rodzajowo, w ramach jednego i tego samego stosunku prawnego dłużnik ma spełnić wiele świadczeń jednorazowych, spełnienie tych świadczeń następuje w określonych regularnych odstępach czasu, świadczenia te nie składają się na pewną z góry określoną całość. Niewątpliwie definicji świadczenia okresowego odpowiada zaś odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu przewidziane w art. 18 ust. 1 – 3 u.o.p.l. albowiem jest ono płatne miesięcznie (por. np. wyrok SN z 18.05.2012 r.
IV CSK 490/11). Jeśli chodzi o podniesiony przez stronę powodową zarzut uznania roszczenia przez pozwaną to zarzut ten nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z art. 124 § 1 k.c. po każdym przerwaniu przedawnienia biegnie ono na nowo, a to oznacza, że nawet jeśli uznać, iż w 2006 roku doszło do uznania przez pozwaną roszczenia to i tak przed wniesieniem pozwu w niniejszej sprawie termin przedawnienia upłynął ponownie i pozwana może skutecznie ten zarzut podnieść w toku procesu. Jeśli chodzi zaś o zarzut sprzeczności podniesionego przez pozwanego zarzutu przedawnienia z art. 5 k.c. to w ocenie Sądu także nie jest on zasadny.
Terminy przedawnienia roszczeń służą zagwarantowaniu pewności obrotu prawnego i ewentualne uznanie zarzutu przedawnienia za naruszający art. 5 k.c. (zasady współżycia społecznego) mogłoby bowiem nastąpić tylko w razie powołania przez stronę powodową wyjątkowych okoliczności. Za takie okoliczności nie mogą być zaś uznane okoliczności powołane w piśmie z dnia 21 lutego 2014 r. gdyż to właśnie uchylanie się od płatności miało doprowadzić do zadłużenia, a zarzut przedawnienia co oczywiste jest możliwy tylko wtedy gdy powstał dług ( powstaje on w razie braku zapłaty).
Wreszcie fakt, iż roszczenie dochodzone pozwem powstało ponad 8 lat (w latach 2000 -2005) przed wniesieniem pozwu do Sądu oznacza, że strona powodowa zwlekała i to znacznie ze skierowaniem sprawy na drogę postępowania sądowego. W ocenie Sądu powyższej oceny nie zmienia nawet podniesiony przez stronę powodową fakt uznania roszczenia gdyż od powoływanego przez nią uznania roszczenia oraz braku reakcji na przedstawione porozumienie upłynęło kilka lat i nie było przeszkód aby strona powodowa wniosła pozew w odpowiednim terminie.
Zresztą powoływany przez stronę powodową fakt braku reakcji na przedstawione porozumienie co do spłaty zadłużenia powinien być sygnałem dla strony powodowej aby podjąć odpowiednie starania w celu dochodzenia należności przed Sądem znacznie wcześniej tj. przed upływem terminu przedawnienia. W ocenie Sądu wierzyciel, który długo zwleka z dochodzeniem należności przed Sądem nie może zaś skutecznie powołać zarzutu sprzeczności przedawnienia z zasadami współżycia społecznego skoro taki zarzut powstaje z powodu niepodjęcia w stosownym terminie odpowiednich działań.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. , a na zasądzoną kwotę składa się kwota 2.400 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego (§ 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu) oraz kwota 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.