Legislator Case Law & Legislation
I C 1288/13 AI generated

Plaintiff wins declaration that HOA resolution is non-existent due to failure to achieve statutory majority vote.

Case Number I C 1288/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Allowed / Granted

Legislator summary

AI generated

The plaintiff successfully petitioned to declare the Housing Owners' Association resolution non-existent because it failed to secure the legally required majority of votes. The court confirmed that 22 out of 44 owners voted in favor, violating the statutory majority rule under Article 23 of the Act on Ownership of Apartments. Consequently, the resolution was deemed never to have existed as it did not reflect the collective will of the owners.

Legislator headnote

AI generated

Art. 23 ust. 2 u.w.l.; Art. 189 k.p.c.: A resolution adopted without the statutory majority of votes does not constitute an expression of the owners' will and is legally non-existent.

Keywords

AI generated
housing owners association statutory majority vote non-existent resolution declaration of non-existence apartment ownership law

Cited Legislation

AI generated
Art. 23 ust. 2 u.w.l.
Art. 189 k.p.c.
2 u.w.l.) Oznacza to, że taka uchwała w ogóle nie stanowi wyrażenia woli zebrania współwłaścicieli, co uzasadnia uznanie jej na podstawie art. 189 k.p.c. jako uchwały nieistniejącej (tak m.in.
Art. 25 u.w.l.
Bezsporne jest, że powódka w odpowiednim czasie nie skorzystała z możliwości zaskarżenia uchwały w trybie przepisu art. 25 ustawy o własności lokali.
Art. 102 KPC
O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 102 KPC, zasądzając od strony przegrywającej tylko część kosztów procesu, w wysokości poniesionej przez powódkę opłaty od pozwu.
Art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
Na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych Sąd nakazał pobrać od pozwanej część opłaty od pozwu, od której uiszczenia powódka była zwolniona.
art. 189 k.p.c
2 u.w.l.) Oznacza to, że taka uchwała w ogóle nie stanowi wyrażenia woli zebrania współwłaścicieli, co uzasadnia uznanie jej na podstawie art. 189 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
I CK 336/2005
Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 23 lutego 2006 r., I CK 336/2005 (LEX nr 424423), Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 6 marca 2012 r., I ACa 961/11).
I ACa 961/11
Appeal dismissed; failure to prove procedural defects or majority violation in HOA vote invalidates appeal.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I C 1288/13

UZASADNIENIE

W pozwie z dnia 6 sierpnia 2013 r. powódka A. K. wniosła o: uznanie w całości uchwały nr 2/2013 zebrania właścicieli pozwanej Wspólnoty Mieszkaniowej (...) ul. (...) w B., podjętej w dniu 25 marca 2013 roku za nieistniejącą, ewentualnie, w razie nieuwzględnienia powyższego żądania, stwierdzenie nieważności w/w uchwały. Powódka wniosła ponadto o zasądzenie od pozwanej na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu powódka podała, że zaskarżona uchwała nie została podjęta z uwagi na naruszenie ustawowego wymogu większości głosów.

Głosowanie odbyło się wg zasady, że na każdego właściciela przypada 1 głos. Ogółem w bloku jest 44 właścicieli. Za uchwałą nr 2/2013 oddano 22 głosy co nie stanowi ustawowej większości właścicieli lokali. Powódka powołała się na orzecznictwo Sądu Najwyższego, zgodnie z którym uchwała podjęta z naruszeniem ustawowego wymogu większości głosów w ogóle nie stanowi wyrażenia woli zebrania współwłaścicieli, a zatem winna zostać zakwalifikowana na podstawie art. 189 KPC jako uchwała nieistniejąca. (pozew –k.2-4) Na rozprawie w dniu 7 lutego 2014 r. powódka podtrzymała swoje stanowisko, wnosząc ponadto o zasądzenie na swoją rzecz kosztów zastępstwa procesowego oraz zwrotu kosztów dojazdu na rozprawę i utraconego zarobku. (protokół rozprawy z dnia 7 lutego 2014 r. 00:02:30) Strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa, przyznając że zabrakło jednego głosu do większości głosów za przedmiotową uchwałą. (protokół rozprawy z dnia 7 lutego 2014 r. 00:03:53- 00:09:47) Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Na zebraniu właścicieli lokali Wspólnoty Mieszkaniowej (...) ul. (...) w B., które odbyło się dnia 25 marca 2013 r. została poddana pod głosowanie uchwała nr 2/2013 w sprawie przyjęcia rocznego planu gospodarczego i remontowego zarządu nieruchomością wspólną oraz ustalenia stawki wpłat na fundusz remontowy wspólnoty mieszkaniowej. Głosowanie odbyło się wg zasady, że na każdego właściciela przypada 1 głos. Za uchwałą oddano 22 głosy, przeciw uchwale 1 głos. (uchwała –k.15, protokół z głosowania –k.28-30) Pozwana Wspólnota Mieszkaniowa obejmuje 43 lokale stanowiące własność osób fizycznych oraz dwa lokale stanowiące własność Gminy B., co łącznie daje 44 właścicieli lokali. (okoliczność bezsporna, protokół z głosowania – k.28-30, protokół z zebrania –k.33-36)

Sąd zważył co następuje:

Powódka domagała się – w pierwszej kolejności- ustalenia nieistnienia uchwały nr 2/2013 zebrania właścicieli pozwanej Wspólnoty Mieszkaniowej z dnia 25 marca 2013 r. Przedmiotem uchwały 2/2013 z dnia 25 marca 2013 r. było przyjęcie rocznego planu gospodarczego i remontowego zarządu nieruchomością wspólną oraz ustalenie stawki wpłat na fundusz remontowy wspólnoty mieszkaniowej. Bezsporne jest, że powódka w odpowiednim czasie nie skorzystała z możliwości zaskarżenia uchwały w trybie przepisu art. 25 ustawy o własności lokali.

Powódka nie wnosiła jednak o uchylenie uchwały. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, gdy strona pozostaje w przekonaniu, że faktycznie uchwała większości głosów nie uzyskała z uwagi na wadliwe obliczenie głosów, to może dochodzić ustalenia w odrębnym procesie, że uchwała taka nie została podjęta. W sprawie niniejszej jest bezsporne, że w nieruchomości przy ul. (...) jest 44 właścicieli lokali. Na zebraniu w dniu 25 marca 2013 r. (przy zastosowaniu zasady, że na każdego właściciela przypada jeden głos) za omawianą uchwałą oddano głosy reprezentujące jedynie 22 właścicieli na ogólną liczbę 44 właścicieli, co oznacza, że podjęto ją z naruszeniem ustawowego wymogu większości głosów, liczonej według liczby właścicieli (art. 23 ust. 2 u.w.l.) Oznacza to, że taka uchwała w ogóle nie stanowi wyrażenia woli zebrania współwłaścicieli, co uzasadnia uznanie jej na podstawie art. 189 k.p.c. jako uchwały nieistniejącej (tak m.in.

Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 23 lutego 2006 r., I CK 336/2005 (LEX nr 424423), Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 6 marca 2012 r., I ACa 961/11). O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 102 KPC, zasądzając od strony przegrywającej tylko część kosztów procesu, w wysokości poniesionej przez powódkę opłaty od pozwu. W ocenie Sądu stopień skomplikowania oraz okoliczności sprawy nie uzasadniały konieczności skorzystania przez powódkę z profesjonalnego zastępstwa procesowego, tym bardziej, że powódka ustanowiła pełnomocnika dopiero na rozprawie, na której nie było prowadzone żadne postępowanie dowodowe.

W takiej sytuacji, zdaniem Sądu nie było podstaw do obciążania strony pozwanej kosztami zastępstwa procesowego. W ocenie Sądu okoliczności sprawy nie uzasadniały również obciążenia pozwanej kosztami dojazdu na rozprawę i utraconego zarobku powódki. Na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych Sąd nakazał pobrać od pozwanej część opłaty od pozwu, od której uiszczenia powódka była zwolniona.