Legislator Case Law & Legislation
I C 1143/13 AI generated

Plaintiff's claim dismissed because debt statute of limitations expired after assignment transfer.

Case Number I C 1143/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The court dismissed the plaintiff's claim for 496.80 PLN, ruling that the debt had expired under the statute of limitations. Although the plaintiff acquired the claim via assignment, the defendant successfully argued that the limitation period applied to the original debtor. The court held that the assignment did not interrupt the limitation period, confirming the debt was time-barred as of the filing date.

Legislator headnote

AI generated

Art. 513 § 1 k.c.; Art. 118 k.c.: The assignment of a claim does not interrupt the statute of limitations, and the assignee cannot assert rights greater than those held by the assignor.

Keywords

AI generated
statute of limitations assignment of claim limitation period interruption assignment law time-barred debt

Cited Legislation

AI generated
Art. 513 § 1 k.c.
IV CKN 430/01, który stwierdził, że wstąpienie przez osobę trzecią w prawa wierzyciela nie pogarsza sytuacji dłużnika ponieważ przysługują mu wszelkie zarzuty, które miał przeciwko zbywcy (art. 513 § 1 k.c.).
Art. 118 k.c.
art. 513 k.c
art. 513 § 1 k.c
IV CKN 430/01, który stwierdził, że wstąpienie przez osobę trzecią w prawa wierzyciela nie pogarsza sytuacji dłużnika ponieważ przysługują mu wszelkie zarzuty, które miał przeciwko zbywcy (art. 513 § 1 k.c.).

Cited Case Law

AI generated
SN z 16 maja 2003 r., I CKN 372/01
887, a także wyrok SN z 16 maja 2003 r., I CKN 372/01, LEX nr 80246).
Sąd Najwyższy z 4.09.2003r. IV CKN 430/01

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn.akt I C 1143/13

UZASADNIENIE

Powód (...) S.a.r.l. z siedzibą w Luksemburgu wniósł o zasądzenie od pozwanego J. G. kwoty 496,80zł wraz z ustawowymi odsetkami i kosztami procesu. W uzasadnieniu wskazał, że na podstawie umowy cesji wierzytelności przejął od C. P. S..ą. w W. wierzytelność w stosunku do pozwanego z tytułu umowy abonamentowej. Pozwany na rozprawie w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa i podniósł zarzut przedawnienia roszczenia. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Dnia 03.07.2012r. strona powodowa na podstawie umowy przelewu wierzytelności zawartej z (...) S.A. w W. nabyła prawa i obowiązki wynikające z umowy zawartej z pozwanym. Z częściowego wykazy wierzytelności wynika, że przelew wierzytelności dotyczy należności P. wymienionych w fakturach z dnia 05.07.2008r. Dowód: z umowy z dnia 03.07.2012r. – 13-14, z wykazu wierzytelności – k.19

Sąd zważył, co następuje:

Roszczenie nie zasługuje na uwzględnienie gdyż uległo przedawnieniu. Zgodnie z art. 513 k.c. dłużnikowi przysługują przeciwko nabywcy wierzytelności wszelkie zarzuty, które miał przeciwko zbywcy w chwili powzięcia wiadomości o przelewie. Przyjmuje się zatem, że sytuacja prawna dłużnika po przelewie wierzytelności nie powinna ulec pogorszeniu. Cesjonariusz nie może żądać od dłużnika świadczenia w większym rozmiarze niż cedent. Z wierzytelnością po przelewie pozostają zatem związane wszystkie zarzuty dłużnika, które mogły być podnoszone w stosunku do poprzedniego wierzyciela (cedenta).

Poza tym dłużnik może wysunąć przeciwko nabywcy wierzytelności zarzuty osobiste (np. zarzut przedawnienia, jeżeli nastąpiło ono po przelewie i powzięciu przez dłużnika wiadomości o dokonanym przelewie; zob. K. Zagrobelny (w:) E. Gniewek, Komentarz, 2006, s. 887, a także wyrok SN z 16 maja 2003 r., I CKN 372/01, LEX nr 80246). Zarzutami dłużnika są wszelkie środki obrony, które mogą być przez niego zastosowane zarówno poza procesem, jak w procesie, a które wpływają na istnienie, zakres albo skuteczność cedowanej wierzytelności.

Zarzuty mogą całkowicie niweczyć prawa cesjonariusza albo jedynie wstrzymywać możliwość zrealizowania wierzytelności na określony czas. W każdym wypadku podniesienia zarzutu dłużnik ponosi ciężar jego udowodnienia . Podstawą zarzutów dłużnika są stosunki prawne, z których wynikają dla niego prawa skierowane przeciwko cesjonariuszowi bądź też skuteczne względem cesjonariusza na mocy szczególnego przepisu ustawy (np. art. 513 k.c.). Sąd podziela stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w wyroku z 4.09.2003r. IV CKN 430/01, który stwierdził, że wstąpienie przez osobę trzecią w prawa wierzyciela nie pogarsza sytuacji dłużnika ponieważ przysługują mu wszelkie zarzuty, które miał przeciwko zbywcy (art. 513 § 1 k.c.).

Dotyczy to również zarzutu przedawnienia, które nie ulega przerwaniu wskutek przejścia wierzytelności na inną osobę. Zmiana dotyczy bowiem strony podmiotowej a nie treści wierzytelności nabytej przez osobę trzecią. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że pozwany słusznie zarzucił, że należności wynikające z faktur będących podstawą do wystawienia częściowego wykazu wierzytelności, są przedawnione. Sąd uznał zarzut pozwanego za uzasadniony i stwierdził, że roszczenie uległo przedawnieniu.

Umowy bankowe w większości przypadków, jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej , przedawniają się z upływem 3-letniego okresu liczonego od dnia, kiedy roszczenie stało się wymagalne a zatem umowa powinna być zrealizowana. Ostatnia z faktur wyznacza termin płatności na dzień 05.03.2009r. a zatem dnia 06.03.2013r. wierzytelność ta uległa przedawnieniu, skoro pozew został złożony dnia 10.05.2013r. W tych okolicznościach powództwo należało oddalić.