Legislator Case Law & Legislation
II Ca 10/14 AI generated

Civil appeal dismissed; plaintiff failed to prove actual garage costs for damaged vehicle under Polish law.

Case Number II Ca 10/14
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal dismissed the plaintiff's appeal against a lower court ruling that denied reimbursement for vehicle garage costs. The plaintiff argued these expenses were necessary due to the date of the accident and the lack of evidence regarding lower parking rates, but the court found no proof of actual payment. The court held that under Polish law, damages require proof of actual loss, and since the plaintiff could not demonstrate the garage fees were paid, the claim was invalid.

Legislator headnote

AI generated

Art. 361 ust. 2 k.c.; Art. 385 k.p.c.: Damages require proof of actual loss incurred; a claim for reimbursement of expenses is denied if the plaintiff cannot demonstrate the actual payment of those costs.

Keywords

AI generated
actual loss requirement damages calculation burden of proof vehicle damage reimbursement denial civil appeal dismissal causal link

Cited Legislation

AI generated
Art. 361 ust. 2 k.c.
Zgodnie z treścią art. 361 par.
Art. 385 k.p.c.
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy oddalił apelację na podstawie art. 385 kpc jako pozbawioną uzasadnionych podstaw prawnych.
Art. 100 k.p.c.
Orzeczenie o kosztach procesu wydane zostało na podstawie art. 100 kpc.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II Ca 10/14

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 marca 2014 roku Sąd Okręgowy w Legnicy II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Robert Figurski Sędziowie: SO Elżbieta Piotrowska SO Sabina Ziser (spraw.) Protokolant: st. sekr. sąd. Roksana Babiarczyk po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2014 roku w Legnicy na rozprawie sprawy z powództwa N. H. przeciwko stronie pozwanej (...) S.A. (...) S.A. w W. o zapłatę na skutek apelacji powódki od wyroku Sądu Rejonowego w Lubinie z dnia 18 października 2013 roku sygn. akt I C 217/13 oddala apelację. Sygn. akt II Ca 10/14

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 18 października 2013r. Sąd Rejonowy w Lubinie zasądził od strony pozwanej (...) S.A. (...) S.A. w W. na rzecz powódki N. H. kwotę 1.480,38 zł z ustawowymi odsetkami, oddalił dalej idące powództwo i zniósł wzajemnie miedzy stronami koszty procesu. Orzekając o obowiązku uiszczenia brakujących kosztów sądowych obciążył powódkę kwotą 177,36 zł a stronę pozwaną kwotą 203,72 zł. W uzasadnieniu swojego stanowiska wskazał, że bezsporne w sprawie pozostawało, że na skutek zdarzenia z dnia 16.07.2012r. w pojeździe powódki nastąpiła szkoda całkowita.

Z opinii biegłego sądowego wynikało, że wartość pojazdu przed wypadkiem wynosiła 9.300 zł a wartość pozostałości 1.800 zł. W toku postępowania likwidacyjnego strona pozwana wypłaciła powódce kwotę 6.450 zł tak więc zasądzeniu podlegała brakująca suma 1.050 zł. Za uzasadnione Sąd pierwszej instancji uznał żądanie zwrotu kosztów prywatnej opinii rzeczoznawcy w wysokości 430,38 zł jako pozostających w związku przyczynowym ze szkodą. Sąd oddalił żądanie powódki w zakresie zwrotu kosztów garażowania pojazdu w kwocie 2.520,42 zł uznając, że skoro strony zgodziły się na likwidację szkody na zasadach szkody całkowitej to zbędne było kosztowane przechowywanie samochodu w garażu za stawkę 35 zł za dobę.

Wystarczające było złożenie wraku na parkingu strzeżonym skoro zakres uszkodzeń samochodu został udokumentowany przez rzeczoznawców. Skoro powódka dokonała naprawy pojazdu i go sprzedała to okoliczność ta, zdaniem Sądu Rejonowego, świadczy o tym, że garażowanie pojazdu było uzasadnione jej planami remontowo-handlowymi pojazdu. Ponadto powódka nie udokumentowała faktu poniesienia przedmiotowych kosztów albowiem przedstawiła fakturę płatną przelewem a nie przedstawiła potwierdzenia dokonania przelewu. Orzeczenie o kosztach procesu wydane zostało na podstawie art. 100 kpc.

Z rozstrzygnięciem powyższym w części oddalającej powództwo oraz rozstrzygnięcia o kosztach sądowych i kosztach procesu nie zgodziła się powódka wnosząc apelację, w której zarzuciła: - naruszenie art. 363 par. 1 kc poprzez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe przyjęcie, że kwota 2.520,42 zł nie pozostaje w związku przyczynowym ze szkodą, - naruszenie art. 233 kpc polegające na braku wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego a w konsekwencji dowolne przyjęcie, że powódka nie wykazała konieczności garażowania pojazdu w stanie uszkodzonym podczas gdy konieczność taka wynikała zasad doświadczenia życiowego oraz daty wpływu odszkodowania na rachunek powódki, - błąd w ustaleniach faktycznych polegający na ustaleniu przez Sąd, że koszt wynajęcia parkingu za sporny okres byłby niższy, podczas gdy w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dowodu na tę okoliczność a nie może ona być znana Sądowi z urzędu.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca domagała się zmiany wyroku poprzez zasądzenie od strony pozwanej na rzecz powódki dalszej kwoty 2.520,42 zł z ustawowymi odsetkami i zmianę rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów procesu oraz zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja jest nieuzasadniona. Zdaniem Sądu odwoławczego nie zawiera ona argumentów, które mogłyby prowadzić do podważenia przeprowadzonej przez Sąd I instancji oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, poczynionych przez ten Sąd ustaleń w zakresie okoliczności stanu faktycznego sprawy, czy też dokonanej subsumcji prawnej. Sąd Okręgowy zaakceptował w całości ustalenia faktyczne sądu pierwszej instancji, traktując je jak własne. Zgodnie z treścią art. 361 par. 2 kc szkoda obejmuje straty, które poszkodowany poniósł oraz korzyści, które mógłby osiągnąć gdyby mu szkody nie wyrządzono.

Jeżeli chodzi o koszt garażowania uszkodzonego pojazdu to można mówić jedynie o szkodzie postaci poniesionej straty. Zatem aby powódka mogła skutecznie domagać się zapłaty odszkodowania z tego tytułu winna była wykazać, że faktycznie wydatkowała kwotę na ten cel pomniejszając w ten sposób swój majątek. Okoliczności tej, jak słusznie uznał Sąd Rejonowy, powódka nie udowodniła, w sytuacji gdy strona pozwana podniosła ten zarzut w odpowiedzi na pozew. W szczególności takiego dowodu nie stanowi przedłożona faktura, z której wynika jedynie, że kwota ta ma być zapłacona przelewem.

Również do apelacji nie został dołączony dowód poniesienia jakichkolwiek kosztów z tego tytułu a z jej treści wynika wprost, że kwota ta nie została do dnia dzisiejszego uiszczona. W tych okolicznościach zbędne są w ocenie Sądu Okręgowego rozważania czy koszty te pozostają w adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem z dnia 16.07.2012r. skoro powódka nie poniosła szkody w rozumieniu art. 361 par. 2 kc. Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy oddalił apelację na podstawie art. 385 kpc jako pozbawioną uzasadnionych podstaw prawnych.