Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
I C 1314/13 AI generated

Default judgment granted for debt transfer but dismissed due to failure to prove underlying debt existence.

Case Number I C 1314/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

The court issued a default judgment against the defendant for the claimed debt amount because she failed to appear at the scheduled hearing. Although the plaintiff successfully proved the assignment agreement and the list of debts, the court found insufficient evidence regarding the original debt's existence and value between the original creditor and the defendant. Consequently, the claim was dismissed because the plaintiff failed to meet the burden of proof required to establish the underlying obligation.

Legislator headnote

AI generated

Art. 339 § 1 k.p.c.; Art. 6 k.c.: A default judgment allows the court to accept the plaintiff's allegations as true unless they raise justified doubts, but the plaintiff must still independently prove the existence and amount of the underlying substantive debt.

Keywords

AI generated
default judgment burden of proof assignment of claim underlying debt civil procedure code

Cited Legislation

AI generated
Art. 339 § 1 k.p.c.
Art. 339 § 1 k.p.c. stanowi, że jeżeli pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, sąd wyda wyrok zaoczny.
Art. 340 k.p.c.
139 k.p.c.) nie stawiła się na wyznaczone posiedzenie, jak również nie złożyła w sprawie żadnych pisemnych czy też ustnych wyjaśnień, a jednocześnie nie wnosiła o przeprowadzenie rozprawy w jej nieobecności (art. 340 k.p.c.).
Art. 6 k.c.
Art. 6 k.c. stanowi, iż ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne.
Art. 339 § 1 k.p.c
art. 139 k.p.c
art. 340 k.p.c
139 k.p.c.) nie stawiła się na wyznaczone posiedzenie, jak również nie złożyła w sprawie żadnych pisemnych czy też ustnych wyjaśnień, a jednocześnie nie wnosiła o przeprowadzenie rozprawy w jej nieobecności (art. 340 k.p.c.).
Art. 6 k.c
Żądanie nie zostało bowiem w ten sposób udowodnione (art. 6 k.c.).

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn.akt I C 1314/13

UZASADNIENIE

Powód U. N. S. F. I. Z.w W. wniósł o zasądzenie od pozwanej I. C. kwoty 2851,60zł wraz z ustawowymi odsetkami i kosztami procesu. W uzasadnieniu żądania podniósł, iż w drodze umowy cesji zawartej z firmą I. F. S. L.spółką z siedzibą w L. nabył w stosunku do pozwanej wierzytelność i wobec tego dochodzi zapłaty niespłaconej przez pozwaną wierzytelności. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 6 czerwca 2013 r. powód zawarł (...) spółką z siedzibą w L. umowę przelewu wierzytelności. W wykazie wierzytelności objętych cesją widnieje zadłużenie w kwocie wskazanej w pozwie a dotyczące pozwanej. Dowód: - wyciąg z umowy sprzedaży wierzytelności z dnia 03.06.2013 r., k. 5 -odpis listy wierzytelności, k. 8

Sąd zważył, co następuje:

Art. 339 § 1 k.p.c. stanowi, że jeżeli pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, sąd wyda wyrok zaoczny. W takim wypadku stosownie do treści paragrafu drugiego powołanego przepisu przyjmuje się za prawdziwe twierdzenia powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości lub zostały przytoczone w celu obejścia prawa. W przedmiotowej sprawie Sąd, w oparciu o powołany artykuł wydał wyrok zaoczny.

Pozwana mimo prawidłowego wezwania na rozprawę i doręczenia jej odpisu pozwu wraz z załącznikami (pismo dwukrotnie awizowano - fikcja doręczenia z art. 139 k.p.c.) nie stawiła się na wyznaczone posiedzenie, jak również nie złożyła w sprawie żadnych pisemnych czy też ustnych wyjaśnień, a jednocześnie nie wnosiła o przeprowadzenie rozprawy w jej nieobecności (art. 340 k.p.c.). Orzekając zatem co do istoty sprawy, Sąd oparł się na twierdzeniach powoda oraz dołączonych przez niego do pozwu dokumentach, które co do swojej prawdziwości nie budziły uzasadnionych wątpliwości, jednakże równocześnie same w sobie nie dowodziły istnienia roszczenia.

Art. 6 k.c. stanowi, iż ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. O ile powód wykazał fakt zawarcia umowy przelewu wierzytelności, która obejmowała swoim zakresem zadłużenie pozwanej w kwocie wskazanej w pozwie, o tyle w żaden sposób nie udowodnił faktu istnienia zobowiązania w tej właśnie kwocie pomiędzy wierzycielem pierwotnym – (...) SA , a pozwaną, które warunkuje treść ewentualnego stosunku prawnego powoda z pozwaną, a tym samym wpływa na treść merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.

Powód nie dołączył do pozwu np. umowy z której przedmiotowa wierzytelność ma wynikać, nie przedłożył również żadnych dokumentów, faktur, czy rachunków dowodzących wysokości zadłużenia pozwanej. Swoje roszczenie powód opiera wyłącznie na umowie cesji i dołączonym do niej wykazie wierzytelności, z których wynika tylko tyle, że umowa została zawarta i obejmuje zadłużenie pozwanej w kwocie wskazanej w pozwie. Sam wykaz wierzytelności i to jeszcze tej treści, przy braku jakiegokolwiek dowodu istnienia zobowiązania pomiędzy pozwaną a cedentem, nie mógł stanowić podstawy uwzględnienia powództwa.

Żądanie nie zostało bowiem w ten sposób udowodnione (art. 6 k.c.).