Legislator Case Law & Legislation
II AKa 60/14 AI generated

Appeal court upheld conviction for drug distribution to a minor, rejecting defense's age argument.

Case Number II AKa 60/14
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Allowed / Granted

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal upheld the first-instance conviction for distributing drugs to a minor and ordered the defendant to pay legal costs. The defense argued the victim was not a minor, but the court found sufficient evidence that the victim was 14 years old. The court ruled that the defendant's awareness of the victim's age was established by the circumstances, making the conviction valid.

Legislator headnote

AI generated

Art. 58 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii; Art. 438 pkt 3 k.p.k.: The court may uphold a conviction for distributing drugs to a minor if the circumstances demonstrate the defendant's awareness of the victim's minority status, even without explicit proof of exact age.

Keywords

AI generated
drug distribution to minor criminal appeal procedure awareness of age minor status determination proportionality of sentence court costs allocation indirect intent

Cited Legislation

AI generated
Art. 58 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii
(B.) oskarżonego z art. 58 ust.
Art. 438 pkt 3 k.p.k.
Na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k. orzeczeniu zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych będących podstawą wydania zaskarżonego wyroku polegający na nieuprawnionym i dokonanym wbrew istotnym dowodom przyjęciu, że P.
Art. 438 pkt 4 k.p.k.
Zważywszy, że kara wymierzona oskarżonemu nie nosi cech rażącej niewspółmierności – w rozumieniu art. 438 pkt 4 k.p.k.
Art. 624 §1 k.k.
Trudna sytuacja materialna oskarżonego uzasadniała zwolnienie go od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze (art. 624 §1 k.k. w zw.
Art. 634 k.p.k.
z art. 634 k.p.k. oraz art.
Art. 17 ustawy o opłatach w sprawach karnych
oraz art. 17 ustawy o opłatach w sprawach karnych).
Art. 29 ustawy Prawo o adwokaturze
O kosztach nieopłaconej obrony z urzędu oskarżonego w postępowaniu odwoławczym orzeczono na podstawie art. 29 ustawy Prawo o adwokaturze w zw.
§ 14 ust. 5 rozp. Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie
z § 14 ust. 5 rozp. Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U.
art. 70 § 2 k.k
art. 73 § 2 k.k
Na podstawie art. 73 § 2 k.k.

Cited Case Law

AI generated
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 kwietnia 2008 r., V KK 354/03
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 kwietnia 2008 r., V KK 354/03).
wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt: II AKa 394/12
V KK 354/03
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 kwietnia 2008 r., V KK 354/03).

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II AKa 60/14

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 marca 2014 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Barbara Krameris (spr.) Sędziowie: SSA Tadeusz Kiełbowicz SSA Bogusław Tocicki Protokolant: Iwona Łaptus przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Marka Szczęsnego po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2014 r. sprawy P. B. (B.) oskarżonego z art. 58 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. 2005 Nr 179 poz. 1485) z powodu apelacji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 10 grudnia 2013 r. sygn. akt III K 244/13 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego P. B.; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. D. K. 600 zł tytułem kosztów nieopłaconej obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym oraz 138 zł tytułem zwrotu VAT; III. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa.

UZASADNIENIE

P. B. został oskarżony o to, że : w okresie od 1 lipca do 7 grudnia 2012 r. we W., działając z góry powziętym zamiarem wbrew przepisom ustawy w celu osiągnięcia korzyści majątkowej udzielił małoletniej K. Ś. środków odurzających w postaci ziela konopi innych niż włókniste w łącznej ilości 4 gramów za kwotę nie mniejszą niż 120 złotych, co stanowiło 40 tzw. porcji handlowych o wartości rynkowej 200 złotych – tj. o czyn z art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii. Sąd Okręgowy we Wrocławiu wyrokiem z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn. akt:

III K 244/13 uznał oskarżonego P. B. za winnego tego, że w dniu 6 grudnia 2012 r. we W. udzielił małoletniej K. Ś. środka odurzającego w postaci ziela konopi innego niż włókniste w ilości 0,755 grama tj. popełnienia przestępstwa z art. 58 ust. 1 i 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. i za to na podstawie art. 58 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności. Na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. oraz art. 70 § 2 k.k. warunkowo zawiesił oskarżonemu P. B. wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres 3 lat próby.

Na podstawie art. 73 § 2 k.k. oddał oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora sądowego. Na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres zatrzymania od dnia 7 grudnia 2012 r. do dnia 8 grudnia 2012 r. Na podstawie art. 230 § 2 k.k. nakazał zwrot przez wydanie oskarżonemu P. B. dowodów rzeczowych ujętych w wykazie dowodów rzeczowych Nr I/27/13 poz. 1, k. 31 oraz Nr I/192/13 poz. 1-2 k.

39. Zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. D. K. kwotę (...) brutto, tytułem pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu. Zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych. Powyższy wyrok zaskarżyła w zakresie pkt I-III obrończyni oskarżonego P. B.. Na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k. orzeczeniu zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych będących podstawą wydania zaskarżonego wyroku polegający na nieuprawnionym i dokonanym wbrew istotnym dowodom przyjęciu, że P. B. miał świadomość, że K. Ś. w dniu 6 grudnia 2012 r. była małoletnia, gdy tymczasem na podstawie powołanych w apelacji okoliczności, które zostały ustalone w sprawie brak podstaw do przyjęcia, że oskarżony miał świadomość co do małoletniości K.

Ś.. Powołując się na wskazane zarzuty w oparciu o art.427 § 1 k.p.k. i art. 437 § 1 i § 2 k.p.k. wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uznanie, że działanie oskarżonego stanowiło czyn określony w art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii oraz orzeczenie wobec oskarżonego kary w dolnych granicach zagrożenia ustawowego. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku nie zasługuje na uwzględnienie.

Z treści apelacji wynika, że Autorka formułując zarzut błędu w ustaleniach faktycznych upatruje go w przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów, poprzez nieprzestrzeganie dyrektyw obowiązujących przy ocenie dowodów. W orzecznictwie trafnie podnosi się, że zarzut ten jest słuszny tylko wówczas: „ gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania”, nie może on natomiast sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 marca 1975 r., II KR 355/74, OSNPG 9/1995, poz. 84).

Apelacja ma właśnie charakter polemiczny. Skarżąca bowiem na swój sposób ocenia poszczególne dowody, by następnie wyprowadzić wniosek o braku świadomości oskarżonego, co do wieku osoby, której udzielił środka odurzającego. Jednocześnie w wywodach apelacji brak wskazania jakich konkretnych uchybień w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuścił się Sąd orzekający w dokonanej ocenie materiału dowodowego. W szczególności – wbrew twierdzeniu apelującej – nie ma żadnych błędów w ocenie dowodu z zeznań świadka K.

K., chłopaka K. Ś.. Świadek składając zeznania spontanicznie na rozprawie w dniu 25 października 2013 r. (k.114) powiedział wprost, że : „ kiedy spotykaliśmy się, to oskarżony wiedział ile K. ma lat. K. jest ode mnie młodsza o rok, dwa”. K. K. jest urodzony (...) Jeżeli świadek taką miał wiedzę to w lipcu 2012 r. K. powinna liczyć 16-17 lat. W rzeczywistości K. Ś. urodziła się (...), a zatem w lipcu 2012 r. miała 14 lat. Nie bez powodu świadek K. K. indagowany przez obrońcę „ tracił pewność” lub nadal pozostawał w przekonaniu, że oskarżony wiedział, że K. ma 17 lat, aż do stwierdzenia, że chyba mówiła, że ma 18 lat.

Zasady logiki i doświadczenia życiowego nakazywały zeznania świadka K. K. potraktować z dużą ostrożnością. Tak właśnie ocenił je Sąd orzekający, kiedy czynił ustalenia na temat świadomości oskarżonego w zakresie małoletności K. Ś.. Nie ulega wątpliwości, że okoliczności towarzyszące znajomości oskarżonego z wymienioną dziewczyną przemawiały za tym, że wie, iż jest ona małoletnia, bądź, że to przewidywał i na to się godził. Czyn dotyczy zdarzenia z grudnia 2012 r. Oskarżony poznał K. Ś. kilka miesięcy przed wakacjami.

Nawet jeżeli nie był z nią w zażyłych relacjach i nie rozmawiał z nią wprost o wieku, sytuacji rodzinnej, osobistej czy też o nauce, to widywał ją w różnych okolicznościach, nie tylko na przyjęciu w pełnym makijażu. W 2012 r. K. Ś. miała 14 lat. Bez względu na sposób ubierania się, farbowanie włosów, wygląd 14-letniej uczennicy zdecydowanie różni się od wyglądu 18-letniej dorosłej kobiety. Fotografia dołączona do akt nie może mieć znaczenia rozstrzygającego dla oceny wieku danej osoby, skoro zna się ją z osobistych kontaktów, choćby okazjonalnych.

Również fakt spożywania alkoholu, czy używanie niecenzuralnych słów, nie jest wyznacznikiem dorosłości, zwłaszcza w środowiskach nastolatków i nie tylko z rodzin dysfunkcyjnych. Młodzież, która przewija się w niniejszej sprawie, to osoby trudniące się myciem szyb samochodowych na ulicach. Notoryjnie znany jest fakt, że jest to zajęcie bardzo młodych ludzi, w wieku szkolnym szukających możliwości zarobkowania. Oskarżony poznał K. Ś. na kilka miesięcy przed datą zdarzenia. Widywał ją w różnych sytuacjach. Biorąc pod uwagę wypowiedzi świadka K.

K. – tylko te, w których mówi o wieku dziewczyny w przedziale 16-17 lat, to ustalenie Sądu Okręgowego o świadomości oskarżonego co do statusu małoletniości pokrzywdzonej nie nasuwa wątpliwości. W orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, ż dla przyjęcia, że sprawca dopuszcza się przestępstwa polegającego na udzieleniu środka odurzającego lub substancji psychotropowej małoletniemu, nie jest wymagana jednoznaczna i konkretna wiedza o tym, że osoba, której udziela narkotyków nie ma ukończonych 18 lat. Świadomość sprawcy powinna kształtować się na podstawie wszystkich okoliczności sprawy i wystarczy, że będzie on godził się na taką ewentualność (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 kwietnia 2008 r., V KK 354/03).

Tożsamy pogląd wyraził także Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt: II AKa 394/12, Lex nr 1289603. Okoliczności i fakty ustalone przez Sąd wystarczały do przypisania oskarżonemu przestępstwa z art. 58 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U. Nr 179, poz. 1485). Przepis ten penalizuje zachowanie polegające m.in. na udzieleniu środka odurzającego małoletniemu, a taki status posiadała K. Ś.. W sytuacji, gdy to umyślne przestępstwo może być popełnione zarówno w zamiarze bezpośrednim, jak i ewentualnym, to wina oskarżonego jest niewątpliwa, co zostało szczegółowo wykazane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Podkreślenia wymaga, że K. Ś., której oskarżony udzielił środka odurzającego nie była w wieku graniczącym z 18 rokiem życia. Miała tylko 14 lat. Gdy uwzględnić nawet luźny charakter ich znajomości, zmienne relacje świadka K. K., okoliczności, w jakich się spotykali, to gdyby nawet nie uznać, że oskarżony doskonale wiedział ile dziewczyna ma lat, to na pewno godził się z tym, że jest osobą małoletnią. Apelacja nie dostarczyła dostatecznych argumentów by ustalenia i wnioski Sądu orzekającego podważyć. Zważywszy, że kara wymierzona oskarżonemu nie nosi cech rażącej niewspółmierności – w rozumieniu art. 438 pkt 4 k.p.k.

– to zaskarżony wyrok jako prawidłowy w całym zakresie podlegał utrzymaniu w mocy. Trudna sytuacja materialna oskarżonego uzasadniała zwolnienie go od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze (art. 624 §1 k.k. w zw. z art. 634 k.p.k. oraz art. 17 ustawy o opłatach w sprawach karnych). O kosztach nieopłaconej obrony z urzędu oskarżonego w postępowaniu odwoławczym orzeczono na podstawie art. 29 ustawy Prawo o adwokaturze w zw. z § 14 ust. 5 rozp. Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U.

Nr 163, poz. 1348 z późń. zm.).