Civil court dismisses debt claim where plaintiff failed to prove assignment of specific claims against defendant.

Sygn. akt I C 202/13 upr.

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 grudnia 2013 r. Sąd Rejonowy w Legionowie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Krzysztof Stępniewski Sędziowie: - Protokolant: Sebastian Śliwiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 grudnia 2013 r. w L. sprawy z powództwa (...) (...)w W. przeciwko T. B. o zapłatę powództwo oddala Sygn. akt: I C 202/13

UZASADNIENIE

wyroku Sądu Rejonowego w Legionowie z dnia 30.12.2013 r. Pozwem z dnia 22.01.2013 r. Powód (...) (...) z siedzibą w W.wystąpił przeciwko T. B.o zapłatę kwoty 3800,44 złotych wraz z odsetkami ustawowymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w ramach elektronicznego postępowania upominawczego do Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie. Zarządzeniem z dnia 31.01.2013 r. Sąd Rejonowy Lublin-Zachód stwierdził brak podstaw do wydania nakazu zapłaty w niniejszej sprawie.

Postanowieniem z dnia 31.01.2013 r. Sąd Rejonowy Lublin-Zachód wobec stwierdzenia braku podstaw do wydania nakazu zapłaty, przekazał rozpoznanie sprawy do Sądu Rejonowego w Legionowie. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Pozwany zawarł z (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych. W dniu 10.10.2012 roku Powód zawarł z (...) sp. z o.o. w W. umowę ramową przelewu wierzytelności, której przedmiotem było przeniesienie przez (...) sp. z o.o. w W. istniejących i wymagalnych wierzytelności pieniężnych względem byłych abonentów (...) sp. z o.o. w W., z którymi umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych zostały rozwiązane lub wygasły, wynikających z niezapłaconych należności głównych oraz odsetek z tytułu świadczenia przez (...) sp. z o.o. usług telekomunikacyjnych na podstawie zawartych umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o dokumenty przedstawione przez strony. Sąd, zważył, co następuje: Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 § 1 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.). Zatem powód powinien udowodnić okoliczności określone w art. 509 k.c. i art. 510 § 1 k.c. dotyczące elementów przedmiotowo istotnych umowy przelewu, jej ważności oraz skuteczności tej umowy.

Zgodnie z art. 509 § 1 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Zgodnie z art. 510 § 1 k.c. umowa sprzedaży wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę (...). Powód wskazał, iż na podstawie umowy cesji wierzytelności nabył od (...) sp. z o.o. siedzibą w W. prawa do wierzytelności wobec pozwanego z tytułu świadczenia usług związanych z zawartą umową na świadczenie usług telekomunikacyjnych.

Z załączonej przez powoda umowy cesji nie wynika jednak jakie wierzytelności, w jakiej wysokości i w stosunku do kogo zostały na jej podstawie zbyte. W umowie zawartej pomiędzy Powodem a (...) sp. z o.o. w W. strony wskazały jedynie, iż nastąpiło przeniesienie istniejących i wymagalnych wierzytelności pieniężnych względem byłych abonentów (...) sp. z o.o., z którymi umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych wygasły lub zostały rozwiązane. Do akt niniejszego postępowania zostały wprawdzie dołączone dokumenty świadczące o zawarciu umów pomiędzy pozwanym a (...).

Brak jest jakichkolwiek dowodów wskazujących na to, aby pośród zbytych wierzytelności znajdowała się również wierzytelność przysługująca spółce (...)w stosunku do pozwanego, a jeśli tak, to z jakiego tytułu. Na potwierdzenie swoich twierdzeń powód przedstawił wyciąg z ksiąg rachunkowych Funduszu Sekurytyzacyjnego, faktury VAT wystawione przez (...) sp. z o.o. z siedzibą w W., umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych, aneksy do tychże umów, faktury i zawiadomienie o dokonanej cesji. Stosownie do przepisu art. 194 Ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych księgi rachunkowe funduszu sekurytyzacyjnego, wyciągi z tych ksiąg podpisane przez osoby upoważnione do składania oświadczeń w zakresie praw i obowiązków majątkowych funduszu i opatrzone pieczęcią towarzystwa zarządzającego funduszem sekurytyzacyjnym oraz wszelkie wystawione w ten sposób oświadczenia zawierające zobowiązania, zwolnienie z zobowiązań, zrzeczenie się praw lub pokwitowanie odbioru należności mają moc prawną dokumentów urzędowych oraz stanowią podstawę do dokonania wpisów w księgach wieczystych i rejestrach publicznych.

Powyższe oznacza jednak jedynie to, że Powód wystawił dokument, z którego treści wynika istnienie wierzytelności, natomiast brak jest potwierdzenia, iż jest to wierzytelność wobec pozwanego, która jest przedmiotem niniejszego postępowania. Należy uznać, że powód nie udowodnił istnienia wierzytelności (...) sp. z o.o. w kwocie objętej pozwem w stosunku do pozwanego. Wobec zaś nie udowodnienia, iż (...) sp. z o.o. miało wobec pozwanego wierzytelność wynikającą z umowy, nie mogło nastąpić skuteczne zbycie tej wierzytelności.

Zgodnie bowiem z art. 510 § 1 k.c. przesłanką skutecznego przeniesienia wierzytelności na nabywcę jest istnienie tej wierzytelności i przysługiwanie tej wierzytelności zbywcy ( nemo plus iuris in alium transfere potest quam ipse habet). Z powodu bezskuteczności umowy przelewu zawartej między (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. a pozwanym, nie nastąpił skutek w postaci przeniesienia wierzytelności – art. 510 § 1 k.c. Mając powyższe na względzie, Sąd orzekł, jak w sentencji.