Civil court dismisses insurance debt claim due to insufficient evidence of assignment contract and delivery. Plaintiff failed to prove transfer of rights. Court rejects claim based on burden of proof rules.
Legislator summary
AI generatedThe plaintiff sued for a debt of 226.64 PLN arising from an insurance policy assignment, but the court dismissed the claim. The plaintiff argued they acquired the debt via a December 2012 assignment agreement, yet failed to provide proof of the contract's existence or delivery to the defendant. The court ruled that the cedent's statement alone was insufficient evidence, as the assignor bears responsibility for the validity of the transferred claim under civil law principles.
Legislator headnote
AI generatedArt. 805 § 1 k.c.; Art. 516 k.c.; The assignee of a claim cannot rely solely on the cedent's declaration to prove the existence and enforceability of the debt, as the assignor remains liable for legal defects in the assigned claim.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I C 1590/13 WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 lutego 2014 roku Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim Wydział I Cywilny w składzie następującym : Przewodniczący: SSR Małgorzata Hajduczenia Protokolant: Magdalena Kalata po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2014 roku w Bielsku Podlaskim na rozprawie sprawy z powództwa (...)z siedzibą w L. przeciwko E. K. o zapłatę kwoty 226,64 złotych Oddala powództwo. Sygn. akt I C 1590/13
UZASADNIENIE
Powód (...) z siedzibą w L.domagał się zasądzenia od pozwanej E. K.kwoty 226,64 złotych z ustawowymi odsetkami od dnia 2 lipca 2013 roku do dnia zapłaty, w tym 188 złotych jako należność główna wynikająca z polisy nr (...)i 38,64 złotych jako skapitalizowane odsetki za opóźnienie w zapłacie kwoty należności głównej za okres od 2 grudnia 2011 roku do 1 lipca 2013 roku oraz wnosił o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych i opłaty manipulacyjnej dla dostawcy usług płatności w kwocie 0,54 złotych.
Sąd Rejonowy L. Z.w L.VI Wydział Cywilny postanowieniem z dnia 27listopada 2013 roku w elektronicznym postępowaniu upominawczym, sygn. akt (...) wobec stwierdzonego braku podstaw do wydania nakazu zapłaty przekazał rozpoznanie sprawy do Sądu Rejonowego w Bielsku Podlaskim. ( k. 5). Powód (...) z siedzibą w L.w uzupełnieniu braków formalnych pozwu podtrzymał wytoczone powództwo w całości i domagał się zasądzenia od pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Uzasadniając żądanie powoływał się zawartą z poprzednim wierzycielem (...) S.A.
V. (...)z siedzibą w W.umowę cesji wierzytelności z dnia 21 grudnia 2012 roku, na podstawie której przejął prawo do wierzytelności wobec pozwanej E. K.z tytułu nieuregulowanej polisy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej Nr (...)z dnia 28 lipca 2011roku w kwocie 188,00 złotych płatną do 2 grudnia 2011 roku. Pozwana E. K. nie zajęła stanowiska w sprawie.
Sąd Rejonowy ustalił i zważył, co następuje:
Bezsporne w sprawie jest, że na podstawie umowy cesji wierzytelności z dnia 21 grudnia 2012 roku powód (...) z siedzibą w L.przejął od (...) S.A. V. (...)z siedzibą w W.prawo do wierzytelności wobec pozwanej z tytułu nieuregulowanej składki polisy Nr (...)z dnia 28 lipca 2011 roku na kwotę 188,00 złotych. Powód przesłał stronie pozwanej zawiadomienie o cesji wierzytelności. (k. 13). Zgodnie z treścią art. 805§ 1 kc przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę.
W myśl art. 23 ust.1. ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz.U.2013.392 j.t.) posiadacz pojazdu mechanicznego jest obowiązany zawrzeć umowę obowiązkowego ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem posiadanego przez niego pojazdu. Zgodnie z art. 509 § 1 kc wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania.
Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki.( § 2). W myśl natomiast art. 513 § 1 kc dłużnikowi przysługują przeciwko nabywcy wierzytelności wszelkie zarzuty, które miał przeciwko zbywcy w chwili powzięcia wiadomości o przelewie. W piśmiennictwie zauważono, że przy analizie stosunku dłużnik – cesjonariusz szczególnie uwidaczniają się dwie zasady, charakteryzujące ten stosunek. Pierwsza dotyczy nabycia przez cesjonariusza w drodze przelewu wierzytelności tylu praw, ile miał cedent.
Wyraża to paremia nemo in alium plus iuris transferre potest quam ipse habet. Cesjonariusz nie może więc żądać od dłużnika świadczenia w większym rozmiarze niż cedent. Druga zasada dotyczy sytuacji prawnej dłużnika, która nie może ulec pogorszeniu na skutek przelewu w stosunku do tej, jaką dłużnik miał przed przelewem (J. Mojak (w:) Kodeks..., s. 162; H. Ciepła (w:) Komentarz..., s. 595; B. Łubkowski (w:) Kodeks..., s. 1225). Z wierzytelnością po przelewie pozostają zatem związane wszystkie zarzuty dłużnika, które mogły być podnoszone w stosunku do poprzedniego wierzyciela (cedenta).
Wskazuje się na trzy rodzaje zarzutów: te, które przysługiwały dłużnikowi w stosunku do cedenta, zarzuty osobiste dłużnika oraz zarzuty dotyczące samej umowy cesji (nie będące zarzutami ani osobistymi, ani służącymi w stosunku do cedenta) W myśl art. 6 kc ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Jeżeli chodzi o rozkład ciężaru dowodu, to powód powinien udowodnić fakty pozytywne, które stanowią podstawę jego powództwa tj. okoliczności prawo tworzące, a pozwany, jeżeli faktów tych nie przyznaje, ma obowiązek udowodnienia okoliczności niweczących prawo powoda.
Zgodnie z art. 339 § 1 kpc jeżeli pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, sąd wyda wyrok zaoczny. W myśl zaś art. 340 kpc wyrok wydany w nieobecności pozwanego nie będzie zaoczny, jeżeli pozwany żądał przeprowadzenia rozprawy w swej nieobecności albo składał już w sprawie wyjaśnienia ustnie lub na piśmie. Pozwana E. K. nie stawiła się na rozprawę, nie wnosiła o przeprowadzenie rozprawy w swojej nieobecności, nie złożyła też wyjaśnień, a zatem zachodziły podstawy do wydania wyroku zaocznego.
Zgodnie z art. 339 § 2 kpc wydając wyrok zaoczny, Sąd przyjmuje się za prawdziwe twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. Podkreślić należy, iż twierdzenia faktyczne zawarte w pozwie, które są przyjmowane za podstawę wyroku zaocznego, muszą pozwalać sądowi na skonstruowanie podstawy prawnej roszczenia i jej ocenę. (orzeczenie SN z dnia 29 maja 1958 r., 1 CR 969/57, OSNC 1960, nr 1, poz. 14; wyroki SN: z dnia 15 września 1967 r., III CRN 175/67, OSNC 1968, nr 8 -9, poz. 142; z dnia 15 marca 1996 r., I CRN 26/96, OSNC 1996, nr 7 -8, poz. 108; z dnia 6 czerwca 1997 r., I CKU 87/97, Prok. i Pr. - wkładka 1997, nr 10, s. 44; z dnia 31 marca 1999 r., I CKU 176/97, Prok. i Pr. 1999, nr 9, s. 30).
Jeżeli zatem w świetle przytoczonych przez powoda okoliczności brak podstaw do uwzględnienia żądania pozwu, sąd wyrokiem zaocznym oddala powództwo (por. wyrok SN z dnia 6 czerwca 1972 r., III CRN 30/72, Biul. SN 1972, nr 10, poz. 178). W ocenie Sądu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, nie dawał podstaw do uznania, ażeby zaistniały przesłanki uzasadniające obciążenie pozwanej należnościami dochodzonymi pozwem a wynikającymi z częściowego wykazu wierzytelności. Twierdzenia powoda zawarte w pozwie, budzą uzasadnione wątpliwości, skutkujące oddaleniem powództwa.
Do udowodnienia zasadności dochodzonego roszczenia nie są wystarczające przedłożone przez powoda dokumenty w postaci zawiadomienia o przelewie wierzytelności, bez dowodu jego doręczenia pozwanej, częściowego wykazu wierzytelności oraz umowy sprzedaży wierzytelności zawartej w dniu 21 grudnia 2012 roku. Wprawdzie pozwana nie zajęła stanowiska w sprawie, jednakże w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dokumentów potwierdzających fakt zawarcia umowy, z której strona powodowa wywodzi swoje roszczenia, a to uniemożliwia Sądowi merytoryczną weryfikację wysokości i wymagalności dochodzonej pozwem należności z tytułu umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, którą to pozwana miała zawrzeć w dniu 28 lipca 2011 roku, zarówno w zakresie wysokości należności głównej, jak i odsetek.
Powyższej oceny nie zmienia oświadczenie cedenta – (...) S.A. V. (...) z siedzibą w W., że przedmiotem umowy cesji wierzytelności są niesporne, wymagalne wierzytelności pieniężne w stosunku do dłużników. Zgodnie bowiem z przepisem art. 516 kc zbywca wierzytelności ponosi względem nabywcy odpowiedzialność za to, że wierzytelność mu przysługuje. (…). Oznacza to, że samo oświadczenie cedenta o treści wskazanej przez powoda nie może być wyłącznym dowodem potwierdzającym wymagalność wierzytelności przysługującej powodowi, skoro ustawodawca przewidział odpowiedzialność cedenta za wady prawne cedowanej wierzytelności, w tym w zakresie zarówno faktu istnienia wierzytelności, jak i rozmiaru określonego w umowie.
Jeśli natomiast przesłanki i zasady odpowiedzialności zbywcy wierzytelności nie są określone w przepisach regulujących stosunek wewnętrzny, zasadne jest zastosowanie w tym zakresie przepisów regulujących odpowiedzialność za niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania (art. 471 i n. k.c.); tak też K. Z. (w:) E. G., Komentarz, 2006, s. 891; H. C. (w:) G. B., Komentarz, t. I, 2006, s. 670. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie 805§1kc, art. 23 ust.1. ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz.U.2013.392 j.t.), art. 509 § 1 i 2 kc w zw. z art. 6 kc orzekł jak w sentencji wyroku.
Z uwagi na to, że pozwana nie zajęła stanowiska w sprawie, wyrok na podstawie art. 339 § 1 kpc jest orzeczeniem zaocznym. SSR Małgorzata Hajduczenia