Civil court dismissed debt claim due to plaintiff failing to prove debt existence and transfer validity.

Sygn. akt I C 1394/13 WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 lutego 2014r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Krzyków Wydział I Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący : SSR Iwona Popiołek-Sikora Protokolant: Katarzyna Wojciechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2014 roku we W. sprawy z powództwa (...) S.a r.l. z siedzibą w Luxembourgu przeciwko T. K. o zapłatę oddala powództwo.

UZASADNIENIE

Strona powodowa (...) S.a r.l. z siedzibą w Luxembourgu, zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniosła o zasądzenie od pozwanego T. K. na swoją rzecz kwoty 404,60 zł wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi: od kwoty 37,90 zł od dnia 05.07.2009 r. do dnia zapłaty; od kwoty 19,90 zł od dnia 05.07.2009 r. do dnia zapłaty; od kwoty 37,90 zł od dnia 05.08.2009 r. do dnia zapłaty; od kwoty 19,90 zł od dnia 05.08.2009 r. do dnia zapłaty; od kwoty 19,90 zł od dnia 05.09.2009 r. do dnia zapłaty; od kwoty 37,90 zł od dnia 05.09.2009 r. do dnia zapłaty; od kwoty 37,90 zł od dnia 05.10.2009 r. do dnia zapłaty; od kwoty 19,90 zł od dnia 05.10.2009 r. do dnia zapłaty; od kwoty 19,90 zł od dnia 05.11.2009 r. do dnia zapłaty; od kwoty 37,90 zł od dnia 05.11.2009 r. do dnia zapłaty; od kwoty 37,90 zł od dnia 05.12.2009 r. do dnia zapłaty; od kwoty 19,90 zł od dnia 05.12.2009 r. do dnia zapłaty; od kwoty 37,90 zł od dnia 05.01.2010 r. do dnia zapłaty; od kwoty 19,90 zł od dnia 05.01.2010 r. do dnia zapłaty oraz kosztami procesu, w tym kosztami zastępstwa procesowego w sprawie.

W uzasadnieniu pozwu strona powodowa wskazała, że na podstawie umowy cesji wierzytelności nabyła od wierzyciela pierwotnego (...) S.A. wierzytelność wobec pozwanego z tytułu świadczenia usług związanych z zawartą umową abonamentową. Pozwany nie uregulował zadłużenia. Postanowieniem z dnia 05.08.2013 r. Sąd Rejonowy L. Z. w. L. (1) VI Wydział Cywilny stwierdził brak podstaw do wydania nakazu zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym i sprawę przekazał do tut. Sądu zgodnie z właściwością miejscową i rzeczową.

Pozwany nie złożył odpowiedzi na pozew, nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę pomimo prawidłowego zawiadomienia, nie złożył żadnych wyjaśnień w sprawie ani nie zażądał przeprowadzenia rozprawy w swej nieobecności. Sąd ustalił w sprawie następujący stan faktyczny: Pozwany T. K. zawarł z (...) S.A. w W. umowę o świadczenie usług związanych z umową abonamentową. dowód : częściowy wykaz wierzytelności do umowy o przelew wierzytelności z dnia 03.07.2012 r., k. 22verte; Strona powodowa sporządziła zawiadomienie o przelewie wierzytelności w kwocie 404,60 zł na swą rzecz. dowód : zawiadomienia, k. 22; umowa sprzedaży wierzytelności z dnia 03.07.2012 r., k. 16verte-17;

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie, ze względu na to, iż w ocenie Sądu roszczenie strony powodowej nie zostało udowodnione. Sąd uznał, że powód nie udowodnił nie tylko wysokości zobowiązania pozwanego względem powoda, ale również jego istnienia w ogóle. Zgodnie z treścią przepisu art. 339 § 1 i 2 jeżeli pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, sąd wyda wyrok zaoczny. W tym wypadku przyjmuje się za prawdziwe twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa.

Z uwagi na fakt, iż pozwany nie złożył odpowiedzi na pozew, nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę pomimo prawidłowego zawiadomienia, nie złożył żadnych wyjaśnień w sprawie ani nie żądał przeprowadzenia rozprawy w swej nieobecności, Sąd wydał wyrok zaoczny. Jak stanowi przepis art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Założeniem rozwiązania legislacyjnego przyjętego w art. 6 k.c. jest obowiązywanie zasady kontradyktoryjności (sporności). Idea sporu zadecydowała o regule rozkładu ciężaru dowodu.

Przepis art. 6 k.c. jest w istocie normą decyzyjną w tym znaczeniu, że przesądza on w określonych sytuacjach o sposobie wyrokowania sądu w postaci oddalenia powództwa. Ciężar dowodu pozostaje w ścisłym związku z problematyką procesową dowodów. Instytucja ta spełnia dwie zasadnicze funkcje. Po pierwsze dynamizuje postępowanie dowodowe w systemie obowiązywania zasady sporności (kontradyktoryjności) w procesie. Po drugie określa wynik merytoryczny sporu (sprawy) w sytuacji krytycznej, gdy strona nie udowodni faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (K.

Piasecki, Kodeks cywilny. Księga pierwsza. Część ogólna. Komentarz, Zakamycze, 2003 r.) Sąd zatem wyjątkowo winien ingerować w przebieg postępowania dowodowego dopuszczając dowody z urzędu, które to uprawnienie wynika z treści przepisu art. 232 k.p.c. (vide wyrok Sądu Najwyższego z 24 października 1996 r., III CKN 6/96, OSNC 1997/3/29, w którym Sąd Najwyższy stwierdził, że obowiązek wskazania dowodów, potrzebnych dla rozstrzygnięcia sprawy, obciąża strony. Sąd został wyposażony w uprawnienie (a nie obowiązek) dopuszczenia dalszych jeszcze, nie wskazanych przez żadną ze stron, dowodów, kierując się przy tym własną oceną, czy zebrany w sprawie materiał jest - czy też nie jest - dostateczny do jej rozstrzygnięcia (art. 316 § 1 in principio k.p.c.)).

Zarazem podkreśla się w doktrynie i praktyce, że sąd powinien korzystać z przewidzianego w art. 232 zd. 2 k.p.c. uprawnienia powściągliwie i z umiarem, pamiętając, że taka inicjatywa należy przede wszystkim do samych stron i że cały rozpoznawany spór jest ich sprawą, a nie sądu. Działanie sądu z urzędu może prowadzić do naruszenia prawa do bezstronnego sądu i odpowiadającego mu obowiązku przestrzegania zasady równego traktowania stron (art. 32 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) (vide wyrok Sądu Najwyższego z 12 grudnia 2000 r., V CKN 175/00, OSP 2001/7-8/116) Zasada kotradyktoryjności winna być całkowicie zachowana zwłaszcza wówczas, gdy strony korzystają z pomocy profesjonalnych pełnomocników.

Strona powodowa reprezentowana w sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika na poparcie swojego żądania przedłożyła następujące dokumenty: umowę sprzedaży wierzytelności z dnia 03.07.2012 r. wraz z częściowym wykazem wierzytelności oraz zawiadomienie o przelewie wierzytelności. Na ich podstawie Sąd był w stanie ustalić jedynie, że pozwanego łączyła umowa o świadczenie usług z (...) S.A. w W. oraz, że sporządzono zawiadomienie o przelewie wierzytelności w kwocie 404,60 zł na rzecz (...) S.a r.l. z siedzibą w Luksemburgu, chociaż nie wiadomo już, czy dokumenty te zostały sporządzone przez umocowane do tego osoby oraz czy kwoty z nich wynikające odpowiadają faktycznemu stanowi zadłużenia pozwanego, jeśli w ogóle takie zadłużenie istnieje.

Nie wykazano bowiem również, że umowa cesji pomiędzy wierzycielem a stroną powodową kiedykolwiek miała miejsce, bowiem częściowy wykaz wierzytelności nie jest załącznikiem umowy sprzedaży wierzytelności Ponadto wskazać należy, że nie przedłożono dowodu choćby nadania pisma o nazwie „zawiadomienie”, nie mówiąc o dowodzie jego doręczenia pozwanemu, w celu wykazania dojścia do jego wiadomości oświadczenia strony powodowej w nim zawartego. Mając powyższe na uwadze, wobec braku jakichkolwiek dowód świadczących o istnieniu zobowiązania pozwanego wobec strony powodowej i jego wysokości, orzeczono jak w wyroku.