Tenant's claim for compensation for unauthorized use dismissed due to statute of limitations expiration. The court ruled the claim was time-barred as it was filed over a year after possession was returned.
Legislator summary
AI generatedThe court dismissed the plaintiff's claim for compensation for unauthorized use of a residential property. The defendant, a tenant, had been evicted in 2010, and the property was returned in July 2011, yet the lawsuit was filed in April 2013. The court determined that the claim was time-barred because it was filed more than one year after the return of the property, and no interruption of the limitation period occurred.
Legislator headnote
AI generatedArt. 18 ust. 1 u.o.p.l.; Art. 229 k.c.; Art. 123 § 1 k.c.: Claims for compensation for unauthorized use of property are subject to a one-year limitation period starting from the date of return of the property, and failure to interrupt this period results in the claim being extinguished.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I C 2280/13
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 05 luty 2014 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie, I Wydział Cywilny w następującym składzie: Przewodniczący: SSR Joanna Dalba Protokolant: Dorota Kośla po rozpoznaniu w dniu 05 luty 2014 r. w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa miasta stołecznego W. przeciwko J. G. o zapłatę oddala powództwo. Sygn. akt: I C 2280/13
UZASADNIENIE
W dniu 08 kwietnia 2013 roku powód miasto stołeczne W., zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego T. G. ( pełnomocnictwo – k.
5) wniósł pozew, w którym domagał się zasądzenia na swoją rzecz od pozwanego J. G. kwoty 4.174,79 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Uzasadniając żądanie pozwu powód wskazał, że pozwany zajmował bez tytułu prawnego lokal mieszkalny nr (...) przy ulicy (...) w W. i nie wnosił odszkodowania z tego tytułu, pomimo wezwania go do tego. ( pozew z załącznikami – k. 1 – 24) Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2013 roku w sprawie został ustanowiony kurator dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego J. G.. ( postanowienie – k.
31) W odpowiedzi na pozew złożonej 28 stycznia 2014 roku kurator dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego wniósł o oddalenie powództwa. Jako zarzuty wobec żądania pozwu kurator wskazał, że roszczenie powoda jest nie wykazane, a ponadto w całości przedawnione. ( odpowiedź na pozew – k. 52 – 53) Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Matkę J. G. i miasto stołeczne W. łączyła umowa najmu lokalu mieszkalnego nr (...) w W. przy ulicy (...). Do zamieszkiwania wraz z najemcą uprawniony był J. G.. Miasto stołeczne W. wypowiedziało H.
G. umowę najmu lokalu mieszkalnego z zachowaniem miesięcznego terminu wypowiedzenia na koniec miesiąca kalendarzowego ze skutkiem na dzień 30.09.2005 r. Wskazało także, że winien on oddać przedmioty lokal do dyspozycji miasta. ( wypowiedzenie – k. 17; umowa najmu – k. 18 – 19v) W dniu 28 stycznia 2010 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie orzekł eksmisję J. G. z lokalu nr (...) w budynku nr (...) przy ul. (...) w W.. Orzekł także o braku uprawnień pozwanego do lokalu socjalnego. ( bezsporne – kserokopia wyroku – k.
16) W dniu 21 czerwca 2011 roku miasto stołeczne W. weszło w posiadanie powyższego lokalu. Za okres od grudnia 2009 roku do listopada 2010 roku miasto stołeczne W. obciążało J. G. odszkodowaniem za bezumowne korzystanie z przedmiotowego lokalu. ( adnotacja o wprowadzeniu w posiadanie lokalu w protokole zwrotu-przejęcia lokalu – k. 10, kartoteka konta – k. 20-24v;
68) Miasto stołeczne W. wezwało J. G. do spłaty zadłużenia w łącznej kwocie 4.174,79 zł pismem z dnia 25 lutego 2013 r. ( pismo – k.
7) Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów dołączonych do akt sprawy, w zakresie w jakim nie były one kwestionowane przez żadną ze stron. O ile wartość dowodowa powyższych dokumentów była sporna pomiędzy stronami, o tyle ich autentyczność nie budziła żadnych wątpliwości zarówno w ocenie Sądu, jak i nie była przedmiotem zarzutów strony pozwanej. Dlatego właśnie Sąd nie znalazł podstaw by odmówić wiarygodności powyższym dokumentom w zakresie ich autentyczności.
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, iż odnośnie oceny żądania powoda zastosowanie znajduje art. 18 Ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2005 r., poz. 31 nr 266; dalej: u.o.p.l.), albowiem przepisy tej ustawa mają zastosowanie do lokatorów. Lokatorem jest zaś najemca lokalu lub osoba używająca lokal na podstawie innego tytułu prawnego niż prawo własności (art. 2 ust. 1 pkt 1 u.o.p.l.). Wobec faktu, iż pozwany był najemcą przedmiotowego lokalu, ustawa ta znajdzie do niego zastosowanie (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 2001 roku, III CZP 66/01, OSNC 2002/9/109; uchwała Sądu Najwyższego z dnia 7 grudnia 2007 roku III CZP 121/2007, OSNC 2008/12/137 oraz wyrok z dnia 19 czerwca 2008 roku V CSK 31/2008 OSNC-ZD, 2009/10/12).
Zgodnie z art. 18 ust. 1 u.o.p.l. osoby zajmujące lokal bez tytułu prawnego obowiązane są do dnia opróżnienia lokalu co miesiąc uiszczać odszkodowanie. Z zastrzeżeniem ust. 3, odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1, odpowiada wysokości czynszu, jaki właściciel mógłby otrzymać z tytułu najmu lokalu. Jeżeli odszkodowanie nie pokrywa poniesionych strat, właściciel może żądać od osoby, o której mowa w ust. 1, odszkodowania uzupełniającego. W świetle art. 3 ust. 3 u.o.p.l. przepisy niniejszej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw regulujących ochronę praw lokatorów w sposób korzystniejszy dla lokatora.
W niniejszej sytuacji wobec powyższego w ocenie Sądu zastosowanie znajdzie art. 229 k.c., jako przepis regulujący ochronę w sposób względniejszy. Z treści tego przepisu wynika, że roszczenia właściciela przeciwko samoistnemu posiadaczowi o wynagrodzenie za korzystanie z rzeczy, o zwrot pożytków lub o zapłatę ich wartości, jak również roszczenia o naprawienie szkody z powodu pogorszenia rzeczy przedawniają się z upływem roku od dnia zwrotu rzeczy. To samo dotyczy roszczeń samoistnego posiadacza przeciwko właścicielowi o zwrot nakładów na rzecz.
Zważyć należy, że powód ostatecznie domaga się od pozwanego zapłaty za okres od dnia 1 października 2010 roku do dnia 30 listopada 2012 roku ( k. 3), a zwrot przedmiotowego lokalu jednak nastąpił w dniu 25 lipca 2011 roku. Strona powodowa z pozwem wystąpiła w dniu 8 kwietnia 2013 roku, w więc ponad rok po dacie zwrotu lokalu. Bieg przedawnienia nie został również w niniejszej sprawie przerwany. Zgodnie z art. 123 § 1 k.c. - Bieg przedawnienia przerywa się 1) przez każdą czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym, przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia;
2) przez uznanie roszczenia przez osobę, przeciwko której roszczenie przysługuje, 3) przez wszczęcie mediacji. Pozew w niniejszej sprawie nie przerwał terminu przedawnienia, gdyż został wniesiony po jego upływie. W tego względu roszczenie powoda uległo przedawnieniu z dniem 25 lipca 2012 roku. Biorąc, więc pod uwagę powyższą okoliczność Sąd oddalił powództwo orzekając jak w wyroku. Zarządzenie: Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi powoda. Dnia 20.02.2014 r.