Civil court dismisses debt claim against absent defendant due to failure to prove debt existence and transfer.
Legislator summary
AI generatedThe civil court dismissed the plaintiff's claim for payment against the defendant, who failed to appear at the hearing or submit a defense. The plaintiff alleged a debt transfer from Canal+ S.A. but failed to prove the assignment contract, the specific debt amount, or the delivery of the transfer notice to the defendant. Consequently, the court ruled that the burden of proof remained unmet, resulting in the dismissal of the lawsuit.
Legislator headnote
AI generatedArt. 339 § 1, 2 k.p.c.; Art. 232 k.p.c.; Art. 316 § 1 k.p.c.; The court must dismiss a claim if the plaintiff fails to prove the existence and amount of the debt, and the defendant's absence does not shift the burden of proof to the court.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I C 1576/13 WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 lutego 2014r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Krzyków Wydział I Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący : SSR Iwona Popiołek-Sikora Protokolant: Katarzyna Wojciechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2014 roku we W. sprawy z powództwa (...) S.a r.l. z siedzibą w Luxembourgu przeciwko S. I. o zapłatę oddala powództwo.
UZASADNIENIE
Strona powodowa (...) S.a r.l. z siedzibą w Luxembourgu, zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniosła o zasądzenie od pozwanego S. I. na swoją rzecz kwoty 989,75 zł wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi: od kwoty 900,00 zł od dnia 26.09.2012 r. do dnia zapłaty; od kwoty 89,75 zł od dnia 03.07.2013 r. do dnia zapłaty oraz kosztami procesu, w tym kosztami zastępstwa procesowego w sprawie. W uzasadnieniu pozwu strona powodowa wskazała, że na podstawie umowy cesji wierzytelności nabyła od wierzyciela pierwotnego Canal+ (...) S.A. wierzytelność wobec pozwanego z tytułu wystawionych not obciążeniowych dotyczących niezwróconego przez abonenta sprzętu.
Pozwany nie uregulował zadłużenia. Postanowieniem z dnia 06.09.2013 r. Sąd Rejonowy L. Z. w. L. (1) VI Wydział Cywilny stwierdził brak podstaw do wydania nakazu zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym i sprawę przekazał do tut. Sądu zgodnie z właściwością miejscową i rzeczową. Pozwany nie złożył odpowiedzi na pozew, nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę pomimo prawidłowego zawiadomienia, nie złożył żadnych wyjaśnień w sprawie ani nie zażądał przeprowadzenia rozprawy w swej nieobecności.
Sąd ustalił w sprawie następujący stan faktyczny: Pozwany S. I. zawarł z Canal+ (...) S.A. w W. umowę. dowód : częściowy wykaz wierzytelności do umowy o przelew wierzytelności z dnia 28.09.2012 r., k. 21; Strona powodowa sporządziła zawiadomienie o przelewie wierzytelności w kwocie 900,00 zł na swą rzecz. dowód : zawiadomienia, k. 20verte; umowa szczegółowa z dnia 28.09.2012 r., k. 15verte
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie, ze względu na to, iż w ocenie Sądu roszczenie strony powodowej nie zostało udowodnione. Sąd uznał, że powód nie udowodnił nie tylko wysokości zobowiązania pozwanego względem powoda, ale również jego istnienia w ogóle. Zgodnie z treścią przepisu art. 339 § 1 i 2 jeżeli pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, sąd wyda wyrok zaoczny. W tym wypadku przyjmuje się za prawdziwe twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa.
Z uwagi na fakt, iż pozwany nie złożył odpowiedzi na pozew, nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę pomimo prawidłowego zawiadomienia, nie złożył żadnych wyjaśnień w sprawie ani nie żądał przeprowadzenia rozprawy w swej nieobecności, Sąd wydał wyrok zaoczny. Jak stanowi przepis art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Założeniem rozwiązania legislacyjnego przyjętego w art. 6 k.c. jest obowiązywanie zasady kontradyktoryjności (sporności). Idea sporu zadecydowała o regule rozkładu ciężaru dowodu.
Przepis art. 6 k.c. jest w istocie normą decyzyjną w tym znaczeniu, że przesądza on w określonych sytuacjach o sposobie wyrokowania sądu w postaci oddalenia powództwa. Ciężar dowodu pozostaje w ścisłym związku z problematyką procesową dowodów. Instytucja ta spełnia dwie zasadnicze funkcje. Po pierwsze dynamizuje postępowanie dowodowe w systemie obowiązywania zasady sporności (kontradyktoryjności) w procesie. Po drugie określa wynik merytoryczny sporu (sprawy) w sytuacji krytycznej, gdy strona nie udowodni faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (K.
Piasecki, Kodeks cywilny. Księga pierwsza. Część ogólna. Komentarz, Zakamycze, 2003 r.) Sąd zatem wyjątkowo winien ingerować w przebieg postępowania dowodowego dopuszczając dowody z urzędu, które to uprawnienie wynika z treści przepisu art. 232 k.p.c. (vide wyrok Sądu Najwyższego z 24 października 1996 r., III CKN 6/96, OSNC 1997/3/29, w którym Sąd Najwyższy stwierdził, że obowiązek wskazania dowodów, potrzebnych dla rozstrzygnięcia sprawy, obciąża strony. Sąd został wyposażony w uprawnienie (a nie obowiązek) dopuszczenia dalszych jeszcze, nie wskazanych przez żadną ze stron, dowodów, kierując się przy tym własną oceną, czy zebrany w sprawie materiał jest - czy też nie jest - dostateczny do jej rozstrzygnięcia (art. 316 § 1 in principio k.p.c.)).
Zarazem podkreśla się w doktrynie i praktyce, że sąd powinien korzystać z przewidzianego w art. 232 zd. 2 k.p.c. uprawnienia powściągliwie i z umiarem, pamiętając, że taka inicjatywa należy przede wszystkim do samych stron i że cały rozpoznawany spór jest ich sprawą, a nie sądu. Działanie sądu z urzędu może prowadzić do naruszenia prawa do bezstronnego sądu i odpowiadającego mu obowiązku przestrzegania zasady równego traktowania stron (art. 32 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) (vide wyrok Sądu Najwyższego z 12 grudnia 2000 r., V CKN 175/00, OSP 2001/7-8/116) Zasada kotradyktoryjności winna być całkowicie zachowana zwłaszcza wówczas, gdy strony korzystają z pomocy profesjonalnych pełnomocników.
Strona powodowa reprezentowana w sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika na poparcie swojego żądania przedłożyła następujące dokumenty: umowę szczegółową z dnia 28.09.2012 r. wraz z częściowym wykazem wierzytelności oraz zawiadomienie o przelewie wierzytelności. Na ich podstawie Sąd był w stanie ustalić jedynie, że pozwanego łączyła umowa o świadczenie usług z Canal+ (...) S.A. w W. oraz, że sporządzono zawiadomienie o przelewie wierzytelności w kwocie 900,00 zł na rzecz (...) S.a r.l. z siedzibą w Luksemburgu, chociaż nie wiadomo już, czy dokumenty te zostały sporządzone przez umocowane do tego osoby oraz czy kwoty z nich wynikające odpowiadają faktycznemu stanowi zadłużenia pozwanego, jeśli w ogóle takie zadłużenie istnieje.
Nie wykazano bowiem również, że umowa cesji pomiędzy wierzycielem a stroną powodową kiedykolwiek miała miejsce, bowiem częściowy wykaz wierzytelności nie jest załącznikiem umowy sprzedaży wierzytelności Ponadto wskazać należy, że nie przedłożono dowodu choćby nadania pisma o nazwie „zawiadomienie”, nie mówiąc o dowodzie jego doręczenia pozwanemu, w celu wykazania dojścia do jego wiadomości oświadczenia strony powodowej w nim zawartego. Mając powyższe na uwadze, wobec braku jakichkolwiek dowód świadczących o istnieniu zobowiązania pozwanego wobec strony powodowej i jego wysokości, orzeczono jak w wyroku.