IV Ka 116/13 · Sąd powszechny

Sygnatura akt IV Ka 116/13

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 czerwca 2013 roku. Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący : SSO Mariusz Górski (spr.) Sędziowie : SO Sylwana Wirth SO Ewa Rusin Protokolant : Marta Synowiec przy udziale Barbary Chodorowskiej Prokuratora Prokuratury Okręgowej, po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2013 roku sprawy J. D. oskarżonego z art. 229 § 1 i 3 k.k. na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 6 grudnia 2012 roku, sygnatura akt II K 537/12 uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sygn. akt IV Ka 116/13

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem J. D. uznany został za winnego, że w dniu 16 marca 2012 roku w K., woj. (...) udzielił korzyści majątkowej w postaci 5 banknotów o nominale 100 złotych serii (...), (...), (...), (...) i (...) w łącznej kwocie 500 złotych pełniącemu funkcję publiczną kierownikowi Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. – L. D., aby skłonić go do naruszenia przepisów prawa poprzez pozytywne rozpatrzenie złożonego przez wymienionego w dniu 16 marca 2012 r. wniosku o przywrócenie terminu do złożenia oświadczenia o wykonaniu zadań zgodnych z gospodarstwem niskotowarowym, to jest za winnego popełnienia czynu z art.229§1 i 3 k.k. Za to, na mocy zrt.229§3 k.k. wymierzono oskarżonemu karę 1 roku pozbawienia wolności, której wykonanie, w oparciu o art.69§1 i 2 k.k. oraz art.70§1 pkt. 1 k.k. zawieszono warunkowo na okres lat 2.

Nadto, zważywszy na treść art.71§1 k.k. wymierzono oskarżonemu 50 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na 10 złotych. Wyrok powyższy zaskarżył oskarżony, a z treści jego osobistej apelacji wynika zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, a przejawiający się w uznaniu zgromadzonych dowodów za potwierdzające sprawstwo i zawinienie oskarżonego, podczas, gdy prawidłowa ocena faktów winna prowadzić do decyzji przeciwnej. Nadto J. D. zarzucił obrazę przepisów prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść wyroku, a to art.79§1 pkt. 2 k.p.k., poprzez przeprowadzenie postępowania jurysdykcyjnego bez udziału obrońcy, choć zważywszy na fakt, że jest on osobą poważnie niedosłyszącą udział obrońcy był obligatoryjny.

Tym samym pozbawiono skarżącego możliwości aktywnej obrony, a zwłaszcza koniecznej w jego sytuacji pomocy prawnej. Z uwagi na powyższe apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego jej rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył: Apelacja w części zarzucającej obrazę art.79§1 pkt.1 k.p.k. i w konsekwencji wnosząca o ponowne rozpoznanie sprawy zasługuje na uwzględnienie. I tak, wbrew twierdzeniom skarżącego wydaje się, że zgromadzone dotychczas dowody jednoznacznie wskazują na sprawstwo i zawinienie J.

D. odnośnie przypisanego mu przestępstwa, zaś jego przeczenie można uznać jedynie za nieudolną próbę uniknięcia odpowiedzialności karnej. Powyższe nie było jednak wystarczające dla utrzymania w mocy zaskarżonego wyroku. Sąd Okręgowy mając na uwadze treść zarzutów apelacji, zadecydował o sprawdzeniu, czy faktycznie oskarżony jest osobą głuchą lub choćby poważnie niedosłyszącą. W pierwszej kolejności zwrócono się zatem do J. D. o udokumentowanie jego stanu zdrowia. W odpowiedzi nadeszła jedynie informacja, że w maju 2005 r. skarżący korzystał z pomocy laryngologicznej.

W tej sytuacji zawrócono się do właściwej przychodni lekarskiej i uzyskano odpowiedź, że faktycznie J. D. był konsultowany z powodu niedosłuchu lewostronnego. To nie wskazywało jeszcze na okoliczność o jakiej mowa w art.79§1 pkt. 2 k.p.k., jednak 31 maja 2013 r. wpłynęła do Sądu Okręgowego dodatkowa dokumentacja lekarska, z której jednoznacznie wynika, iż apelujący cierpi na dwustronny głęboki niedosłuch odbiorczy (por. k.246). Było to już wystarczającym powodem dla stwierdzenia, że w czasie postępowania przed Sądem I instancji faktycznie doszło do obrazy właśnie art.79§1 pkt.2 k.p.k., co musiało skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego jej rozpoznania.

Jedynie tylko na marginesie wypada zauważyć, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy, w razie ewentualnego kolejnego skazania J. D. analizy wymaga, czy podstawę wymierzenia kary grzywny stanowi istotnie art.71§1 k.k. czy też należy uczynić to w oparciu o art.33§2 (por. art.115§4 k.k.).