Appeal dismissed; court upheld lower court's finding that a certified copy of a land decision was admissible evidence.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the appellants' appeal against the district court's decision to establish an easement for power lines and award compensation. The appellants argued that the district court erred by accepting an uncertified, unreadable copy of a 1985 land decision as valid evidence. The court rejected this claim, noting that a certified copy of the document was actually attached to the case file and was fully legible, thereby validating the lower court's evidentiary assessment.
Legislator headnote
AI generatedArt. 233 § 1 k.p.c.; Art. 328 § 2 k.p.c.; Art. 385 k.p.c.: The court has free discretion to evaluate evidence, and an appeal based on the admission of a document is unfounded if the court's reasoning is logical and the document presented is a certified, readable copy.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt I Ca 412/13 POSTANOWIENIE Dnia 27 listopada 2013 r. Sąd Okręgowy w Sieradzu I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSO Barbara Bojakowska Sędziowie: SSO Antoni Smus SSO Przemysław Majkowski Protokolant: stażysta Kinga Majczak po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2013 roku w Sieradzu na rozprawie sprawy z wniosku A. F. iS. F. z udziałem (...) S. A. w L. Oddział (...) w Ł. o ustanowienie służebności przesyłu na skutek apelacji wnioskodawców od postanowienia Sądu Rejonowego w Sieradzu z dnia 09 sierpnia 2013 roku, sygn. I Ns 426/13 postanawia: oddalić apelację. Sygn. akt I Ca 412/13
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2013 roku Sąd Rejonowy w Sieradzu oddalił wniosek A. F. i S. F. o ustanowienie służebności przesyłu na nieruchomości stanowiącej ich własność położnej we wsi R. gm. S. składającej się z działki gruntu oznaczonej w rejestrze gruntów Starostwa Powiatowego w S. numerem (...), dla której Sąd Rejonowy w Sieradzu Wydział Ksiąg Wieczystych powadzi księgę wieczystą nr (...). Ponadto sąd a quo oddalił wniosek A. i. S. F.o zasądzenie od uczestnika postępowania (...) S.A. z siedzibą w L. na ich rzecz kwoty 10.868,00 zł tytułem wynagrodzenia za ustanowienie wnioskowanej służebności.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło po następujących ustaleniach i wnioskach: W dniu 6 sierpnia 1985 r. został zatwierdzony pod względem urbanistycznym i architektonicznym plan realizacyjny inwestycji sieciowej obejmującej linię NN (...)V, linię SN 15 kV oraz stacje transformatorowe w miejscowości R., gmina S.. Decyzją z dnia 24 października 1985 roku wydaną na podstawie art. 75 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (tekst jednolity Dz. U. nr 22, poz. 99 z 1985 r.). po rozpatrzeniu wniosku Centralnego (...).
Zakładu (...)w Ł. z dnia 26 września 1985 r. znak: (...)- Naczelnik Gminy w S. orzekł o zezwoleniu Centralnemu (...), Zakładowi (...) w Ł. na wejście w teren z budową linii energetycznej napowietrznej oraz stacji trafo we wsi R.. W decyzji określono, iż przedmiotowa linia będzie przebiegać przez grunty prywatne zgodnie z planem realizacyjnym zatwierdzonym przez Wojewódzkie Biuro (...) w S. nr (...). 8380- (...) z dnia 6 sierpnia 1985 r. W treści decyzji wskazano, iż osobom upoważnionym przez Centralny (...), Zakład (...) w Ł. przysługuje prawo każdorazowego dostępu do przewodów i urządzeń w celu wykonania czynności związanych z ich konserwacją.
W decyzji wskazano ponadto, że prawo przeprowadzenia linii energetycznej, budowy stacji trafo i każdorazowego dostępu do nich jest ograniczonym prawem rzeczowym, które może być ujawnione w księdze wieczystej. Centralny (...). Zakład (...) w Ł. został zobowiązany do ustalenia ewentualnych zniszczeń w prawach polowych wynikłych w trakcie budowy linii oraz budowy stacji trafo. W decyzji uregulowano, że wysokość odszkodowania strony będą ustalać na podstawie wzajemnego porozumienia, w razie sporu natomiast - odszkodowanie to ustali Naczelnik Gminy S. na wniosek zainteresowanej strony.
Sąd a quo ustalił, że właścicielem zabudowanej nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów numerem działki (...), o powierzchni 0,1012 ha położonej w miejscowości R., gmina S., dla której w Sądzie Rejonowym w Sieradzu prowadzona jest księga wieczysta Kw nr SR 1 (...) są wnioskodawcy S. F. (1) i A. F. na zasadach wspólności ustawowej małżeńskiej. Przedmiotową działkę wnioskodawcy nabyli w dniu 30 stycznia 2001 r. na podstawie umowy darowizny i ustanowienia służebności gruntowej Przez działkę o numerze geodezyjnym (...) przebiega linia napowietrzna średniego napięcia 15 kV będąca własnością pozwanego.
Linia ta została wybudowana na podstawie decyzji z dnia 6 sierpnia 1985 r. o zatwierdzeniu planu realizacyjnego inwestycji linii niskiego napięcia oraz linii 15 kV i stacji trafo a także na podstawie decyzji Naczelnika Gminy S. z dnia 24 października 1985 roku wydanej na. podstawie art. 75 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 kwietnia. 1985 roku o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Aktualnym właścicielem przedmiotowej napowietrznej linii średniego napięcia jest uczestnik postępowania (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w L.. Pierwotnie poprzednik prawny uczestnika postępowania nosił nazwę - Przedsiębiorstwo Państwowe Zakłady (...).
Na podstawie zarządzenia numer 18 Naczelnego Dyrektora Zjednoczenia (...) z dnia 12 sierpnia 1975 roku w sprawie dostosowania terenowej organizacji energetyki do podziału administracyjnego państwa, w/w podmiot otrzymał nazwę Zakład (...) w Ł.. Podmiot ten wchodził w skład Zakładów (...) w W.. W wyniku podziału przedsiębiorstwa państwowego pod nazwą Centralny (...)w W. zarządzeniem nr 14/ (...)/89 z dnia 16 stycznia 1989 roku Ministra Przemysłu, z dniem 1 stycznia 1989 roku utworzone zostało przedsiębiorstwo państwowe pod nazwą Zakład (...) w Ł..
Powyższe przedsiębiorstwo państwowe aktem notarialnym rep.(...)z dnia 12 lipca 1993 roku przekształcone zostało w jednoosobową spółkę Skarbu Państwa Zakład (...) Spółkę Akcyjną w L.. W dniu 15 grudnia 1998 roku Zakład (...) Spółka Akcyjna w Ł. zmienił nazwę na (...) Spółka Akcyjna w Ł., a od 1 września 2010 roku stał się oddziałem spółki (...) S.A. z siedzibą w L.. W dalszej części Sąd Rejonowy ustalił, że decyzją z dnia 27 marca 1997 r. Wojewoda (...) stwierdził nabycie z dniem 5 grudnia 1990 r. przez Zakład (...) w Ł. z mocy prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w S. przy ul. (...) oznaczonego numerem geodezyjnym działki (...), dla którego w Sądzie Rejonowym w Sieradzu prowadzona jest księga wieczysta Kw nr (...) stanowiącego własność Skarbu Państwa a będącego w zarządzie tego przedsiębiorstwa.
Jednocześnie stwierdził też nabycie na własność Zakładu (...) w Ł. naniesień znajdujących się na tym gruncie. Dokonując rozważań prawnych Sąd Rejonowy doszedł do przekonania, że złożony wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Sąd a quo podniósł, że art. 75 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 roku o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. (Dz. U. nr 22 z 1985 roku poz. 99), stanowił, że „zakładanie i przeprowadzanie na nieruchomościach, zgodnie z decyzją o lokalizacji inwestycji, ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary. gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń technicznych łączności i sygnalizacji, a także innych podziemnych lub nadziemnych urządzeń technicznych niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, wymaga zezwolenia terenowego organu administracji państwowej", zaś „jednostkom i osobom zobowiązanym do wykonywania czynności związanych z eksploatacją i konserwacją przewodów i urządzeń przysługuje prawo wstępu na nieruchomości oraz dostępu do tych przewodów i urządzeń".
Zgodnie zaś z art. 79 wskazanego aktu prawnego „zezwolenia, o których mowa w art. 75 mogą być udzielone tylko wówczas, gdy właściciel nie wyraża zgody na działanie określone w tych przepisach". Sąd Rejonowy podkreślił, że należy mieć na uwadze, że ustanowienie służebności jeszcze przed rozpoczęciem inwestycji w drodze przewidzianej prawem decyzji administracyjnej, uprawnia przedsiębiorcę przesyłowego do zajęcia cudzej nieruchomości w trakcie budowy w zakresie niezbędnym dla realizacji inwestycji, a później właściciel obciążonej nieruchomości musi znosić zainstalowanie cudzych urządzeń przesyłowych na jego gruncie, z równoczesnym uprawnieniem przedsiębiorcy do dalszego następującego w miarę potrzeby wstępu na obciążoną nieruchomość w celu podejmowania czynności wykonywanych dla utrzymania, konserwacji i remontu wybudowanych urządzeń.
Sąd I instancji wskazał, że poprzednik prawny uczestnika postępowania umieszczając na nieruchomości wnioskodawców oraz szeregu innych nieruchomościach linię energetyczną uczynił to na wiele lat, jako że wiązać się to miało z dostawą prądu elektrycznego na cele przemysłowe i komunalne całych rzecz społeczeństwa, w tym także osób przez których grunty taka linia miała przebiegać. Powołując się na orzecznictwo Sądu Najwyższego sąd a quo podkreślił, że przepis dający prawo do wydania decyzji jakim był art. 75 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r., stanowił o ograniczeniu własności nieruchomości przez uniemożliwienie lub zmniejszenie możliwości korzystania z tej jej części, na której została zbudowana linia oraz obowiązek znoszenia wkraczania na nieruchomość przez przedstawicieli przedsiębiorstwa przesyłowego w celach konserwatorskich, zawsze gdy to potrzebne, a więc stałego dostępu do linii energetycznej.
Konkludując swoje rozważania Sąd Rejonowy podniósł, że skoro działka oznaczona numerem (...) stanowiąca własność S. i A. małżonków F. została już obciążona na rzecz poprzednika prawnego uczestnika postępowania służebnością przesyłu w drodze decyzji Naczelnika Gminy S. z dnia 24 października 1985 roku wydanej na podstawie art. 75 ust. i i 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 roku o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, która to decyzja daje obecnie uczestnikowi prawo do korzystania z tej nieruchomości, stanowiąc przy tym tytuł prawny dla każdoczesnego dostępu do tej linii i mając na względzie, że prawo to może być ujawnione w księdze wieczystej nieruchomości należącej do S. F. (1) i A.
F. - to w ocenie Sądu, w tak ustalonym stanie faktycznym, brak jest przesłanek warunkujących ustanowienie objętej wnioskiem służebności. O kosztach postępowania sąd I instancji rozstrzygnął w oparciu o art. 520 § 2 k.p.c. uznając, że każdy z uczestników powinien ponieść koszty związane ze swoim udziałem w sprawie. Z postanowieniem Sądu Rejonowego oddalającym wniosek nie zgodził się w całości pełnomocnik wnioskodawców, który w złożonej apelacji rozstrzygnięciu temu zarzucił naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. poprzez danie wiary dokumentowi przedłożonemu przez uczestnika, w sytuacji gdy jest to nie poświadczona za zgodność, nie w pełni czytelna kopia złożona bez załączników.
W konkluzji skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania względnie w przypadku gdyby Sąd uznał, iż nie ma ku temu podstaw o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uwzględnienie wniosku w całości i zasądzenie na rzecz wnioskodawcy kosztów postępowania za I i II instancję.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja wnioskodawców nie zasługuje na uwzględnienie – stanowi ona bowiem jedynie niezasadną polemikę z prawidłowymi ustaleniami faktycznymi i słusznymi rozważaniami prawnymi Sądu Rejonowego, który orzekając w niniejszej sprawie, dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, trafnie oceniając przy tym zgromadzone w sprawie dowody. Z treści zebranego materiału dowodowego Sąd I instancji wyprowadził właściwe ustalenia i wnioski, w oparciu, o które prawidłowo zastosował normy prawa materialnego, zaś sposób procedowania w sprawie odpowiadał wymogom określonym w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego tym samym Sąd Okręgowy w całej rozciągłości przyjmuje ustalenia i wnioski Sądu I instancji jako własne ( art. 328 § 2 k.p.c. w zw. z art. 391§ 1 zd. 1 k.p.c. ).
Skarżący podniósł w apelacji tylko jeden zarzut dotyczący naruszenia przez sąd a quo art. 233 § 1 k.p.c. poprzez danie wiary dokumentowi przedłożonemu przez uczestnika, w sytuacji gdy jest to nie poświadczona za zgodność, nie w pełni czytelna kopia złożona bez załączników. Dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego należy stwierdzić, że wbrew stanowisku skarżącego do akt załączono na k. 38 poświadczoną za zgodność przez radcę prawnego A. S. – umocowanego pełnomocnika uczestnika – kopię decyzji, która jest sporządzona pismem maszynowym i w całości czytelna.
Tym samym jedyny zarzut apelacji musi być uznany za chybiony. Reasumując w zakresie zarzutów apelacji dotyczących naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. podnieść należy, że powołany przepis przyznaje Sądowi swobodę w ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, a zarzut naruszenia tego uprawnienia tylko wtedy może być uznany za usprawiedliwiony, jeżeli Sąd zaprezentuje rozumowanie sprzeczne z regułami logiki bądź z doświadczeniem życiowym. Wbrew odmiennym wywodom apelacji dokonana przez Sąd Rejonowy ocena materiału dowodowego spełnia kryteria określone w art. 233 § 1 k.p.c., jest wnikliwa, logiczna i obejmuje cały materiał dowodowy.
Brak jest zatem podstaw do jej kwestionowania. Dodać należy, iż postawienie zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. nie może polegać na zaprezentowaniu przez skarżącego stanu faktycznego ustalonego przez niego na podstawie własnej oceny dowodów. Sąd Rejonowy dokonał wszechstronnej analizy materiału dowodowego, przeprowadzone dowody rozważył i omówił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Ostateczne wnioski i konkluzje wynikające z ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia istotnego dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy są jednoznaczne i pozbawione sprzeczności.
Mając na uwadze powyższe rozważania zaskarżone postanowienie należało uznać za odpowiadające prawu, a apelację, jako oczywiście bezzasadną, oddalić - o czym orzeczono na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. Z/ (...).