Legislator Case Law & Legislation
II AKa 257/13 AI generated

Appeal dismissed; court upheld conviction for assault causing life-threatening injury and threats, rejecting arbitrary evidence assessment.

Case Number II AKa 257/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal dismissed the appeal, upholding the lower court's conviction for assault causing life-threatening injury and threats. The defendant argued that witness testimony was unreliable and the sentencing was disproportionate, but the court found the lower court's evidence evaluation thorough and logical. Consequently, the appeal was deemed groundless, and the defendant was exempted from appeal costs.

Legislator headnote

AI generated

Art. 156 § 1 pkt 2 kk; Art. 245 kk; Art. 7 k.p.k.; Art. 438 § 4 k.p.k.; Art. 624 § 1 k.p.k.: An appeal based on arbitrary evidence assessment or disproportionate sentencing is inadmissible if the first-instance judgment provides a comprehensive, logical, and fact-based justification for its findings and penalty.

Keywords

AI generated
assault causing injury threats to life arbitrary evidence assessment proportionality of sentence appeal dismissal criminal procedure law exemption from costs

Cited Legislation

AI generated
Art. 156 § 1 pkt 2 kk
oskarżonego z art. 156 §1 pkt 2 kk; art.
Art. 245 kk
156 §1 pkt 2 kk; art. 245 kk; na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 28 sierpnia 2013 r., sygn.
Art. 7 k.p.k.
Z tych też względów brak było podstaw do uwzględnienia sformułowanego w apelacji zarzutu obrazy art. 7 kpk.
Art. 438 § 4 k.p.k.
Brak też było podstaw do uznania, aby kary jednostkowe wymierzone oskarżonemu nosiły cechy rażącej niewspółmierności w rozumieniu art. 438 pkt 4 kpk Dokonano też wyboru właściwej zasady łączenia kar, przy wymierzaniu kary łącznej.
Art. 624 § 1 k.p.k.
437 §1 kpk, art. 624 §1 kpk 1) utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II AKa 257/13

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 grudnia 2013 r. Sąd Apelacyjny w Łodzi, II Wydział Karny, w składzie: Przewodniczący: SSA Piotr Feliniak (spr.) Sędziowie: SA Maria Wiatr SA Izabela Dercz Protokolant: st. sekr. sądowy Łukasz Szymczyk przy udziale J. P., Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Łodzi po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2013 r. sprawy J. D. oskarżonego z art. 156 §1 pkt 2 kk; art. 245 kk; na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 28 sierpnia 2013 r., sygn. akt XVIII K 14/13 na podstawie art. 437 §1 kpk, art. 624 §1 kpk 1) utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

2) zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. G. S. – Kancelaria Adwokacka w Ł. – kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych, tytułem wynagrodzenia za obronę oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

3) zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie przed sądem II instancji. Sygn. akt II AKa 257/13

UZASADNIENIE

Prokurator przedstawił oskarżonemu J. D. zarzuty: I. w dniu 18 czerwca 2011 r. w Ł. przewrócił na ziemię D. Z. i kopał go po głowie oraz klatce piersiowej, powodując uraz głowy z krwawieniem podtwardówkowym i krwawieniem do komór z długotrwałą utratą przytomności i stłuczeniem płuca lewego, powikłanego w trakcie hospitalizacji niewydolnością oddechową i koniecznością podłączenia respiratora, skutkujące ciężkim uszczerbkiem na zdrowiu w postaci wystąpienia choroby realnie zagrażającej życiu, to jest o czyn z art. 156 § 1 pkt 2 kk;

II. w miejscu i czasie jak w punkcie I groził Z. S. pozbawieniem życia w celu wywarcia wpływu na świadka, to jest o czyn z art. 245 kk; III. w okresie od 24 czerwca do 31 października 2010r. i od stycznia 2011 r. do 26 kwietnia 2011 r. w Ł. uporczywie uchylał się od wykonania ciążącego na nim z mocy ustawy i wyroku Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi, sygn. akt VIII RC 46/09 obowiązku opieki przez łożenie na utrzymanie osoby najbliższej w kwocie 400 zł, przez co naraził D. D. na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, przy czym zarzuconego mu przestępstwa dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności, będąc uprzednio skazanym za umyślne przestępstwo podobne, to jest o czyn z art. 209 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk.

Wyrokiem Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 28 siepnia 2013 roku, w sprawie sygn. akt XVIII K 14/13 1) oskarżonego uznano za winnego tego, że w dniu 18 czerwca 2011 r. w Ł. po uprzednim przewróceniu D. Z. na podłogę, kopał go po głowie i klatce piersiowej, w wyniku czego doznał on między innymi stłuczenia głowy z krwiakiem przymózgowym ponad prawą półkulą mózgu, krwiakami podpajęczynówkowymi w obrębie prawej półkuli mózgu i móżdżku, które to obrażenia stanowiły chorobę realnie zagrażającą życiu, w wyniku czego na skutek ostrej niewydolności krążeniowo oddechowej w przebiegu obustronnego włóknikowo-ropnego odoskrzelowego zapalania płuc będącego powikłaniem obłożnego stanu wskutego pourazowego uszkodzenia mózgu D.

Z. zmarł w dniu 11 października 2011 r., czym wypełnił on dyspozycję art. 156 § 3 kk i za to na podstawie art. 156 § 3 kk wymierzono mu karę 7 lat pozbawienia wolności;

2) oskarżonego uznano za winnego tego, że w dniu 18 czerwca 2011 r. w Ł. groził Z. S. pozbawieniem życia celem wywarcia na nią wpływu jako na świadka, czym wypełnił dyspozycję art. 245 kk i za to na podstawie art. 245 kk wymierzono mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;

3) uniewinniono oskarżonego od dokonania czynu zarzuconego mu w pkt III i kosztami postępowania w tym zakresie obciąża Skarb Państwa;

4) na podstawie art. 85 kk i art. 86 § 1 kk za zbiegające się przestępstwa przypisane oskarżonemu w pkt 1 i 2 wyroku wymierzono karę łączną 7 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności;

5) kosztami postępowania obciążono Skarb Państwa (wyrok k. 898). Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonego. Zaskarżył wyrok w części dotyczącej pkt 1 i 2 i zarzucił mu naruszenie przepisów postępowania to jest art. 7 kpk, polegające na dowolnej, a nie swobodnej ocenie materiału dowodowego, które to naruszenie miało wpływ na treść rozstrzygnięcia i wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania (apelacja k. 936-938). Sam oskarżony złożył pismo zatytułowane „Wniosek o wszczęcie postępowania apelacyjnego” (k. 940).

Wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 27 grudnia 2013 roku utrzymano w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną (wyrok k. 960). Wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku złożył obrońca oskarżonego (k. 966). Sąd Apelacyjny zważył co następuje. Apelacja jest oczywiście bezzasadna. Wynika to przede wszystkim z faktu, iż analiza uzasadnienia stawianego zarzutu, wskazuje na polemiczny, a więc nie podlegający uwzględnieniu charakter wywiedzionego środka odwoławczego. Podnieść należy, iż w świetle utrwalonego orzecznictwa przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną reguły z art. 7 kpk, jeżeli jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego oraz jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (patrz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 2012 roku, sygn.

III KK 298/12, LEX 1232292). Kontrola instancyjna wydanego orzeczenia przeprowadzona w kontekście sformułowanego zarzutu apelacyjnego, pisemnego uzasadnienia wyroku oraz dowodów zgromadzonych w aktach przedmiotowej sprawy wskazuje, iż żadna z powyższych reguł nie została naruszona. Skarżący nie stawiał zarzutu obrazy art. 410 kpk, nie zgłaszał także zastrzeżeń w oparciu o reguły zakreślone treścią art. 424 kpk. Ponadto na wstępie uzasadnienia apelacji podkreślił, iż nie kwestionuje przyczyn śmierci pokrzywdzonego oraz istnienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy doznanymi przez D.

Z. obrażeniami, a jego śmiercią. Następnie dokonał własnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zwłaszcza dowodu w postaci zeznań świadka Z. S.. Uznał, że zeznania te są niewiarygodne i nie mogą stanowić podstawy do ustalenia sprawstwa oskarżonemu w zakresie przypisanych mu przestępstw. Ocena ta ma charakter arbitralny i pozostaje całkowicie oderwana od oceny tego źródła dowodowego zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Sąd Okręgowy dokonał szczegółowej analizy tego źródła dowodowego i w sposób wyczerpujący wykazał jakie argumenty przemawiają za uznaniem, iż dowód ten stanowi wiarygodną podstawę (wraz z innymi korelującymi z nim dowodami) do dokonywania ustaleń w sprawie.

Argumentacja ta jest tak wszechstronna i wyczerpująca, iż ponowne jej omawianie byłoby zbędnym powtarzaniem ocen zawartych w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia. Sąd Apelacyjny w pełni ją podziela. Wątpliwości jakie ma w tym zakresie skarżący, pozostają jego wątpliwościami i nie mogą być podstawą do uwzględnienia apelacji, tym bardziej, że do każdej z podnoszonych okoliczności i do każdego wskazanego źródła dowodowego, w sposób wyczerpujący odniósł się, w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, Sąd Okręgowy, a sam skarżący, wbrew sformułowanym zarzutom, nie wykazał dowolności tej oceny.

Z tych też względów brak było podstaw do uwzględnienia sformułowanego w apelacji zarzutu obrazy art. 7 kpk. W piśmie samego oskarżonego, w którym kwestionował on swoje sprawstwo co do pierwszego z przypisanych mu przestępstw i którego argumentacja była zbieżna z kierunkiem apelacji, którą na rzecz oskarżonego wywiódł jego obrońca, brak było okoliczności, które podlegałyby uwzględnieniu z urzędu przez sąd odwoławczy. Brak też było podstaw do uznania, aby kary jednostkowe wymierzone oskarżonemu nosiły cechy rażącej niewspółmierności w rozumieniu art. 438 pkt 4 kpk Dokonano też wyboru właściwej zasady łączenia kar, przy wymierzaniu kary łącznej.

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji wyroku. Podstawą zwolnienia oskarżonego od kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym było spełnienie przez niego przesłanek określonych w art. 624 §1 kpk ła