Legislator Case Law & Legislation
I C 620/12 AI generated

Court partially allows tort claim for additional compensation and awards partial process costs.

Case Number I C 620/12
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The court granted a partial judgment awarding the plaintiff 15,000 PLN in additional compensation for ongoing health issues following a 2006 traffic accident. While the initial claim was dismissed, the court recognized that the previously paid 10,000 PLN did not fully compensate for new injuries discovered later, such as breast cancer and persistent neurological symptoms. The decision established that interest runs from the date of judgment due to delayed discovery of the full extent of damages, while process costs were split based on the partial success of both parties.

Legislator headnote

AI generated

Art. 455 k.c.; Art. 100 k.p.c.: A court may award additional compensation when new evidence reveals further damage not previously known, and process costs are allocated proportionally to the degree of success achieved by each party.

Keywords

AI generated
tort liability additional compensation traffic accident partial success interest on damages process costs health impairment

Cited Legislation

AI generated
Art. 455 k.c.
powódka wniosła o zasądzenie dodatkowej kwoty zadośćuczynienia bez uprzedniego wezwania strony pozwanej do jej zapłaty a zgodnie z art. 455 k.c. świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie ale po wezwaniu dłużnika do wykonania.
Art. 100 k.p.c.
Sąd nie obciążył powódki brakującą opłatą sądową od oddalonego powództwa (pkt IV wyroku), zaś o kosztach procesu orzekł na podstawie art. 100 k.p.c.
Art. 1303 § 2 k.p.c.
Nadto Sąd obciążył stronę pozwaną kwotą 150 zł tytułem brakującej opłaty sądowej od rozszerzonego powództwa uwzględnionego do wysokości 3000 zł, którą powódka nie uiściła, a którą obowiązany jest uiścić pozwany - zgodnie z przepisem art. 1303 § 2 k.p.c. w zw.
Art. 98 k.p.c.
Art. 113 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych z dnia 28.07.2005 r.
i art. 113 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych z dnia 28.07.2005 r. (tekst jednolity: Dz.U nr 90 poz.
art. 442 k.c
2007 r..80.538) uchylono przepis art. 442 k.c.
art. 7 § 1 k.k
Zgodnie z art. 7 § 1 k.k.
art. 177 § 1 k.k
spowodowały u powódki rozstrój zdrowia trwający dłużej niż 7 dni, a wiec jest to przestępstwo z art. 177 § 1 k.k.
art. 157 § 1 k.k
art. 157 § 2 i § 3 k.k.
art. 157 § 4 k.k
ze względu na winę nieumyślną, przy czym - zgodnie z art. 157 § 4 k.k.

Cited Case Law

AI generated
wyrok SN z 30.10.2013 r.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IC 620/12

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 stycznia 2014 roku Sąd Rejonowy w Kłodzku Wydział I Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący SSR Tadeusz Dereń Protokolant Anna Winiarska-Kania po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2014 roku w Kłodzku sprawy z powództwa A. U. przeciwko (...) S.A. z siedzibą w W. o zapłatę kwoty 22.000 zł I. zasądza od strony pozwanej (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz powoda A. U. kwotę 15.000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 20 stycznia 2014 roku; II. dalej idące powództwo oddala; III. zasądza od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 3.240,58 zł tytułem zwrotu części kosztów procesu; IV. nie obciąża powoda opłatą sądową od oddalonego powództwa; V. nakazuje stronie pozwanej (...) S.A. z siedzibą w W. uiścić na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Kłodzku kwotę 150 zł tytułem brakującej opłaty sądowej. Sygn. akt IC 620/12

UZASADNIENIE

Powódka A. U. wniosła pozew o zasądzenie od strony pozwanej (...) S.A. z/s w W. kwoty 12.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną szkodę powstałą na skutek wypadku z dnia 7 lutego 2006 r., wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz kosztów zastępstwa adwokackiego w kwocie 4.817 zł. W uzasadnieniu pozwu podała, że w dniu 7.02.2006 r. w K. miał miejsce wypadek komunikacyjny, którego sprawcą był M. U. kierujący pojazdem marki V. (...) nr rej. (...) ubezpieczony w zakresie odpowiedzialności cywilnej u pozwanego.

Bezpośrednio po wypadku powódka została przewieziona do szpitala w P., gdzie rozpoznano u niej uraz kręgosłupa w odcinku szyjnym i lędźwiowym, wstrząśnienie mózgu, bóle i zawroty głowy, szumy w uszach, oraz drętwienie kończyn. Po opuszczeniu szpitala powódka kontynuowała leczenie i rehabilitację. Szkoda została zgłoszona stronie pozwanej za pośrednictwem pełnomocnika. Strona pozwana uznała swoją odpowiedzialność i wypłaciła powódce tytułem zadośćuczynienia kwotę 10.000 zł za 11% trwałego uszczerbku na zdrowiu. Powódka w dalszym ciągu odczuwa niepewność i strach, bóle i drętwienie kończyn, zaś w wyniku kolejnych badań neurologicznych z dnia 15.09.2011 r. stwierdzono u powódki powypadkowe bóle głowy, niedosłuch uchem lewym, obniżenie czucia w lewym policzku.

Ponadto w wyniku wypadku, na skutek działania pasa bezpieczeństwa, który spowodował na prawej piersi duży krwiak, stwierdzono u powódki w badaniu mammograficznym z dnia 15.08.2011 r. i z dnia 21.10.2011 r. guz prawej piersi i wykonano u powódki zabieg operacyjny usunięcia guza sutka prawego. W wyniku badania ortopedy z dnia 3.10.2011 r. stwierdzono u powódki nasilające się okresowo dolegliwości bólowe głowy, karku, szumy w uszach, zawroty głowy, drętwienie palców dłoni, zalecono powódce dalszą rehabilitację i leczenie sanatoryjne.

Powódka została zakwalifikowana do osób o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Wobec powyższego wypłacone przez pozwanego zadośćuczynienie nie spełnia podstawowej funkcji, a mianowicie nie kompensuje krzywdy, jaką powódka doznała wskutek udziału w wypadku z dnia 7.02.2006 r. Pismem procesowym z dnia 21.11.2013 r. (k.307 akt) powódka rozszerzyła żądanie powództwa do kwoty 22.000 zł z ustawowymi odsetkami od kwoty 12.000 zł od dnia wniesienia pozwu i od kwoty 10.000 zł od dnia rozszerzenia powództwa do dnia zapłaty. W odpowiedzi na pozew strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powódki kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 4800 zł przyznając, że pozwany przeprowadził likwidację szkody i w dniu 28.05.2007 r. wypłacił powódce zadośćuczynienie w kwocie 10.000 zł, zaś ostatecznie likwidacja szkody została zakończona w dniu 23.08.2007 r. i od tej daty powódka nie wnosiła zastrzeżeń wobec wypłaconego świadczenia, oraz nie składała wniosków o ponowną likwidację szkody.

Ponieważ szkoda powódki wynikała z czynu niedozwolonego nie będącego przestępstwem lub wykroczeniem, oraz biorąc pod uwagę fakt, że likwidacja szkody zakończyła się 23.08.2007 r. trzyletni termin przedawnienia upłynął z dniem 23.08.2010 r. Gdyby Sąd uznał zarzut przedawnienia roszczenia powódki za nieskuteczny, to wypłacone dotychczas zadośćuczynienie w kwocie 10.000 zł jest odpowiednie do skutków wypadku i rozmiaru krzywdy powódki, gdyż rodzaj doznanych urazów, oraz ewentualne natężenie cierpień nie było znaczące.

W wyniku postępowania dowodowego, Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 7 lutego 2006 r. na drodze w miejscowości S. k/K. powódka A. U. uczestniczyła w kolizji drogowej, której sprawcą był kierujący samochodem marki V. (...) numer rejestracyjny (...) M. U. - mąż powódki, który wymusił pierwszeństwo przejazdu i został ukarany mandatem karnym w wysokości 300 zł. Powódka jechała samochodem jako pasażer, zaś na miejsce zdarzenia została wezwana policja i pogotowie ratunkowe. Sprawcę zdarzenia komunikacyjnego i stronę pozwaną łączyła umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego obowiązująca w dniu zdarzenia.

Odpowiedzialność za skutki wypadku przyjęła strona pozwana, przeprowadzając postępowanie likwidacyjne zakończone w dniu 23 sierpnia 2007 r. i wypłacając powódce kwotę 10.000 zł tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę . /dowód: -przesłuchanie powoda, k. 143, -akta szkody strony pozwanej, w tym notatka policji z dnia 7.02.2006 r., -kopia decyzji pozwanego z 28.05.2007 r., k. 7/ Bezpośrednio po wypadku powódka została przewieziona do (...) Centrum Medycznego w P., gdzie wykonano rtg kręgosłupa, stwierdzając wyprostowanie lordozy, skręcenie odcina szyjnego i lędźwiowego kręgosłupa.

Wskutek wypadku powódka doznała urazu głowyz utratą przytomności i urazu klatki piersiowej wskutek ucisku prawej piersi pasem bezpieczeństwa, skręcenia w stawie skokowym nogi. Po wypadku utrzymywały się bóle i zawroty głowy, powódka wymiotowała, bóle odcinka szyjnego i lędźwiowego kręgosłupa oraz bóle prawej piersi. Nie stwierdzono konieczności hospitalizacji powódki kierując do leczenia ambulatoryjnego pod kontrolą przychodni chirurgicznej. Zalecono noszenie kołnierza ortopedycznego. Po wypadku występowały u powódki lęki i depresje i od tego czasu leczy się psychiatrycznie.

Powódka odczuwa drętwienie kończyn, ma szumy w uszach i cierpi na zaburzenia koncentracji. Przez okres 6 tygodni powódka nosiła kołnierz ortopedyczny, zażywa środki przeciwbólowe. W dniu 29 stycznia 2008 r. powódka doznała urazu stawu skokowego prawego ze złamaniem dwukostkowym, powódce założono opatrunek gipsowy i do chwili obecnej odczuwa bóle w prawej nodze. W dniu 7 września 2010 r. powódka upadła doznając urazu głowy w lewej okolicy czołowej z krwiakiem okularowym i stłuczenia kolana lewego. Od tego zdarzenia nasiliły się bóle i zawroty głowy, szumy w uszach, brak poczucia równowagi oraz wystąpiła niedoczulica w lewej połowie twarzy, którą leczyła powódka u neurologa.

Do chwili obecnej powódka odczuwa lęki przy jeździe samochodem i jest bardziej nerwowa niż przed wypadkiem z dnia 7 lutego 2006 r. /dowód: -przesłuchanie powódki A. U., k.143, -zeznanie świadków M. U., k.117, A. S., k.118, M. J., k. 142, -dokumentacja medyczna leczenia powódki, k. 8-16, k. 162 -166, k. 174-179, k. 80, k. 103, k. 106, k.115, k. 137, -akta szkody strony pozwanej/ Pismem z dnia 26.07.2006 r. pełnomocnik powódki zgłosił szkodę stronie pozwanej, domagając się wypłaty m.in. kwoty 10.000 zł tytułem zadośćuczynienia.

W dniu 28.05.2007 r. strona pozwana wypłaciła powódce żądane zadośćuczynienie w kwocie 10.000 zł. Powódka nie miała zastrzeżeń co do wysokości wypłaconego świadczenia. /dowód: -akta szkody strony pozwanej, -przesłuchanie powódki, k. 143/ W wyniku zdarzenia komunikacyjnego z dnia 7.02.2006 r. powódka doznała urazu czaszkowo - mózgowego, urazu kręgosłupa szyjnego i lędźwiowo - krzyżowego, urazu kończyn dolnych ze skręceniem w stawie skokowym lewym i stłuczenia piersi prawej na skutek ucisku pasa bezpieczeństwa. Nadto wynikiem wypadku i urazu z 7.02.2006 r. był zespół nerwicowy pourazowy typu cerebrastenii pourazowej z bólami i zawrotami głowy, szumami usznymi i zaburzeniami równowagi.

W związku z wypadkiem z dnia 7.02.2006 r. długotrwały uszczerbek na zdrowiu powódki wynosi w łącznej wysokości 14%. Skutki tego wypadku wymagały systematycznego leczenia neurologicznego, ortopedycznego i rehabilitacyjnego. Uszczerbek z tytułu cerebrastenii pourazowej w wysokości 3% mieści się w ocenie biegłego psychiatry w zakresie stwierdzonego stresu pourazowego (TPSD), skutkującego neurotyczne zaburzenia adaptacyjne, oraz długotrwały uszczerbek na zdrowiu w wysokości 7%. Obecne bole i zawroty głowy oraz szumy w uszach są wynikiem cerebrastenii pourazowej i wynikają one zarówno ze skutków urazu z 7.02.2006 r. jak również urazu z 7.09.2010 r.

Drętwienie kończyn górnych jest wynikiem urazu odcinka szyjnego kręgosłupa z 2006 r. i 2010 r., zaś odnośnie drętwienia kończyn dolnych nie pozostają w związku z urazami z wypadkiem z 7.02.2006 r. a z wypadkiem z dnia 29.01.2008 r. Skutki wypadku z 7.02.2006 r. zostały w znacznym stopniu zmniejszone leczeniem neurologicznym, ortopedycznym i rehabilitacyjnym ale nie zostały całkowicie wyleczone. Skutki wypadku z dnia 7.02.2006 r. prawdopodobnie spowodowały u powódki rozstrój zdrowia trwający dłużej niż 7 dni. Zmiany morfologiczne w odcinku szyjnym kręgosłupa, tj. wypuklina C5-C6 jest wynikiem samoistnego procesu zwyrodnieniowo - przeciążeniowego, aczkolwiek doznany w dniu 7.02.2006 r. uraz mógł ją zwiększyć, powodując wespół z urazowym naruszeniem bloku trzonowo - krążkowo - stawowo -wiązadłowego wystąpienie zespołu bólowego typu cervicalgii pourazowej z rwą barkowo - ramieniową parestetyczną. /dowód: -opinia biegłych z zakresu neurochirurgii i ortopedii, k. 238, - opinia uzupełniająca biegłych, k. 270/ W wyniku wypadku z dnia 7.02.2016 r. u powódki wystąpiły początkowo objawy zespołu stresu pourazowego (PTSD), które następnie przeszły w przewlekłe neurotyczne zaburzenia adaptacyjne o umiarkowanym nasileniu, skutkujące długotrwałym uszczerbkiem na zdrowiu wynoszącym 7%.

Urazy z dnia 29.01.2008 r. i z 7.09.2010 r. nie skutkowały na ustalony długotrwały uszczerbek na zdrowiu w związku z wypadkiem z dnia 7.02.2006 r. w wysokości 7% , a mogły jedynie wtórnie zaburzenia te pogłębić. Taki sam uszczerbek na zdrowiu występowałby po wypadku z dnia 7.02.2006 r., gdyby powódka nie uległa wypadkom w okresie późniejszym. Zaburzenia te utrzymują się nadal, choć o mniejszym nasileniu a rokowanie co do ich całkowitego ustąpienia jest niepewne. /dowód: -opinia biegłego sądowego z zakresu psychiatrii R. S., k. 204, -opinia uzupełniająca biegłego, k. 288/ Orzeczeniem z dnia 30.11.2011 r. zaliczono powódkę do stopnia niepełnosprawności umiarkowanego od dnia 26.10.2011 r.

Sąd zważył, co następuje:

Bezspornym jest w sprawie, iż w dniu 7 lutego 2006 r. na drodze w miejscowości S. powódka A. U. uczestniczyła w kolizji drogowej jako pasażer samochodu marki V. (...) - której sprawcą był kierujący w/w samochodem M. U.- mąż powódki, który wymusił pierwszeństwo przejazdu doprowadzając do dachowania pojazdu. Strona pozwana nie kwestionowała okoliczności zdarzenia, oraz przyjęła odpowiedzialność z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia posiadacza pojazdu mechanicznego - sprawcy wypadku komunikacyjnego - za skutki wypadku, przeprowadzając postępowanie likwidacyjne i wypłacając powódce w dniu 28 maja 2007 r. kwotę 10.000 zł tytułem zadośćuczynienia.

Sąd nie podzielił stanowiska strony pozwanej o przedawnieniu dochodzonego przez powódkę roszczenia i podniesiony w tym zakresie zarzut przedawnienia uznał za nieskuteczny. Przede wszystkim wskazać należy, iż ustawą z dnia 16.02.2007 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny (Dz.U. 2007 r..80.538) uchylono przepis art. 442 k.c. oraz dodano art. 442 1, a którego § 2 stanowi, że jeżeli szkoda wynikła ze zbrodni lub występku, roszczenie o naprawienie szkody ulega przedawnieniu z upływem lat 20 od dnia popełnienia przestępstwa bez względu na to, kiedy poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia.

Z kolei art. 2 w/w ustawy stanowi, że do roszczeń, o których mowa w art. 1 , powstałych przed dniem wejścia w życie ustawy tj. przed 10.08.2007 r., a według przepisów dotychczasowych w tym dniu jeszcze nieprzedawnionych, stosuje się przepisy art. 442 1 k.c. W niniejszej sprawie ma zastosowanie przepis art. 442 1 k.c., gdyż szkoda powstała w dniu 7.02.2006 r. a wiec nie uległa przedawnieniu w dniu wejścia w życie ustawy z 16.02.2007 r. tj. 10.08.2007 r., gdyż uchylony przepis art. 442 k.c. przewidywał przedawnienie po 3 latach a taki okres czasu jeszcze nie upłynął.

W sytuacji gdy szkoda wynikła ze zbrodni lub występku (w rozumieniu przepisów kodeksu karnego) wówczas roszczenie o naprawienie szkody przedawnia się w terminie lat 20, licząc od dnia popełnienia przestępstwa, bez względu na to, kiedy poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie zobowiązanej do jej naprawienia. Dla ustalenia zaś zaistnienia faktu zbrodni lub występku, jako przyczyny szkody, nie jest wymagane, by sprawca został skazany, bowiem sąd cywilny może dokonać w tym względzie własnych ustaleń dotyczących podmiotowych i przedmiotowych znamion przestępstwa (wedle kryteriów prawa karnego) - (vide: wyrok SN z 18.12.2008 r. -(...) wyrok SN z 21.11.2011 r. -(...)).

Zgodnie z art. 7 § 1 k.k. przestępstwo jest zbrodnią lub występkiem, którym jest czyn zabroniony zagrożony grzywną powyżej 30 stawek dziennych, karą ograniczenia wolności albo karą pozbawienia wolności przekraczającą miesiąc, zaś w przypadku gdy górna granica sankcji nie przekracza tych rozmiarów należy mieć do czynienia jedynie z wykroczeniem (art. 86 k.w. - ustawa z 20.05.1971 r. - Kodeks wykroczeń Dz.U. 2007 .109.756 ze zm). Z opinii biegłych sądowych neurochirurga i ortopedy (k.242 akt) wynika, że skutki wypadku z dnia 7.02.2006 r. spowodowały u powódki rozstrój zdrowia trwający dłużej niż 7 dni, a wiec jest to przestępstwo z art. 177 § 1 k.k. w zw. z art. 157 § 1 k.k. zagrożone karą pozbawienia wolności do lat 3.

Nawet przy przyjęciu, że skutki wypadku spowodowały rozstrój zdrowia powódki trwający nie dłużej niż 7 dni, to i tak stanowi to występek, gdyż wprawdzie w art. 177 § 1 k.k. pominięto skutek w postaci uszczerbku na zdrowiu na okres nie przekraczający 7 dni, to sprawca takiego uszczerbku, niezależnie od odpowiedzialności za wykroczenie określone w art. 86 k.w., podlega także odpowiedzialności na podstawie ogólnych przepisów k.k. chroniących zdrowie człowieka tj. art. 157 § 2 i § 3 k.k. ze względu na winę nieumyślną, przy czym - zgodnie z art. 157 § 4 k.k. - ściganie tego występku odbywa się z oskarżenia prywatnego, a gdy to jest osoba najbliższa, ściganie przestępstwa następuje na jej wniosek.

Wobec powyższego w w/w sytuacjach i w okolicznościach przedmiotowej sprawy, czyn sprawcy zdarzenia stanowił przestępstwo - występek, co skutkuje 20 letnim okresem przedawnienia z art. 442 1 k.c.. który jeszcze nie upłynął. Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego a zwłaszcza przesłuchania powódki, dokumentacji medycznej leczenia powódki oraz opinii biegłych sądowych z zakresu neurologii H. A., ortopedii M. J. i psychiatrii R. S. które, zdaniem Sądu, należało ocenić jako wyczerpujące, sporządzone w sposób fachowy i rzetelny, mające oparcie w pozostałym materiale dowodowym, uznać należy, że wypłacone powódce przez stronę pozwaną świadczenie z tytułu zadośćuczynienia w wysokości 10.000 zł jest zbyt niskie a odmowa wypłaty dalszego zadośćuczynienia niezasadna.

Zgodnie z przepisem art. 445 § 1 k.c. Sąd może, w wypadkach wskazanych w art. 444 k.c., przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Ze względu na niewymierność krzywdy, określenie w konkretnym przypadku odpowiedniej sumy, pozostawione zostało sądowi, zaś sąd korzysta z daleko idącej swobody z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, mających wpływ na rozmiar doznanej krzywdy. Pojęcie krzywdy mieści w sobie wszelkie ujemne następstwa uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia zarówno w postaci doznanych cierpień fizycznych jak i psychicznych /vide: wyrok SN z 12.07.2000 r. (...)/.

Przepisy Kodeksu cywilnego nie zawierają żadnych kryteriów, jakie należy uwzględnić przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia pieniężnego, zaś zadośćuczynienie przewidziane w art. 445 § 1 k.c. ma charakter kompensacyjny. Wysokość zadośćuczynienia musi przedstawiać jakąś ekonomicznie odczuwalną wartość, nie może jednak spełniać funkcji źródła dochodu poszkodowanego, a jedynie wynagrodzić mu doznany ból i cierpienie. Kwotowe oznaczenie należnego zadośćuczynienia według poglądu zarówno w orzecznictwie jak i w literaturze powinno być utrzymane w rozsądnych granicach z uwzględnieniem doznanej krzywdy jak i aktualnych stosunków majątkowych oraz poziomu życia społeczeństwa, co zdaniem Sądu, nie podważa w żaden sposób kompensacyjnej funkcji zadośćuczynienia.

Z dokumentacji medycznej oraz opinii biegłych wynika jednoznacznie , że powódka w wyniku zdarzenia komunikacyjnego z dnia 7.02.2006 r. doznała urazu czaszkowo - mózgowego , urazu kręgosłupa szyjnego i i lędźwiowo - krzyżowego , urazu kończyn dolnych ze skręceniem w stawie skokowym lewym, stłuczenia piersi prawej na skutek ucisku pasa bezpieczeństwa, zespołu nerwicowego pourazowego typu cerebrastenii pourazowej z bólami i zawrotami głowy, szumami usznymi i zaburzeniami równowagi , objawy zespołu stresu pourazowego (PTSD), zaś skutki tego wypadku wymagały systematycznego leczenia neurologicznego, ortopedycznego i rehabilitacyjnego a zaburzenia w zakresie stwierdzonym przez biegłego z zakresu psychiatrii utrzymują się nadal i rokowanie co do ich całkowitego ustąpienia jest niepewne.

Ponadto jak wynika z przesłuchania powódki i z zeznań świadków M. U., A. S. i M. J. do chwili obecnej powódka odczuwa bóle kręgosłupa szyjnego i lędźwiowo - krzyżowego, bóle i zawroty głowy, zaburzenia równowagi. Wprawdzie obecny stan zdrowia powódki jest wynikiem również m.in. urazów doznanych w wyniku wypadku z dnia 29.01.2008 r. i z dnia 7.09.2010 r., które nie pozostają w związku ze zdarzeniem z dnia 7.02.2006 r. ale biegli sądowi w swoich opiniach w sposób jednoznaczny ustalili skutki wypadku z dnia 7.02.2006 r. i ich wpływ na stan zdrowia powódki, oddzielając od urazów powódki doznanych po tym zdarzeniu i schorzeń samoistnych, jak również ustalili długotrwały uszczerbek na zdrowiu powódki w związku z wypadkiem z dnia 7.02.2006 r. na 14% w przypadku biegłych neurologa i ortopedy i 7% biegłego psychiatry z tym, że uszczerbek w wysokości 3% z tytułu cerebrastenii pourazowej z bólami zawrotami i głowy mieści się w ocenie biegłego psychiatry z tytułu uszczerbku będącego następstwem zespołu stresu pourazowego i nie podlega zsumowaniu a zatem łączny uszczerbek wynosi 18% (11% + 7%).

Należy jednak podkreślić, że wysokość uszczerbku na zdrowiu jest jedną z wielu przesłanek i nie decydującą, przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia. Zatem, mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, w tym rozmiar doznanych przez powódkę cierpień fizycznych i psychicznych, długi proces leczenia, utrzymujące się nadal skutki wypadku w sferze fizycznej jak i psychicznej, ograniczenia związane z wysiłkiem fizycznym z uwagi na odczuwalne bóle kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego, doznany ból podczas leczenia i długotrwały uszczerbek na zdrowiu w wysokości łącznej 18%, Sąd uznał za odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego należnego powódce kwotę 25.000 zł w nawiązaniu również, co wskazano wyżej, zarówno do zasobności społeczeństwa jak i przeciętnego poziomu życia, mając na uwadze także wysokość sum zasądzonych w podobnych przypadkach w tut.

Sądzie. W związku z powyższym ustalona wysokość zadośćuczynienia pieniężnego należnego powódce w kwocie 25.000 należało zmniejszyć o kwotę 10.000 zł, którą pozwana wypłaciła powódce , a w związku z tym tytułem dalszego zadośćuczynienia zasądzić od strony pozwanej na rzecz powódki kwotę 15.000 zł. W tym stanie rzeczy dalsze powództwo podlegało oddaleniu (pkt II wyroku). Odnośnie odsetek ustawowych od zasądzonej kwoty Sąd uwzględnił od dnia wyrokowania tj. 20.01.2014 r. z uwagi, iż rozmiar krzywdy powódki , pozostający w związku przyczynowym z wypadkiem z dnia 7.02.2006 r., znany był faktycznie Sądowi dopiero w momencie wyrokowania z uwagi na wypadki powódki z 20.01.2008 r. i 7.09.2010 r., co wymagało przeprowadzenia odpowiednich ustaleń w tym zakresie m.in. opinii biegłych w toku postępowania sądowego a zatem adekwatnym terminem, od którego mogą być naliczane odsetki za zadośćuczynienie za krzywdę i z uwagi na ustalenie wysokości zadośćuczynienia według stanu istniejącego w chwili zamknięcia rozprawy, jest termin wyrokowania (vide: wyrok SN z 30.10.2013 r. (...)).

Nadto wskazać należy , iż żądanie odsetek ustawowych w terminach oznaczonych przez powódkę jest bezzasadne, gdyż strona pozwana wypłaciła powódce w toku postępowania likwidacyjnego żądaną kwotę zadośćuczynienia tj. 10.000 zł a zatem nie pozostawała w zwłoce i dopiero pozwem z dnia 25.04.2012 r. powódka wniosła o zasądzenie dodatkowej kwoty zadośćuczynienia bez uprzedniego wezwania strony pozwanej do jej zapłaty a zgodnie z art. 455 k.c. świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie ale po wezwaniu dłużnika do wykonania.

W tym stanie rzeczy powództwo o odsetki za okres wcześniejszy również podlegało oddaleniu (pkt II wyroku). Sąd nie obciążył powódki brakującą opłatą sądową od oddalonego powództwa (pkt IV wyroku), zaś o kosztach procesu orzekł na podstawie art. 100 k.p.c. stosunkowo je rozdzielając przy przyjęciu, że powódka wygrała w 0,68 % (15.000 : 22.000), zaś strona pozwana wygrała w 0,32% a zatem należne powódce koszty wynoszą 5.129,58 zł (0,68 x 7.543,51 zł obejmujące kwotę 1.482,15 zł - koszty biegłych, 600 zł opłata sądowa, 4800 zł kosztów zastępstwa, które Sąd uwzględnił w podwójnej stawce minimalnej uznając, że uzasadnia to nakład pracy pełnomocnika powódki oraz charakter sprawy - taka samą kwotą żądał również pełnomocnik strony pozwanej, 461,36 zł koszty dojazdu pełnomocnika powoda do Sadu, przy uwzględnieniu 3 terminów rozpraw, odległości 552 km (3 x 184 km W. - K. - W.) x współczynnik 0,8358 zł/km oraz 200 zł ryczałtu kancelaryjnego zgodnie ze złożonym spisem kosztów), zaś stronie pozwanej 1889 zł (0,32 % x 5.903,15 zł obejmujące kwotę 4800 zł kosztów zastępstwa, 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, 1.086,15 zł - koszty biegłych) i w związku z tym należało zasądzić na rzecz powódki kwotę 3.240,58 zł - tytułem zwrotu części kosztów procesu (5.129,58 zł - 1889 zł) - pkt III wyroku.

Nadto Sąd obciążył stronę pozwaną kwotą 150 zł tytułem brakującej opłaty sądowej od rozszerzonego powództwa uwzględnionego do wysokości 3000 zł, którą powódka nie uiściła, a którą obowiązany jest uiścić pozwany - zgodnie z przepisem art. 1303 § 2 k.p.c. w zw. z art. 98 k.p.c. i art. 113 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych z dnia 28.07.2005 r. (tekst jednolity: Dz.U nr 90 poz. 594) - pkt V wyroku. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego, należało orzec jak w sentencji. ,