Legislator Case Law & Legislation
II AKa 248/13 AI generated

Appeal court changes conviction from intentional homicide to negligent homicide due to missing causal link requirement.

Case Number II AKa 248/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal partially allowed the prosecutor's appeal against a first-instance judgment convicting three defendants of intentional homicide. The court found that the lower court incorrectly applied Article 158 of the Criminal Code by omitting the statutory requirement for a causal link between the assault and the victim's death. Consequently, the conviction was changed to negligent homicide, while the defendants' appeals were dismissed as groundless.

Legislator headnote

AI generated

Art. 158 § 3 k.k.; Art. 158 § 1 k.k.: The application of the provision on negligent homicide requires a causal connection where the injury is a consequence of the assault as a whole, necessitating a death result.

Keywords

AI generated
negligent homicide intentional homicide causal link Article 158 Criminal Code appeal court decision criminal liability prosecutor appeal

Cited Legislation

AI generated
Art. 158 § 3 k.k.
o czyn z art. 158 § 3 k.k. a nadto R.
Art. 158 § 1 k.k.
o czyn z art. 158 § 1 k.k. II.
Art. 439 k.p.k.
Mając na uwadze powyższe rozważania, wobec niestwierdzenia uchybień określonych w przepisach art. 439 i 440 k.p.k.
Art. 440 k.p.k.
Art. 63 § 1 k.k.
na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej wobec oskarżonego kary łącznej pozbawienia wolności zaliczono okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 25 października 2011 r.
Art. 29 Prawo o adwokaturze
sprawowaną z urzędu w postępowaniu odwoławczym uzasadnia przepis art. 29 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku Prawo o adwokaturze (Dz.
§ 14 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości
§ 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości
z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.
Art. 634 k.p.k.
Orzeczenie o zwolnieniu oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i uznaniu, że wchodzące w ich skład wydatki ponosi Skarb Państwa zapadło w oparciu o przepis art. 634 k.p.k. w zw.
Art. 624 § 1 k.p.k.
z art. 624 § 1 k.p.k. i art.
Art. 17 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II AKa 248/13

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 grudnia 2013 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący - Sędzia SA Mariusz Młoczkowski Sędziowie: SA Lech Lewicki SA Jacek Michalski (sprawozdawca) Protokolant sekretarz sądowy Anna Kijak przy udziale Leopolda Piętala prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2013 r. sprawy K. K. , P. K. R. P. oskarżonych z art. 158 § 3 kk i inne z powodu apelacji wniesionych przez prokuratora, pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego G. Z. i obrońców oskarżonych P. K. i R.

P. od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt IV K 214/12 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że z kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonym K. K., P. K. i R. P. odpowiednio w punktach 1.2. , 2.2. i 3.2. tegoż wyroku eliminuje § 1 art. 158 k.k.; II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy uznając apelacje obrońców oskarżonych P. K. i R. P. oraz pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego G. Z. za oczywiście bezzasadne; III. zalicza na poczet orzeczonych wobec K. K., P. K. i R.

P. kar pozbawienia wolności okresy ich tymczasowego aresztowania również od dnia 27 sierpnia 2013 roku do dnia 19 grudnia 2013 roku; IV. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. A. D. kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym K. K.; V. zwalnia oskarżonych K. K., P. K. i R. P. od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i ustala, że wchodzące w ich skład wydatki ponosi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

K. K., P. K., R. P. oskarżeni zostali o to, że: I. w dniu 24 września 2011 roku w L. działając wspólnie i w porozumieniu z innymi nieustalonymi osobami dokonali pobicia S. Z., D. S., A. W. i A. C. w ten sposób, że uderzali wymienionych rękami oraz kopali po całym ciele, czym narazili ich na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienie skutku określonego w art. 156 § 1 k.k. lub art. 157 § 1 k.k., tj. o czyn z art. 158 § 1 k.k. II. w dniu 19 października 2011 roku w L. działając wspólnie i w porozumieniu dokonali pobicia S. Z. w ten sposób, że uderzali wymienionego rękami oraz nieustalonym narzędziem tępym, twardym lub tępokrawędzistym o niewielkiej powierzchni w głowę oraz kopali w głowę i brzuch, w następstwie czego pokrzywdzony doznał obrażeń w postaci krwiaka w częściach miękkich głowy po stronie prawej z pęcherzykami powietrza, krwiaka w częściach miękkich oczodołu lewego, wieloodłamowego złamania kości ciemieniowej prawej z wpukleniem fragmentu kostnego, krwiaka przymózgowego o szer. 3,5 mm, złamania twarzoczaszki w obrębie kości nosa, sitowia, zatoki klinowej, a także złamania żebra XI po stronie lewej i IX po stronie prawej, skutkujących niewydolnością oddechową pokrzywdzonego stanowiącą chorobę realnie zagrażającą jego życiu i prowadzącą do powstania ostrej niewydolności oddechowej w związku z obustronnym zapaleniem płuc w następstwie doznanych obrażeń czaszkowo - mózgowych, skutkującej jego zgonem w szpitalu w dniu 23 grudnia 2011 roku, tj. o czyn z art. 158 § 3 k.k. a nadto R.

P. oskarżony został o to, że: III. w dniu 26 października 2011 roku w L. wbrew przepisom ustawy posiadał środek odurzający w postaci ziela konopi innych niż włókniste o masie 0,06 grama, tj. o czy z art. 62 ust. l ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, Wyrokiem Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 27 sierpnia 2013r. w sprawie sygn. akt IV K 214/12:

1. K. K. 1.1. uznano za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt. I wyczerpującego dyspozycję art. 158 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 158 § 1 k.k. skazano go na karę roku pozbawienia wolności; 1.2. uznano za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt. II wyczerpującego dyspozycję art. 158 § 1 i 3 k.k. i za to na podstawie art. 158 § 3 k.k. skazano go na karę 3 (trzech) lat 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; 1.3. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. połączono jednostkowe kary pozbawienia wolności i wymierzono oskarżonemu karę łączną 3 (trzech) lat 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności; 1.4. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej wobec oskarżonego kary łącznej pozbawienia wolności zaliczono okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 25 października 2011 r. do dnia 27 sierpnia 2013 r.; 1.5. na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzeczono wobec oskarżonego obowiązek zadośćuczynienia za doznaną krzywdę poprzez zapłatę G.

Z. kwoty 1.500 (tysiąca pięciuset) złotych; 1.6. zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adw. A. D. kwotę 2.956,80 (dwa tysiące dziewięćset pięćdziesiąt sześć 80/100) złotych tytułem wynagrodzenia za obronę wykonywaną z urzędu; 1.7. zwolniono oskarżonego od kosztów sądowych, a poniesionymi wydatkami obciąża Skarb Państwa;

2. P. K. 2.1. uznano za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt. I wyczerpującego dyspozycję art. 158 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 158 § 1 k.k. skazano go na karę 1 (jednego) roku 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności; 2.2. uznano za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt. II wyczerpującego dyspozycję art. 158 § 1 i 3 k.k. i za to na podstawie art. 158 § 3 k.k. skazano go na karę 3 (trzech) lat 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności; 2.3. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. połączono jednostkowe kary pozbawienia wolności i wymierzono oskarżonemu karę łączną 4 (czterech) lat 2 (dwóch ) miesięcy pozbawienia wolności; 2.4. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej wobec oskarżonego kary łącznej pozbawienia wolności zaliczono okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 25 października 2011 r. do dnia 27 sierpnia 2013 r.; 2.5. na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzeczono wobec oskarżonego obowiązek zadośćuczynienia za doznaną krzywdę poprzez zapłatę G.

Z. kwoty 1.500 (tysiąca pięciuset) złotych; 2.6. zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. P. kwotę 2.956,80 (dwa tysiące dziewięćset pięćdziesiąt sześć 80/100) złotych tytułem wynagrodzenia za obronę wykonywaną z urzędu; 2.7. zwolniono oskarżonego od kosztów sądowych, a poniesionymi wydatkami obciąża Skarb Państwa;

3. R. P. 3.1. uznano za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt. I wyczerpującego dyspozycję art. 158 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 158 § 1 k.k. skazano go na karę roku pozbawienia wolności; 3.2. uznano za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt. II wyczerpującego dyspozycję art. 158 § 1 i 3 k.k. i za to na podstawie art. 158 § 3 k.k. skazano go na karę 3 (trzech) lat 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; 3.3. uznano za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt. III przy czym przyjęto, że stanowi on wypadek mniejszej wagi i wyczerpuje dyspozycję art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii i za to na podstawie art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii skazano go na karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności; 3.4. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. połączono jednostkowe kary pozbawienia wolności i wymierzono oskarżonemu karę łączną 3 (trzech) lat 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności; 3.5. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej wobec oskarżonego kary łącznej pozbawienia wolności zaliczono okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 26 października 2011 r. do dnia 27 sierpnia 2013 r.; 3.6. na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzeczono wobec oskarżonego obowiązek zadośćuczynienia za doznaną krzywdę poprzez zapłatę G.

Z. kwoty 1.500 (tysiąca pięciuset) złotych; 3.7. zwolniono oskarżonego od kosztów sądowych, a poniesionymi wydatkami obciąża Skarb Państwa. Z wyrokiem tym nie zgodzili się: prokurator, obrońcy oskarżonych P. K., R. P. oraz pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego G. Z.. Powyższy wyrok w całości zaskarżył prokurator Prokuratury Rejonowej L.-P. w L. na niekorzyść oskarżonych K. K., P. K. i R. P.. Zarzucił temu wyrokowi obrazę przepisów prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 158 § 1 k.k. poprzez niezasadne jego zastosowanie w kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonym, wskazanego w pkt II aktu oskarżenia, w sytuacji gdy zarzucony i przypisany czyn wyczerpuje jedynie dyspozycję art. 158 § 3 k.k. Podnosząc powyższe, wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i wyeliminowanie art. 158 § 1 k.k. z przywołanej kwalifikacji prawnej czynu zarzuconego oskarżonym w pkt II aktu oskarżenia i następnie przypisanego oskarżonym K.

K., P. K. i R. P.. Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego G. Z. zaskarżyła powyższe orzeczenie w części dotyczącej wymiaru kary co do zarzutu z pkt I i II aktu oskarżenia w stosunku do wszystkich oskarżonych oraz wysokości środka karnego orzeczonych wobec K. K., P. K. oraz R. P. na niekorzyść oskarżonych. Wyrokowi zarzuciła: 1/ obrazę przepisów postępowania mogącą mieć wpływ na treść wyroku tj. przepisu art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424 § 2 k.p.k. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny i oceny zgromadzonego materiału dowodowego w sposób dowolny, co w konsekwencji doprowadziło do uznania, iż łączna kwota 4.500 zł tytułem zadośćuczynienia jest adekwatną do krzywdy doznanej przez oskarżyciela posiłkowego, podczas gdy jest ona rażąco niska, nie odpowiada poczuciu sprawiedliwości, a także okolicznościom niniejszej sprawy; 2/ rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonych kary za czyny wymienione w pkt I i II aktu oskarżenia, w sytuacji gdy stopień winy oskarżonych, stopień społecznej szkodliwości zarzucanych im czynów, motywacja, postawa oraz warunki osobiste, uprzednia karalność przemawiają za orzeczeniem kary w wyższym wymiarze.

Mając na względzie powyższe, pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie wobec:

1. K. K.: – za czyn z pkt I na podstawie art. 158 § 1 k.k. kary jednego roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności; - za czyn z pkt II na podstawie art. 158 § 3 k.k. kary 5 lat pozbawienia wolności;

2. P. K.: - za czyn z pkt I na podstawie art. 158 § 1 k.k. kary jednego roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności; - za czyn z pkt II na podstawie art. 158 § 3 k.k. kary 5 lat pozbawienia wolności;

3. R. P.: - za czyn z pkt I na podstawie art. 158 § 1 k.k. kary jednego roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności; - za czyn z pkt II na podstawie art. 158 § 3 k.k. kary 5 lat pozbawienia wolności; Nadto wniósł o wymierzenie oskarżonym sprawiedliwej kary łącznej. Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego wniosła również o orzeczenie wobec K. K., P. K. oraz R. P. na podstawie art. 46 § 1 k.k. obowiązku zadośćuczynienia za doznaną krzywdę poprzez zapłatę G. Z. kwoty po 4.000 zł przez każdego z oskarżonych. Obrońca oskarżonego P. K. adw.

P. S. zaskarżył wymieniony wyrok w stosunku do oskarżonego na jego korzyść w części dotyczącej kary. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił rażącą niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemu przez niedostateczne uwzględnienie okoliczności łagodzących w postaci przyznania się oskarżonego do zarzucanych mu czynów, złożenia obszernych wyjaśnień oraz wyrażenia skruchy i przeproszenia pokrzywdzonych, co stanowi o diametralnej zmianie postawy życiowej i rokuje pozytywną prognozę kryminologiczną, tym samym pozwala na wymierzenie znacznie niższej kary pozbawienia wolności, zwłaszcza, że okoliczności w/w oceniane we wzajemnym ze sobą powiązaniu pozwalają przyjąć, iż nie istnieje niebezpieczeństwo powrotu do przestępstwa do przez oskarżonego.

Podnosząc powyższe, obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i wymierzenie oskarżonemu niższych kar jednostkowych oraz połączenie tych kar jednostkowych i wymierzenie łagodniejszej kary łącznej pozbawienia wolności, ewentualnie uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowego w Lublinie. Drugi obrońca oskarżonego P. K. adw. M. P. zaskarżył powyższy wyrok w stosunku do P. K. w części dotyczącej wymiaru kary i kosztów postępowania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:

1. rażącą niewspółmierność kary orzeczonej kary wobec P. K. w wysokości 4 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności poprzez niedostateczne uwzględnienie okoliczności łagodzących w postaci przyznania się oskarżonego do zarzucanych mu czynów, złożenia obszernych wyjaśnień oraz wyrażenia skruchy i przeproszenia pokrzywdzonych, co stanowi o diametralnej zmianie postawy życiowej i rokuje pozytywną prognozę kryminologiczną, tym samym pozwala na wymierzenie znacznie niższej kary pozbawienia wolności, zwłaszcza, że okoliczności w/w oceniane we wzajemnym ze sobą powiązaniu pozwalają przyjąć, iż nie istnieje niebezpieczeństwo powrotu do przestępstwa przez oskarżonego;

2. obrazę przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść orzeczenia, polegające na błędnym zastosowaniu art. 46 § 1 k.k. w zw. art. 446 § 4 k.c. i przyjęciu, iż pokrzywdzonemu przysługuje zadośćuczynienie za doznaną krzywdę tj. cierpienia, bólu i poczucia osamotnienia po śmierci ojca, podczas gdy G. Z. nie utrzymywał żadnych kontaktów z ojcem, a dopiero jego śmierć spowodowała wstąpienie do sprawy jako następcy pokrzywdzonego, tym samym nie wykazując istnienia więzi emocjonalnej z ojcem, dramatyzmu doznanych cierpień ani jakiegokolwiek poczucia osamotnienia po stracie najbliższego członka rodziny;

3. obrazę przepisów postępowania mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie przepisów Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu tj. § 14 ust. 1 pkt 2, § 14 ust. 2 pkt 5, § 2 ust. 3 oraz § 16 poprzez zasądzenie na rzecz adw. M. P. tytułem zwrotu kosztów obrony wykonywanej z urzędu kwoty 2956,80 zł, podczas gdy wynagrodzenie obrońcy winno wynosić 3025, 80 zł. Podnosząc powyższe, obrońca wniósł:

1. o zmianę zaskarżonego orzeczenia i wymierzenie oskarżonemu niższych kar jednostkowych oraz połączenie tychże kar jednostkowych i wymierzenie łagodniejszej kary łącznej pozbawienia wolności, 2. zmianę zaskarżonego orzeczenia i nie zasądzenie od P. K. na rzecz G. Z. zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, 3. zmianę zaskarżonego orzeczenia w zakresie kosztów postępowania i zasądzenia na rzecz adw. M. P. kwoty 3025, 80 zł tytułem zwrotu kosztów obrony wykonanej z urzędu za postępowanie przed Sądem I instancji, ewentualnie uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Lublinie.

Obrońca oskarżonego R. P. wyrokowi temu zarzucił rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec R. P. kary, polegającą na wymierzeniu za czyny określone w pkt. I i II orzeczenia kar jednostkowych w wysokości 1 roku pozbawienia wolności, 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz kary łącznej 3 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności, podczas gdy w przedmiotowej sprawie zachodzą okoliczności pozwalające na wymierzenie zarówno kar jednostkowych pozbawienia wolności, jak i kary łącznej pozbawienia wolności w łagodniejszym wymiarze.

Na zasadzie art. 427 § 1 i 437 § 2 k.p.k. wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie względem R. P. kar pozbawienia wolności (zarówno kar jednostkowych za poszczególne czyny jak i kary łącznej) w dolnych granicach ustawowego zagrożenia.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacja prokuratora jest zasadna i w takim też zakresie została uwzględniona przez sąd odwoławczy. Natomiast apelacje obrońców oskarżonych P. K. i R. P. oraz pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego G. Z. nie zasługują na uwzględnienie – są one oczywiście bezzasadne. Z uwagi na fakt, iż pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego G. Z., obrońcy oskarżonych P. K. i R. P. nie złożyli wniosku o sporządzenie i doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem, Sąd Apelacyjny – na mocy art. 457 § 2 k.p.k. – odstąpił w tej części od sporządzenia pisemnych motywów wyroku.

Odnośnie apelacji prokuratora: Jak wyżej zasygnalizowano, apelacja prokuratora okazała się zasadna. Trafnie bowiem wskazuje skarżący na dopuszczenie się przez Sąd Okręgowy obrazy przepisów prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 158 § 1 k.k. poprzez jego niezasadne zastosowanie w kwalifikacji prawnej czynu przypisanego z pkt II aktu oskarżenia oskarżonym: K. K., P. K. i R. P., w sytuacji , gdy przypisany czyn z pkt II aktu oskarżenia wyczerpuje jedynie dyspozycję art. 158 § 3 k.k. Dlatego też powyższe orzeczenie wymagało korekty.

Sąd I instancji podzielając obiektywne dowody między innymi w postaci dokumentacji z leczenia S. Z. (k. 119, 627), opinii Katedry i Zakładu Medycyny Sądowej UM w L. z sekcji zwłok (k. 325-335), a także częściowo wyjaśnienia oskarżonych słusznie przyjął, że K. K., P. K. i R. P. dokonali pobicia S. Z. w ten sposób, że uderzali pokrzywdzonego rękami oraz nieustalonym narzędziem tępym, twardym lub tępokrawędzistym o niewielkiej powierzchni w głowę oraz kopali w głowę i brzuch, w następstwie czego pokrzywdzony doznał obrażeń w postaci krwiaka w częściach miękkich głowy po stronie prawej z pęcherzykami powietrza, krwiaka w częściach miękkich oczodołu lewego, wieloodłamowego złamania kości ciemieniowej prawej z wpukleniem fragmentu kostnego, krwiaka przymózgowego o szer. 3,5 mm, złamania twarzoczaszki w obrębie kości nosa, sitowia, zatoki klinowej, a także złamania żebra XI po stronie lewej i IX po stronie prawej.

Urazy te skutkowały niewydolnością oddechową pokrzywdzonego stanowiącą chorobę realnie zagrażającą jego życiu. W następstwie doznanych obrażeń czaszkowo – mózgowych doszło do powstania ostrej niewydolności oddechowej w związku z obustronnym zapaleniem płuc, co skutkowało zgonem S. Z. w dniu 23 grudnia 2011 roku. W ocenie Sądu Apelacyjnego Sąd Okręgowy błędnie przypisał oskarżonym odnośnie czynu z pkt II aktu oskarżenia w kwalifikacji prawnej zachowanie wyczerpujące dyspozycję zarówno art. 158 § 1 k.k., jak i art. 158 § 3 k.k. Stypizowany w art. 158 § 1 k.k. występek ma charakter materialny w tym znaczeniu, że jako skutek dla tego typu przestępstwa należy traktować już samo narażenie pokrzywdzonego na uszczerbek na zdrowiu w rozumieniu art. 157 § 1 k.k. lub narażenie go na dalej idące niebezpieczeństwo, tj. uszczerbku wskazanego w art. 156 § 1 k.k. lub nawet utraty życia (por. postanowienie SN z dnia 20 września 2007 r. w sprawie I KZP 30/07, czy też z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie V KKN 336/00).

Dla uznania sprawstwa przestępstwa z art. 158 § 3 k.k. koniecznym jest, by skutek w postaci śmierci, będący następstwem pobicia, był z nim powiązany przyczynowo, w tym sensie, że uszczerbek na zdrowiu ofiary jest następstwem zajścia jako pewnej całości, i to zajścia charakteryzującego się cechami określonymi w § 1 art. 158 k.k. Warunkiem niezbędnym do zastosowania powołanego przepisu jest to, aby nastąpił skutek (objęty nieumyślnością) w postaci śmierci osoby pokrzywdzonej. W rozważanej sprawie oskarżeni K. K., P. K., R.

P. wykorzystując przewagę liczebną i fizyczną nad nietrzeźwym pokrzywdzonym, wielokrotnie uderzali go pięściami oraz nieustalonym narzędziem w głowę, kopali w głowę i brzuch. Skutkiem zachowania oskarżonych była śmierć pokrzywdzonego. Nie budzi wątpliwości, że oskarżeni jako osoby dorosłe i niedotknięte zakłóceniami czynności psychicznych mogli przewidzieć, że skutkiem pobicia, w trakcie którego w sposób brutalny bili pięściami i kopali w okolice tak newralgiczną dla życia człowieka, jak głowa może być śmierć jako następstwo takiego zachowania.

W świetle powyższego uznać należy, że oskarżeni K. K., P. K. i R. P. swoim działaniem wyczerpali dyspozycję art. 158 § 3 k.k. Podniesione w apelacji prokuratora uchybienie, którego dopuścił się Sąd Okręgowy, wywołało konieczność zmiany powyższego rozstrzygnięcia przez Sąd Apelacyjny i wyeliminowanie z kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonym K. K., P. K. i R. P. w punktach 1.2, 2.2 i 3.2 przepisu § 1 art. 158 k.k. Mając na uwadze powyższe rozważania, wobec niestwierdzenia uchybień określonych w przepisach art. 439 i 440 k.p.k. podlegających uwzględnieniu z urzędu, Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok w omówiony wyżej w sposób, natomiast w pozostałej części orzeczenie to utrzymał w mocy uznając apelacje obrońców oskarżonych P. K. i R.

P. oraz pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego G. Z. za oczywiście bezzasadne. Na podstawie art. 63 § 1 k.k. Sąd Apelacyjny zaliczył na poczet orzeczonych wobec oskarżonych K. K., P. K. i R. P. kar pozbawienia wolności okresy ich tymczasowego aresztowania również od dnia 27 sierpnia 2013r. do dnia 19 grudnia 2013r. Rozstrzygnięcie o zasądzeniu od Skarbu Państwa na rzecz adwokata A. D. wynagrodzenia za obronę oskarżonego K. K. sprawowaną z urzędu w postępowaniu odwoławczym uzasadnia przepis art. 29 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku Prawo o adwokaturze (Dz.

U. 2009.146.1188 j.t. ze zm.), zaś wysokość tego wynagrodzenia znajduje oparcie w treści § 14 ust. 2 pkt 5 w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 2013. 461 j.t.). Orzeczenie o zwolnieniu oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i uznaniu, że wchodzące w ich skład wydatki ponosi Skarb Państwa zapadło w oparciu o przepis art. 634 k.p.k. w zw. z art. 624 § 1 k.p.k. i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (Dz.U. z 1983 roku Nr 49, poz. 223 z późn. zm.), gdyż sytuacja materialna oskarżonych nie pozwala na uiszczenie przez nich tych należności.

Z tych wszystkich względów, Sąd Apelacyjny orzekł, jak w wyroku.