Appeal dismissed; court upheld property seizure order due to proven gift return claim and risk of asset dissipation.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the appeal against the lower court's decision to grant a provisional security measure prohibiting the transfer of a property share. The appellant argued that the claimant failed to prove a legitimate interest or a genuine intent to sell the property, suggesting the order was a form of harassment. The court found the claimant had sufficiently substantiated the gift return claim and the risk of asset dissipation, justifying the temporary restriction on the property's disposition.
Legislator headnote
AI generatedArt. 730 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 755 § 1 k.p.c.: A provisional security measure is granted when the claimant proves the existence of the claim and a legitimate interest in the measure, considering the risk of asset dissipation.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt I ACz 916/13 POSTANOWIENIE Dnia 6 grudnia 2013 r. Sąd Apelacyjny w Rzeszowie I Wydział Cywilny w składzie następującym Przewodniczący: SSA Jan Sokulski Sędziowie: SA Anna Gawełko (spr.) SA Kazimierz Rusin po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy sprawy z wniosku H. C. z udziałem A. C. o udzielenie zabezpieczenia roszczenia majątkowego na skutek zażalenia obowiązanej na postanowienie Sądu Okręgowego w Rzeszowie Wydział I Cywilny z dnia 12 sierpnia 2013 r., sygn. akt I Co 125/13 p o s t a n a w i a: o d d a l i ć zażalenie.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy udzielił wnioskodawcy H. C. zabezpieczenia roszczenia wobec A. C. o zwrot darowizny, przed wszczęciem postępowania w sprawie, poprzez zakazanie obowiązanej A. C. zbywania udziału co do ½ części w prawie własności nieruchomości stanowiącej lokal użytkowy nr (...), zlokalizowany na parterze budynku mieszkalnego nr (...), położonego w R., obręb (...), przy ul. (...), składający się z jednego pokoju i łazienki, o powierzchni 51,98 m ( 2), dla którego Sąd Rejonowy w Rzeszowie prowadzi księgę wieczystą KW nr (...), wraz z takim samym udziałem w prawach związanych z własnością tego lokalu, a to udziałem co do 5198/73428 części w prawie własności nieruchomości oznaczonych jako położone w R., obręb (...) działki ewidencyjne nr (...), o obszarze 0,0247 ha i nr (...), o obszarze 0,0117 ha, dla których to Sąd Rejonowy w Rzeszowie, Wydział VII Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą KW nr (...) oraz w częściach wspólnych budynku i urządzeń, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli poszczególnych lokali.
Ponadto Sąd Okręgowy nakazał Sądowi Rejonowemu w Rzeszowie, VII Wydziałowi Ksiąg Wieczystych wpisania w dziale III księgi wieczystej KW nr (...) ostrzeżenia o zakazie zbywania udziału co do ½ części w prawie własności lokalu użytkowego objętego tą księgą wieczystą, do czasu zakończenia postępowania z powództwa H. C. przeciwko A. C. o zwrot darowizny udziału w prawie własności przedmiotowego lokalu użytkowego. Równocześnie Sąd wyznaczył uprawnionemu H. C. dwutygodniowy termin do wytoczenia powództwa. W ocenie Sądu Okręgowego wnioskodawca spełnił przesłanki z art. 730 1 § 1 k.p.c., tj. uprawdopodobnił roszczenie oraz interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia, zaś wskazany sposób zabezpieczenia jest odpowiedni w rozumieniu art. 755 § 1 zdanie pierwsze k.p.c. i art. 730 1 § 1 k.p.c. W zażaleniu na powyższe postanowienie obowiązana domagała się jego zmiany i oddalenia wniosku o udzielenie zabezpieczenia.
Zarzucając naruszenie art. 730 1 § 1 i 755 § 1 k.p.c. twierdziła, że uprawniony nie uprawdopodobnił roszczenia ani interesu prawnego w udzieleniu zabezpieczenia, zaś zastosowany sposób zabezpieczenia jest nieodpowiedni do okoliczności sprawy. Zarzuciła również, że Sąd bezpodstawnie ustalił, iż nosi się z zamiarem sprzedaży udziału we własności przedmiotowego lokalu. W uzasadnieniu podniosła szereg okoliczności mających świadczyć o tym, iż nie dopuściła się rażącej niewdzięczności wobec darczyńcy, a sprawa jest jedynie jego kolejną szykaną wobec niej.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Na wstępie Sąd Apelacyjny stwierdza z urzędu, że w dniu 4 września 2013 r., a więc z zachowaniem wyznaczonego przez Sąd Okręgowy pod rygorem upadku zabezpieczenia terminu, uprawniony H. C. wniósł skutecznie pozew przeciwko A. C. o zwrot przedmiotu darowizny, co czyni zażalenie aktualnym. Przechodząc do rozważań merytorycznych, na wstępie dla porządku należy przypomnieć, iż zgodnie z art. 730 1 § 1 k.p.c. dopuszczalność zabezpieczenia powództwa uzależniona jest od spełnienia kumulatywnie dwóch przesłanek: uprawdopodobnienia przez wnioskodawcę roszczenia i interesu prawnego w udzieleniu zabezpieczenia.
W ocenie Sądu Apelacyjnego zasadne jest stanowisko Sądu Okręgowego o spełnieniu przez wnioskodawcę w niniejszej sprawie obu powyższych przesłanek. Fakt nabycia przez obowiązaną przedmiotu darowizny w drodze umowy notarialnej z dnia 17 czerwca 2008 r. dokonanej z uprawnionym, jak też fakt złożenia przez uprawnionego oświadczenia o odwołaniu darowizny, połączonego z żądaniem zwrotu przedmiotu darowizny w wyznaczonym terminie oraz przytoczeniem okoliczności mających świadczyć o rażącej niewdzięczności obdarowanej zostały uprawdopodobnione dołączonymi do wniosku dokumentami (k.9-12, 16-17).
Wobec treści zarówno wniosku, jak i zażalenia oczywiste jest, że strony pozostają w głębokim konflikcie, co może uzasadniać obawy uprawnionego o to, że obowiązana zbędzie nieruchomość, nawet jeżeli w chwili obecnej takiego zamiaru nie deklaruje. Zrozumiałe jest też, że w przypadku braku zabezpieczenia zbycie przedmiotu darowizny może uniemożliwić osiągnięcie celu postępowania o jego zwrot. Poza tym skoro obowiązana zaprzecza, aby nosiła się z zamiarem zbycia udziału, to w tej sytuacji udzielone zabezpieczenia nie powinno stanowić dla niej nadmiernej dolegliwości.
Końcowo należy podkreślić, że zakres badania wniosku o zabezpieczenie przez Sąd ma charakter ograniczony, rozstrzygnięcie zaś ma charakter tymczasowy i nie przesądza o zasadności powództwa. W tym stanie rzeczy Sąd Apelacyjny postanowił jak w sentencji, na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 1 i 2 k.p.c.