Legislator Case Law & Legislation
I C 758/13 AI generated

Default judgment dismissed plaintiff's claim for unpaid subscription fees due to lack of evidence proving debt existence.

Case Number I C 758/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The court issued a default judgment against the defendant, who failed to appear at the hearing or submit a defense. Although the plaintiff alleged a debt transfer and subscription agreement, the court found the evidence insufficient to prove the debt's existence or amount. Consequently, the claim was dismissed because the plaintiff did not meet the burden of proof required for a default judgment.

Legislator headnote

AI generated

Art. 339 § 1, 2 k.p.c.; Art. 6 k.c.: In default judgments, the court must independently verify the existence and amount of the claimed debt; mere assertions by the plaintiff without corroborating evidence do not suffice to establish the obligation.

Keywords

AI generated
default judgment burden of proof debt existence assignment of claim subscription fees civil procedure insufficient evidence

Cited Legislation

AI generated
Art. 339 § 1 k.p.c.
art. 339 § 1 i § 2 k.p.c.
Art. 339 § 2 k.p.c.
art. 339 § 1 i § 2 k.p.c.
Art. 6 k.c.
Jak stanowi przepis art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne.
Art. 316 § 1 k.p.c.
Sąd został wyposażony w uprawnienie (a nie obowiązek) dopuszczenia dalszych jeszcze, nie wskazanych przez żadną ze stron, dowodów, kierując się przy tym własną oceną, czy zebrany w sprawie materiał jest - czy też nie jest - dostateczny do jej rozstrzygnięcia (art. 316 § 1 in principio k.p.c.)).
Art. 232 k.p.c.
Komentarz, Zakamycze, 2003 r.) Sąd zatem wyjątkowo winien ingerować w przebieg postępowania dowodowego dopuszczając dowody z urzędu, które to uprawnienie wynika z treści przepisu art. 232 k.p.c.
Art. 32 ust. 1 Konstytucji RP
Działanie sądu z urzędu może prowadzić do naruszenia prawa do bezstronnego sądu i odpowiadającego mu obowiązku przestrzegania zasady równego traktowania stron (art. 32 ust.
Art. 45 ust. 1 Konstytucji RP
1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP; vide wyrok Sądu Najwyższego z 12 grudnia 2000 r., V CKN 175/00, OSP 2001/7-8/116).
art. 6 k.c
Jak stanowi przepis art. 6 k.c.
art. 232 k.p.c
Komentarz, Zakamycze, 2003 r.) Sąd zatem wyjątkowo winien ingerować w przebieg postępowania dowodowego dopuszczając dowody z urzędu, które to uprawnienie wynika z treści przepisu art. 232 k.p.c.
art. 45 ust. 1 Konstytucji RP
1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP; vide wyrok Sądu Najwyższego z 12 grudnia 2000 r., V CKN 175/00, OSP 2001/7-8/116).

Cited Case Law

AI generated
V CKN 175/00
1 Konstytucji RP; vide wyrok Sądu Najwyższego z 12 grudnia 2000 r., V CKN 175/00, OSP 2001/7-8/116).
1 CR 969/57
Sąd nie jest zatem zwolniony z obowiązku dokonania prawidłowej oceny materialnoprawnej zasadności żądania pozwu opartego na tych twierdzeniach (orzeczenie SN z dnia 29 maja 1958 r., 1 CR 969/57, OSNC 1960, nr 1, poz.
III CRN 175/67
14; wyroki SN: z dnia 15 września 1967 r., III CRN 175/67, OSNC 1968, nr 8-9, poz.
I CRN 26/96
142; z dnia 15 marca 1996 r., I CRN 26/96, OSNC 1996, nr 7-8, poz.
I CKU 87/97
108; z dnia 6 czerwca 1997 r., I CKU 87/97, Prok.
I CKU 176/97
44; z dnia 31 marca 1999 r., I CKU 176/97, Prok.
III CRN 30/72
wyrok SN z dnia 6 czerwca 1972 r., III CRN 30/72, Biul.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygnatura akt I C 758/13 WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ W., dnia 18 listopada 2013 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Krzyków we Wrocławiu I Wydział Cywilny w następującym składzie: Przewodniczący:SSR Magdalena Zdrzałka-Szymańska Protokolant:Alicja Ziomek po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2013 r. we Wrocławiu na rozprawie sprawy z powództwa (...) S.a.r.l. w L. przeciwko S. K. - o zapłatę oddala powództwo.

UZASADNIENIE

W dniu 11.04.2013r. (...) S.a.r.l. z siedzibą w Luksemburgu wniosła o zasądzenie od S. K. kwoty 390,80 zł z ustawowymi odsetkami liczonymi od kwoty: - 29,90 zł od dnia 05.09.2009r. do dnia zapłaty, - 37,90 zł od dnia 05.02.2010r. do dnia zapłaty, - 29,90 zł od dnia 05.11.2009r. do dnia zapłaty, - 29,90 zł od dnia 05.02.2010r. do dnia zapłaty, - 29,90 zł od dnia 05.01.2010r. do dnia zapłaty, - 29,90 zł od dnia 05.09.2009r. do dnia zapłaty, - 37,90 zł od dnia 05.11.2009r. do dnia zapłaty, - 29,90 zł od dnia 05.12.2009r. do dnia zapłaty, - 37,90 zł od dnia 05.01.2010r. do dnia zapłaty, - 29,90 zł od dnia 05.10.2009r. do dnia zapłaty, - 37,90 zł od dnia 05.12.2009r. do dnia zapłaty, - 29,90 zł od dnia 05.10.2009r. do dnia zapłaty.

Strona powodowa wniosła również o zasądzenie kosztów procesu. W uzasadnieniu podniosła, że na podstawie umowy z dnia 03.07.2012r. przejęła wierzytelności przysługujące spółce (...) S.A. wobec pozwanej w związku z zawartą umową abonamentową. Postanowieniem z dnia 06.05.2012r. (sygn. VI Nc-e 790925/13), wobec stwierdzonego braku podstaw do wydania nakazu zapłaty, Sąd Rejonowy Lublin-Zachód przekazał rozpoznanie sprawy do tutejszego Sądu. Pozwana nie złożyła odpowiedzi na pozew, nie stawiła się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę pomimo prawidłowego zawiadomienia, nie złożyła żadnych wyjaśnień w sprawie ani nie żądała przeprowadzenia rozprawy w swej nieobecności.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie w całości. Zgodnie z treścią przepisu art. art. 339 § 1 i § 2 k.p.c. jeżeli pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, sąd wyda wyrok zaoczny. W tym wypadku przyjmuje się za prawdziwe twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa.

Z uwagi na fakt, iż pozwana S. K. nie złożyła odpowiedzi na pozew, nie stawiła się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę pomimo prawidłowego zawiadomienia, nie złożyła żadnych wyjaśnień w sprawie ani nie żądała przeprowadzenia rozprawy w swej nieobecności, Sąd na rozprawie w dniu 18.11.2013 r. wydał wyrok zaoczny. Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie ze względu na to, iż w ocenie Sądu roszczenie strony powodowej nie zostało udowodnione. Sąd uznał, że strona powodowa nie udowodniła nie tylko wysokości zobowiązania pozwanej względem strony powodowej, ale również jego istnienia w ogóle.

Jak stanowi przepis art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Założeniem rozwiązania legislacyjnego przyjętego w art. 6 k.c. jest obowiązywanie zasady kontradyktoryjności (sporności). Idea sporu zadecydowała o regule rozkładu ciężaru dowodu. Przepis art. 6 k.c. jest w istocie normą decyzyjną w tym znaczeniu, że przesądza on w określonych sytuacjach o sposobie wyrokowania sądu w postaci oddalenia powództwa. Ciężar dowodu pozostaje w ścisłym związku z problematyką procesową dowodów.

Instytucja ta spełnia dwie zasadnicze funkcje. Po pierwsze dynamizuje postępowanie dowodowe w systemie obowiązywania zasady sporności (kontradyktoryjności) w procesie. Po drugie określa wynik merytoryczny sporu (sprawy) w sytuacji krytycznej, gdy strona nie udowodni faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (K. Piasecki, Kodeks cywilny. Księga pierwsza. Część ogólna. Komentarz, Zakamycze, 2003 r.) Sąd zatem wyjątkowo winien ingerować w przebieg postępowania dowodowego dopuszczając dowody z urzędu, które to uprawnienie wynika z treści przepisu art. 232 k.p.c. (vide wyrok Sądu Najwyższego z 24 października 1996 r., III CKN 6/96, OSNC 1997/3/29, w którym Sąd Najwyższy stwierdził, że obowiązek wskazania dowodów, potrzebnych dla rozstrzygnięcia sprawy, obciąża strony.

Sąd został wyposażony w uprawnienie (a nie obowiązek) dopuszczenia dalszych jeszcze, nie wskazanych przez żadną ze stron, dowodów, kierując się przy tym własną oceną, czy zebrany w sprawie materiał jest - czy też nie jest - dostateczny do jej rozstrzygnięcia (art. 316 § 1 in principio k.p.c.)). Zarazem podkreśla się w doktrynie i praktyce, że sąd powinien korzystać z przewidzianego w art. 232 zd. 2 k.p.c. uprawnienia powściągliwie i z umiarem, pamiętając, że taka inicjatywa należy przede wszystkim do samych stron i że cały rozpoznawany spór jest ich sprawą, a nie sądu.

Działanie sądu z urzędu może prowadzić do naruszenia prawa do bezstronnego sądu i odpowiadającego mu obowiązku przestrzegania zasady równego traktowania stron (art. 32 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP; vide wyrok Sądu Najwyższego z 12 grudnia 2000 r., V CKN 175/00, OSP 2001/7-8/116). Strona powodowa na poparcie swojego żądania przedłożyła jedynie umowę sprzedaży wierzytelności z dnia 03.07.2012r., zawartej pomiędzy (...) S.A. z siedzibą w W. oraz (...) S.a.r.l. z siedzibą w Luksemburgu wraz z dokumentem tytułowanym jako „częściowy wykaz wierzytelności” oraz zawiadomienie o dokonanej umowie cesji wraz z wezwaniem do zapłaty dochodzonej kwoty.

Wymienione dokumenty, zdaniem Sądu Rejonowego, nie pozwalały na dokonanie oceny istnienia zobowiązania, w szczególności nie można było ustalić, czy pozwaną łączyła z cedentem umowa abonamentowa i czy z tego tytułu zobowiązana ona była do uiszczenia wskazanych w pozwie kwot. Tak więc, przyjąć należało, iż strona powodowa nie udowodniła, że przysługuje jej wobec pozwanej dochodzone roszczenie. Ponadto nie przedłożono dowodu choćby nadania pisma zawierającego zawiadomienie o cesji oraz wezwanie do zapłaty, nie mówiąc już o dowodzie jego doręczenia pozwanej, w celu wykazania dojścia do jej wiadomości samego faktu cesji oraz roszczeń zgłaszanych przez stronę powodową.

Utrwalony w judykaturze i niekwestionowany w nauce jest pogląd, że przyjęcie za prawdziwe twierdzeń powoda dotyczy wyłącznie okoliczności faktycznych i nie zwalnia sądu orzekającego od obowiązku rozważenia, czy oświadczenia te uzasadniają należycie i w całości żądania pozwu i czy uwzględnienie tych żądań nie narusza obowiązujących przepisów. Sąd nie jest zatem zwolniony z obowiązku dokonania prawidłowej oceny materialnoprawnej zasadności żądania pozwu opartego na tych twierdzeniach (orzeczenie SN z dnia 29 maja 1958 r., 1 CR 969/57, OSNC 1960, nr 1, poz. 14; wyroki SN: z dnia 15 września 1967 r., III CRN 175/67, OSNC 1968, nr 8-9, poz. 142; z dnia 15 marca 1996 r., I CRN 26/96, OSNC 1996, nr 7-8, poz. 108; z dnia 6 czerwca 1997 r., I CKU 87/97, Prok. i Pr. - wkładka 1997, nr 10, s. 44; z dnia 31 marca 1999 r., I CKU 176/97, Prok. i Pr. 1999, nr 9, s. 30).

Jeżeli zatem w świetle przytoczonych przez powoda okoliczności brak podstaw do uwzględnienia żądania pozwu, sąd wyrokiem zaocznym oddala powództwo (zob. wyrok SN z dnia 6 czerwca 1972 r., III CRN 30/72, Biul. SN 1972, nr 10, poz. 178). Zob. szerzej K. W., Wyrok zaoczny oddalający powództwo, (...) 2011, nr 3, s. 36 i n. oraz cytowana tam literatura (Komentarz A. J. do art. 339 k.p.c.). Mając powyższe na uwadze, wobec braku jakichkolwiek dowodów świadczących o istnieniu zobowiązania pozwanej wobec strony powodowej i jego wysokości, orzeczono jak w wyroku.

Zarządzenie:

1. odnotować w Rep.;

2. odpis uzasadnienia doręczyć zgodnie z wnioskiem;

3. kal. 14 dni.