Court dismisses appeal against enforcement clause for administrative debt due to lack of formal defects.

sygn. akt I Cz 436/13 POSTANOWIENIE Dnia 17 czerwca 2013r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie Wydział I Cywilny w następującym składzie: Przewodniczący: SSO Adam Simoni Sędziowie: SSO Tadeusz Strzyż /spraw./ SSO Wojciech Misiuda Protokolant: asyst. sędz. Aleksandra Hałabiś po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2013r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku wierzyciela Wójta Gminy Z. z udziałem dłużników F. Z. i Z. O. o nadanie klauzuli wykonalności - na skutek zażalenia Z. O. na postanowienie Sądu Rejonowego w Strzyżowie Wydział I Cywilny z dnia 14 czerwca 2012r., sygn. akt I Co 325/12 p o s t a n a w i a: o d d a l i ć zażalenie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2012r., sygn. akt I Co 325/12 Sąd Rejonowy w Strzyżowie Wydział I Cywilny w pkt I nadał klauzulę wykonalności tytułowi wykonawczemu nr (...) z dnia 8 czerwca 2012r. wystawionemu prze Wójta Gminy Z. przeciwko dłużnikom F. Z. i Z. O., z tytułu zaległości w łącznym zobowiązaniu pieniężnym, na mocy art. 776 k.p.c., art. 777 § 1 pkt 3 k.p.c. w zw. z art. 781 § 2 k.p.c. W pkt II orzeczenia Sąd zasądził od dłużników solidarnie na rzecz wierzyciela Wójta Gminy Z. kwotę 50,00 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania na zasadzie art. 770 k.p.c. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż tytuły wykonawcze pochodzące od organów administracji państwowej jeżeli z mocy ustawy podlegają wykonaniu w drodze egzekucji sądowej muszą być zaopatrzone przez Sąd w klauzulę wykonalności.

Załączony do wniosku tytułu wykonawczy nr (...) z dnia 8 czerwca 2012r. spełnia ustawowe wymogi formalne zgodnie z art. 27 § 1 i art. 26 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zażalenie na powyższe orzeczenie złożyła Z. O., domagając się uchylenia klauzuli wykonalności wystawionej wobec niej. W uzasadnieniu wskazała, iż jest osobą rozwiedziona od 2007r. F. Z. jest odpowiedzialny za wszelkie zobowiązania, gdyż od 1991r. prowadzi działalność gospodarczą, natomiast ona nie prowadziła żadnej działalności, nie opłacała żadnych zobowiązań podatkowych, nie podpisywała aktu notarialnego z dnia 13 czerwca 1992r.

Ponadto podniosła, iż nie została zawiadomiona przez Sąd o toczącym się postępowaniu klauzulowym.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Zażalenie dłużniczki jest nieuzasadnione i podlega oddaleniu. Postępowanie klauzulowe charakteryzuje ograniczony zakres kognicji Sądu. Postępowanie w sprawie nadania klauzuli wykonalności jest prowadzone wyłącznie w celu stworzenia podstawy przyszłego postępowania i nie jest częścią postępowania rozpoznawczego ani egzekucyjnego. Sąd w powyższym postępowaniu nie może wnikać w treść tytułu egzekucyjnego i kwestionować istnienia uprawnienia wierzyciela lub obowiązku dłużnika. Dłużnik w zażaleniu na postanowienie nadające klauzulę wykonalności może podnosić tylko zarzuty przeciwko formalnym warunkom nadania klauzuli wykonalności.

Jak wynika z uzasadnienia przedmiotowego zażalenia, skarżąca nie kwestionuje, tytułu wykonawczego co do wymogów formalnych wynikających art. 27 § 1 i art. 26 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U.2012.1015 j.t.), nie zarzuciła, iż postanowienia aktu nie nadają się do wykonania w drodze egzekucji sądowej. Brak jest również zarzutów, które wskazywałyby na wadliwość postanowienia w kwestii pominięcia przez Sąd zastrzeżenia, co do przysługującego obowiązanemu, prawa powoływania się w toku postępowania egzekucyjnego na ograniczenie odpowiedzialności dłużnika.

Ponadto, wbrew zarzutowi skarżącej, Sąd nie był zobowiązany do zawiadomienia dłużnika o toczącym się postępowaniu klauzulowym, gdyż zgodnie z art. 766 k.p.c. regułę stanowi rozpoznawanie wniosku o nadanie klauzuli wykonalności na niejawnym posiedzeniu. W tych okolicznościach, brak jest przesłanek do stawiania Sądowi Rejonowemu, zarzutu naruszenia przepisów postępowania, które stanowiły podstawę prawną zaskarżonego postanowienia. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji postanowienia.