Legislator Case Law & Legislation
II AKa 179/12 AI generated

Appeal dismissed for being obviously unfounded due to lack of specific legal violation arguments and factual disputes.

Case Number II AKa 179/12
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal dismissed the appeal as obviously unfounded, upholding the lower court's award of compensation for the father's imprisonment. The appellants argued procedural violations and contested factual findings regarding the father's retirement date and employment status, but failed to specify how these errors affected the verdict. The court rejected these claims because the first-instance court conducted a complete evidentiary process and its factual findings were based on reliable documentary evidence without logical or factual errors.

Legislator headnote

AI generated

Art. 2 § 2 k.p.k.; Art. 4 k.p.k.; Art. 5 § 2 k.p.k.; Art. 7 k.p.k.; Art. 438 § 3 k.p.k.; Ustawa o uznaniu za nieważne orzeczenia wydane wobec osób represjonowanych; An appeal is obviously unfounded if the appellant fails to specify concrete legal violations and their impact on the judgment, while the first-instance court's factual findings are based on reliable evidence and free of logical errors.

Keywords

AI generated
appeal obviously unfounded procedural law violations compensation for repression factual findings review evidence assessment standard imprisonment compensation legal error argument

Cited Legislation

AI generated
Art. 2 § 2 k.p.k.
Zaskarżył wyrok w całości i zarzucił obrazę przepisów prawa procesowego art. 2 § 2 kpk, art.
Art. 4 k.p.k.
2 § 2 kpk, art. 4 kpk, art.
Art. 5 § 2 k.p.k.
4 kpk, art. 5 § 2 kpk, art.
Art. 7 k.p.k.
5 § 2 kpk, art. 7 kpk i art.
Art. 438 § 3 k.p.k.
7 kpk i art. 438 § 3 kpk oraz obrazę art.
Ustawa z dnia 23 lutego 1991 roku o uznaniu za nieważne orzeczenia wydane wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa polskiego

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt : II AKa 179/12

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 czerwca 2012 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący SSA Michał Marzec (spr.) Sędziowie SSA Wojciech Kopczyński SSA Mirosław Ziaja Protokolant Agnieszka Przewoźnik przy udziale Prokuratora Prok. Apel. Małgorzaty Bednarek po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2012 r. sprawy wnioskodawców K. G. i J. G. - w przedmiocie zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wynikłą z pozbawienia wolności ojca J. G. (1) na skutek apelacji pełnomocników wnioskodawców od wyroku Sądu Okręgowego w Częstochowie z dnia 20 lutego 2012 r. sygn. akt. II Ko 61/11 1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną, 2. kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt II AKa 179/12

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w Częstochowie wyrokiem z dnia 20 lutego 2012 roku sygn. akt II Ko 61/11 zasądził od Skarbu Państwa na rzecz K. G.i J. G.kwoty po 17 500 złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia uprawomocnienia się wyroku tytułem zadośćuczynienia za represjonowanie ich ojca J. G. (1). W pozostałej części wniosek oddalił. Apelację od tego wyroku wniósł pełnomocnik wnioskodawców. Zaskarżył wyrok w całości i zarzucił obrazę przepisów prawa procesowego art. 2 § 2 kpk, art. 4 kpk, art. 5 § 2 kpk, art. 7 kpk i art. 438 § 3 kpk oraz obrazę art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 roku o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa polskiego.

Wniósł o zmianę wyroku i uwzględnienie żądania wniosku w całości bądź uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje. Apelacja okazała się oczywiście bezzasadna. Trudność w szczegółowym odniesieniu się do apelacji wynika z faktu jej wadliwego sporządzenia. Choć pełnomocnik w zarzutach apelacji podnosi naruszenie szeregu przepisów prawa procesowego, to w jej dalszej części nie wskazuje na czym naruszenia konkretnych przepisów miałyby polegać.

O tym więc, by starał się wykazać jaki te naruszenia miały mieć wpływ na treść wyroku, tym samym, w ogóle nie mogło być mowy. Zamiast tego w uzasadnieniu apelacji skupia się na polemice z ustaleniami faktycznymi sądu I instancji w zakresie dotyczącym kwestii odszkodowania, w szczególności czasookresu przejścia J. G. (1) na emeryturę i rodzaju wykonywanej przez niego w chwili aresztowania pracy, oraz kwestionuje wysokość zasądzonego zadośćuczynienia. Dlatego też na wstępie należy podnieść, iż ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji nie nasuwają zastrzeżeń, są one bowiem oparte na wynikach przewodu sądowego i nie zawierają błędów logicznych czy faktycznych.

Sąd Okręgowy przeprowadził pełne postępowanie dowodowe a zebrane dowody ocenił bez przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów określonej dyspozycją art. 4 kpk, art. 5 § 2 kpk i art. 7 kpk. Sąd Okręgowy dysponował możliwą do zgromadzenia dokumentacją dotyczącą ojca wnioskodawców oraz miał bezpośredni kontakt z przesłuchiwanymi osobami na sali sądowej i dokonując oceny przeprowadzonego w ten sposób materiału dowodowego w sposób prawidłowy zwrócił uwagę, w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, na istotne dowody przesądzające o ustaleniu, iż J.

G. (1) z dniem 31 marca 1951 roku przeszedł w stan spoczynku i rozpoczął pracę o charakterze dorywczym przy składowaniu drzewa. Nie ma potrzeby w tym miejscu wszystkich argumentów szczegółowo powtarzać wystarczy podnieść, iż materiał dowodowy na którym Sąd Okręgowy oparł swe ustalenia to przede wszystkim dokumenty złożone w toku postępowania – zaświadczenia z dnia 26 czerwca 1953 roku i 9 listopada 1960 roku /k-30 i 32 akt/. Podnoszone przez wnioskodawców wątpliwości co do treści tych dokumentów, jak słusznie to argumentował sąd I instancji w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie mogły odnieść spodziewanego przez nich skutku i podważyć treści tych zaświadczeń.

Także różnica w określeniu czasu przejścia na emeryturę J. G. (1)wynikająca z obu tych zaświadczeń jest pozorna. Zaświadczenie z dnia 26 czerwca 1953 roku dokładnie precyzuje tę datę – 31 marzec 1951 rok, gdyż zostało wydane krótko po przejściu represjonowanego w stan spoczynku, zapewne w oparciu o dokumentację, zaś zaświadczenie z dnia 9 listopada 1960 roku zostało wydane później, w oparciu o zeznania świadków i ma charakter mniej precyzyjny, jako, że określono tylko rok przejścia na emeryturę – 1951. Taką ocenę potwierdzają też dokumenty IPN, z których wynika, że J.

G. (1)w toku prowadzone śledztwa był określany jako emeryt leśniczy /k-56 akt II Ko 215/08. Także ustalenia Sądu Okręgowego dotyczące późniejszej pracy represjonowanego, która jako mająca charakter dorywczy, a więc niepewny i okresowy, nie mogła stać się podstawa zasądzenia odszkodowania, są prawidłowe, mają oparcie we wskazanym materiale dowodowym sprawy. Z listy płac znajdującej się wśród dokumentacji z Nadleśnictwa H.znajdującej się na k – 57 jednoznacznie wynika, iż wynagrodzenie represjonowanego od 1951 roku było wyliczane godzinowo, co byłoby niemożliwe gdyby był dalej gajowym.

Szczegółowo ta kwestia została omówiona w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Uwzględniając doznane cierpienia, czasokres pobytu w więzieniu oraz zdarzenia przyszłe, a więc potencjalne zmiany w życiu osobistym jak i zawodowym represjonowanego tym spowodowane należało, zdaniem Sądu Apelacyjnego uznać, iż przyjęta przez Sąd Okręgowy kwota łącznie przyznanego obu wnioskodawcom zadośćuczynienia – 35 000 złotych wynikająca, jeśli podzielić tę kwotę z okresem represji, z przyjęcia kwoty 2 500 złotych za każdy miesiąc pobytu, jako podstawy wyliczeń do przyznanego odszkodowania, nie jest z pewnością zaniżona.

Mieści się ona w granicach przeciętnej wartości przelicznika przyjmowanego w okręgu apelacji (...) za każdy miesiąc pobytu represjonowanego w warunkach więziennych. Nie umniejszając w niczym cierpień ojca wnioskodawców należy podkreślić, iż sąd meriti nie ustalił, by doznane przez niego cierpienia odbiegały od dolegliwości doznawanych przez inne osoby represjonowane w ówczesnym czasie, które również dochodziły zadośćuczynienia. Kierując się powyższymi przesłankami zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy, a odnosząc się do konkretnej treści wniesionej apelacji należało ją uznać za oczywiście bezzasadną.

Orzeczenie o kosztach postępowania ma oparcie w obowiązujących przepisach.