Legislator Case Law & Legislation
I Ca 399/13 AI generated

Court reduces damages in car insurance case, rejecting private expert fees incurred during proceedings.

Case Number I Ca 399/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The District Court in Sieradz reduced the awarded compensation from 831.04 PLN to 461.04 PLN and reversed the process costs allocation. The plaintiff had incurred 370 PLN for a private expert opinion to determine repair costs, arguing it was necessary after the defendant failed to repair the car. The appellate court rejected this claim, ruling that such expenses are not a normal consequence of the accident and lack a causal link to the damage since the plaintiff had already specified the dispute value in her initial lawsuit.

Legislator headnote

AI generated

Art. 361 § 1 k.c.; Art. 386 § 1 k.p.c.: Compensation covers only normal consequences of the tortious act; expenses for private expert opinions incurred during proceedings are not normal consequences and lack causal connection to the damage.

Keywords

AI generated
car insurance liability private expert opinion causal connection damages normal consequences tort procedural expenses appellate review repair cost assessment

Cited Legislation

AI generated
Art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczeniowym
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 34 ust.1 i art.
Art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczeniowym
w związku z art. 391 § 1 k.p.c.
Art. 361 § 1 k.c.
1152 ze zm.), a także art. 361 § 2 k.c.
Art. 386 § 1 k.p.c.
Z tych względów, na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. należało zmienić zaskarżony wyrok.
Art. 100 k.p.c.
W przedmiocie kosztów procesu Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 100 k.p.c., a o kosztach procesu przed sądem drugiej instancji - na podstawie art.
Art. 98 § 1 k.p.c.
100 k.p.c., a o kosztach procesu przed sądem drugiej instancji - na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. w związku z art.
Art. 391 § 1 k.p.c.
w związku z art. 391 § 1 k.p.c. i § 6 pkt 1 w związku z § 12 ust.
§ 6 pkt 1 w związku z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
i § 6 pkt 1 w związku z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu ( Dz.
art. 361 § 2 k.c
1152 ze zm.), a także art. 361 § 2 k.c.
art. 98 k.p.c
Na podstawie art. 98 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
I CR 505/75
W takim wypadku koszt ekspertyzy stanowi szkodę ulegającą naprawieniu ( I CR 505/75, lex 7747).
III CZP 24/04
Civil liability insurance covers expert fees if objectively necessary and causally linked to the accident.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I Ca 399/13

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 listopada 2013 r. Sąd Okręgowy w Sieradzu Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący SSO Barbara Bojakowska Sędziowie SSO Elżbieta Zalewska-Statuch SSO Katarzyna Powalska Protokolant sekretarz sądowy Elwira Kosieniak po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2013 r. w Sieradzu na rozprawie sprawy z powództwa V. K. przeciwko Towarzystwu (...) z siedzibą w W. o odszkodowanie na skutek apelacji pozwanego od wyroku końcowego Sądu Rejonowego w Łasku z dnia 6 sierpnia 2013 r. sygn. akt I C 70/12 I. zmienia zaskarżony wyrok w punktach 1, 2, 3 i 4 w ten sposób, że:

a) zasadzoną w punkcie 1 kwotę na rzecz powódki w wysokości 831,04 złotych obniża do kwoty 461,04 (czterysta sześćdziesiąt jeden 4/100) złotych ;

b) punktowi 3 nadaje brzmienie: „znosi wzajemnie między stronami koszty procesu”;

c) kwotę ustaloną w punkcie 4 nakazuje pobrać od powódki V. K. i pozwanego Towarzystwa (...) z siedzibą w W. w wysokości po 621,15 (sześćset dwadzieścia jeden 15/100) złotych od każdego z nich; II. zasądza od powódki V. K. na rzecz Towarzystwa (...) z siedzibą w (...) (dziewięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania przed Sądem drugiej instancji. Sygn. akt I Ca 399/13

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem, wydanym w sprawie z powództwa V. K. przeciwko Towarzystwu (...) w W. Biuro (...) w Ł. o odszkodowanie, Sąd Rejonowy w Łasku zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 831,04 zł z ustawowymi odsetkami: od kwoty 461,04 zł od dnia 3 stycznia 2012 r. do dnia zapłaty, - od kwoty 370 zł od dnia 6 sierpnia 2013 r. do dnia zapłaty, oddalając powództwo w pozostałym zakresie. Sąd zasądził również od pozwanego na rzecz powódki kwotę 75 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania oraz nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Łasku kwotę 1.242,30 zł tytułem zwrotu wydatków tymczasowo poniesionych przez Skarb Państwa.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło po następujących ustaleniach i wnioskach: W dniu 26 sierpnia 2011 r. V. K. doznała szkody w pojeździe marki B. (...) rok prod. 2006 polegającej na zdarciu powłoki lakierniczej przednich lewych drzwi, którą w dniu 1 września 2011 r. zgłosiła w Towarzystwie (...) w Ł.. Na podstawie sporządzonej przez biegłego opinii, Sąd pierwszej instancji ustalił, że koszt naprawy uszkodzeń, liczony według cen obowiązujących w dacie powstania szkody i stosowanych w (...) serwisach (...) wyniósłby 1.357,34 zł.

W dniu 12 marca 2013 r. V. K. zleciła wykonanie prywatnej ekspertyzy, określającej koszty naprawy uszkodzeń i poniosła z tego tytułu wydatek w kwocie 370 zł. Wyrokiem wstępnym Sąd Rejonowy przesądził zasadę odpowiedzialności pozwanego za powstałą szkodę. Podstawę poczynionych przez Sąd ustaleń w zakresie wysokości szkody poniesionej przez powódkę stanowiła opinia biegłego K. B.. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 34 ust.1 i art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych ( Dz.

U. Nr 124 poz. 1152 ze zm.), a także art. 361 § 2 k.c. 363 § 1 i 2 k.c. Sąd pierwszej instancji zasądził na rzecz powódki tytułem odszkodowania kwotę 461,04 zł stanowiącą różnicę między kosztami przywrócenia pojazdu powódki do stanu sprzed powstania szkody (1.357,34 zł) a wypłaconą z tego tytułu przez pozwanego sumą 896,30 zł. Uznając, iż odszkodowanie należne powódce w niniejszej sprawie winno obejmować także wydatki związane ze sporządzeniem ekspertyzy na zlecenie poszkodowanej, Sąd podwyższył ustaloną na rzecz powódki kwotę tytułem odszkodowania o 370 zł - kwotę poniesioną przez powódkę z tytułu wykonania prywatnej ekspertyzy.

O odsetkach od zasądzonego świadczenia orzeczono na postawie art. 481 § 1 i 2 k.c. Na podstawie art. 98 k.p.c. Sąd zasądził na rzecz powódki od strony pozwanej koszty postępowania. W oparciu o art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 90 z 2010 r. poz. 594 ze zm.) w zw. z art. 98 k.p.c. Sąd obciążył pozwanego wydatkami, tymczasowo poniesionymi przez Skarb Państwa w związku z opinią biegłego. Powyższe orzeczenie zostało przez pozwanego zaskarżone w części – w zakresie punktu 1, co do kwoty 370 zł z ustawowymi odsetkami oraz w ramach rozstrzygnięcia o kosztach procesu.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono: obrazę przepisów prawa materialnego - art. 361 k.c. - poprzez wadliwą ocenę prawną, że koszt opinii wykonanej na zlecenie powódki przez rzeczoznawcę dla ustalenia kosztu naprawy pojazdu, już w toku prowadzonego postępowania, w którym dopuszczony został dowód z opinii biegłego z zakresu napraw pojazdów samochodowych pozostaje w normalnym związku przyczynowym ze szkodą. Skarżący wniósł o zmianę wyroku i oddalenie powództwa w zaskarżonej części, orzeczenie o kosztach procesu za pierwszą instancję według zasady ich stosunkowego rozdzielenia jak również o zwrot kosztów postępowania za instancję odwoławczą.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja okazała się uzasadniona. Poniesione przez powódkę koszty sporządzenia prywatnej ekspertyzy nie były w sprawie konieczne oraz nie pozostawały w adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem powodującym szkodę, wobec czego uznać należało, że wykraczają poza zakres odpowiedzialności odszkodowawczej pozwanego. Sąd pierwszej instancji dokonał oszacowania szkody w oparciu o dwie opinie: prywatną strony oraz biegłego sądowego K. B. i w konsekwencji zasądził na rzecz powódki tytułem odszkodowania kwotę 461,04 zł, wynikającą z różnicy między kosztami przywrócenia pojazdu powódki do stanu sprzed powstania szkody a kwotą wypłaconą przez pozwanego, powiększoną o kwotę 370 zł z tytułu poniesionych przez V.

K. kosztów sporządzenia ekspertyzy. Proces prowadzony jest w sprawie od 3 stycznia 2012 r. Roszczenie powódki o odszkodowanie zostało uznane za uzasadnione co do zasady wyrokiem wstępnym z 9 sierpnia 2012 r., który uprawomocnił się w dniu 31 października 2012 r. Sporządzenie prywatnej ekspertyzy powódka zleciła w dniu 12 marca 2013 r., tj. w toku postępowania sądowego, przy czym podkreślenia wymaga, że okoliczność ta ma istotne znaczenie dla oceny zasadności uwzględnienia koszów opinii przy ustalaniu wysokości odszkodowania.

W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że do zakresu szkody oraz należnego powodowi od ubezpieczyciela odszkodowania należą koszty ekspertyzy co do rozmiaru szkody poniesione przez poszkodowanego jedynie w postępowaniu przedsądowym. Ocena czy poniesione koszty ekspertyzy sporządzonej na zlecenie poszkodowanego przed wszczęciem procesu są objęte odszkodowaniem dokonywana jest przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności sprawy. W szczególności uzależnia się ją od tego, czy zachodzi normalny związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem tego wydatku a zdarzeniem oraz czy poniesienie kosztów było obiektywnie uzasadnione i konieczne także w kontekście ułatwienia określenia prawidłowo konkretnego ubezpieczyciela, jak i ułatwienia zakładowi ustalenia okoliczności wypadku i rozmiarów szkody (uchwała Sądu Najwyższego z 18 maja 204 r., III CZP 24/04, lex 106617).

W wyroku z 2 września 1975 r. Sąd Najwyższy podał, iż dokonana przed wszczęciem postępowania sądowego i poza zabezpieczeniem dowodów ekspertyza może być istotną przesłanką zasądzenia odszkodowania. W takim wypadku koszt ekspertyzy stanowi szkodę ulegającą naprawieniu ( I CR 505/75, lex 7747). Z powyższego wynika, że uwzględnienie w ramach odszkodowania kosztów powstałych wskutek sporządzenia prywatnych ekspertyz w celu określenia rozmiarów szkody jest możliwe jedynie wówczas, gdy zlecenie ich wydania nastąpi na etapie przesądowym.

W związku z tym, że w niniejszej sprawie wykonanie prywatnej ekspertyzy zostało zlecone w toku postępowania - możliwość taka jest wykluczona. Uwzględnienie kosztów prywatnej ekspertyzy jako części należnej powódce tytułem odszkodowania kwoty jest niemożliwe również z powodu braku adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy powstała szkodą a kosztami wydania ekspertyzy. Zgodnie z art. 361 §1 k.c. zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła.

Za normalne następstwo danego zdarzenia uważa się natomiast taki skutek, który zazwyczaj, w zwykłym porządku rzeczy jest konsekwencją tego zdarzenia. Koszt sporządzenia prywatnej ekspertyzy poniesiony przez powódkę nie pozostaje w związku przyczynowym ze zdarzeniem sprawczym, a zatem należy go uznać za nieuzasadniony. Ponadto, jak trafnie w uzasadnieniu apelacji podniósł skarżący, tezę o zbędności zlecenia przez powódkę prywatnej ekspertyzy potwierdza również fakt niemal precyzyjnego określenia przez nią w pozwie wartości przedmiotu sporu, bazując jedynie na własnej wiedzy.

Zwrócić również należy w tym względzie uwagę na okoliczność, że podstawę rozstrzygnięcia stanowiła opinia biegłego K. B., a nie sporządzona na zlecenie powódki ekspertyza. Zważywszy powyższe należało przyjąć, iż koszt sporządzenia prywatnej ekspertyzy określającej rozmiar szkody, którą zamówiła powódka stanowi wydatek nieuzasadniony. Nie można zgodzić się z argumentacją Sądu Rejonowego w tej mierze, jakoby o celowości poniesienia owych kosztów decydowało zachowanie pozwanego, który od czasu uprawomocnienia się wyroku wstępnego w tej sprawie nie naprawił szkody.

Ekspertyza prywatna byłaby w tych okolicznościach konieczna gdyby powódka miała wątpliwości co do wysokości szkody. Tymczasem już w pozwie określiła jej rozmiar na poziomie 1500 złotych i kwoty tej nie zmieniała. Wobec tego, w ocenie Sądu Okręgowego, należne powódce odszkodowanie obejmuje jedynie kwotę stanowiącą różnicę pomiędzy kosztami przywrócenia pojazdu powódki do stanu istniejącego przed powstaniem szkody, tj. 1.357,34 zł a sumą 896,30 zł - wypłaconą przez pozwanego. Z tych względów, na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. należało zmienić zaskarżony wyrok.

W przedmiocie kosztów procesu Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 100 k.p.c., a o kosztach procesu przed sądem drugiej instancji - na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. i § 6 pkt 1 w związku z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).