Legislator Case Law & Legislation
II AKo 116/13 AI generated

Appeal court dismisses retrial request because prior judgment did not rely on the unconstitutional compensation cap provision.

Case Number II AKo 116/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal dismissed the applicant's request for a retrial based on a Constitutional Tribunal ruling that declared a compensation cap unconstitutional. The applicant argued that the previous judgment should be re-evaluated due to the unconstitutionality of the law limiting damages to 25,000 zloty. The court rejected this because the prior judgment was not based on that specific article and the awarded amount did not exceed the limit.

Legislator headnote

AI generated

Art. 540 § 2 k.p.k.; Art. 547 § 1 k.p.k.; Art. 627 k.p.k.; Art. 639 k.p.k.: A Constitutional Tribunal ruling declaring a provision unconstitutional does not automatically justify a retrial if the prior judgment was not based on that provision or if the claim did not exceed the affected limit.

Keywords

AI generated
wznowienie postępowania wyrok Trybunału Konstytucyjnego niezgodność z Konstytucją odszkodowanie represjonowanych limit kwoty odszkodowania podstawa prawna wyroku Sąd Apelacyjny Kraków

Cited Legislation

AI generated
art. 540 § 2 k.p.k.
w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 16 grudnia 2008 roku w sprawie III Ko 363/08 na podstawie art. 540 § 2 kpk, art.
art. 547 § 1 k.p.k.
540 § 2 kpk, art. 547 § 1 kpk i art.
art. 627 k.p.k.
547 § 1 kpk i art. 627 kpk w zw.
art. 639 k.p.k.
z art. 639 kpk p o s t a n a w i a:
art. 15 ust. 1 pkt. 10 ustawy o opłatach w sprawach karnych
W związku ze złożeniem wniosku uiszczona została opłata w wysokości 150 złotych zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt. 10 ustawy o opłatach w sprawach karnych.
art. 77 ust. 2 Konstytucji
1 i 2, a także z art. 77 ust. 2 Konstytucji, przepisu art.

Cited Case Law

AI generated
II Ko 51/11
II Ko 55/11

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II AKo 116/13 POSTANOWIENIE Dnia 17 października 2013 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Jacek Polański Sędziowie: SSA Paweł Anczykowski SSO Marek Stempniak (del.spr.) Protokolant: st.sekr.sądowy Iwona Goślińska w sprawie z wniosku pełnomocnika W. B. w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 16 grudnia 2008 roku w sprawie III Ko 363/08 na podstawie art. 540 § 2 kpk, art. 547 § 1 kpk i art. 627 kpk w zw. z art. 639 kpk p o s t a n a w i a:

1. oddalić wniosek;

2. zasądzić od wnioskodawcy W. B. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 150 (sto pięćdziesiąt) złotych tytułem opłaty od wniosku i uznać ją za uiszczoną.

UZASADNIENIE

W dniu 29 lipca 2013 roku wpłynął wniosek pełnomocnika W. B. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 16 grudnia 2008 roku w sprawie o sygn. akt III Ko 363/08 i uchylenie tego wyroku w całości oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w/w Sądowi. Na uzasadnienie wniosku podniesiono, iż w związku z zapadnięciem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 marca 2011 roku sygn. akt P 21/09 stwierdzającego niezgodność z Konstytucją regulacji ujętej w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 roku o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego, limitującej wysokość dochodzonego odszkodowania i zadośćuczynienia do kwoty 25.000 złotych. Zniesienie owego ustawowego limitu, zdaniem pełnomocnika wnioskodawcy, nakazuje konieczność weryfikacji dotychczasowych orzeczeń wydanych w sprawie i dostosowanie ich do szkody i krzywdy rzeczywiście doznanych przez osoby represjonowane w okresie stanu wojennego.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie jest zasadny. Okoliczności podniesione we wniosku nie stanowią uzasadniających wznowienie postępowania w oparciu o przepis art. 540 § 2 kpk. Zgodnie z tą normą podstawą do wznowienia postępowania jest wyrok Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją przepisu prawnego, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. Podnieść bowiem należy, że przywołany we wniosku wyrok Trybunału Konstytucyjnego w sprawie o sygn. akt P 21/09 dotyczył stwierdzenia niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, a ściślej jej art. 64 ust. 2 w związku z art. 32 ust. 1 i art. 2 oraz z art. 41 ust. 5 w związku z art. 77 ust. 1 i art. 31 ust. 3 oraz z z art. 31 ust. 1 i 2, a także z art. 77 ust. 2 Konstytucji, przepisu art. 8 ust. 1a powołanej ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego (Dz.

U. Nr 34, poz. 149 z późn. zm.), dodanego ustawą z dnia 19 września 2007 r. o zmianie ustawy o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego (Dz. U. Nr 191, poz. 1372). Przepis ten stanowił, że odszkodowanie za poniesioną szkodę i zadośćuczynienie za doznaną krzywdę wynikłe z orzeczeń albo decyzji, o których mowa w ust. 1 art. 8 ustawy, nie mogą łącznie przekroczyć kwoty 25.000 zł. Zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, przepis ten utracił moc z dniem 10 marca 2011 roku, kiedy to wyrok ten został opublikowany (Dz.U. z 2011 r.

Nr 53 poz. 277). Zaznaczyć wszelako należy, że uznanie niekonstytucyjności wymienionych w wyroku Trybunału przepisów „ustawy lutowej” nie oznacza konieczności, niejako automatycznego wznowienia postępowań we wszystkich sprawach, w których były one podstawą rozstrzygnięcia, co do roszczeń w przedmiocie odszkodowania i zadośćuczynienia za represje związane z działalnością na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego. Podnieść bowiem trzeba, że wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 16 grudnia 2008 roku w sprawie III Ko 363/08 nie zapadł w oparciu o art. 8 ust. 1a powołanej ustawy.

Co więcej zgłoszone wówczas żądania wnioskodawcy nie przekraczały łącznie kwoty 25.000 złotych, a w wyniku merytorycznego rozpoznania sprawy roszczenia z tytułu odszkodowania i zadośćuczynienia zostały uznane w kwotach odpowiednio po 10.000 złotych, a więc łącznie w wysokości 20.000 złotych. Podkreślić jednocześnie wypada, że akta w/w sprawy nie zawierają danych uzasadniających choćby prawdopodobieństwo, że zasądzone kwoty podlegały ograniczeniu ze względu na unormowanie art. 8 ust. 1a ustawy z dnia 23 lutego 1991 roku.

W tych warunkach, podzielając poglądy wyrażone w judykatach Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2011 roku w sprawach II Ko 51/11I ( LEX nr 960529 ) i II Ko 55/11 ( LEX nr 960530 ), które notabene, nawiązywały wprost do odpowiedniego fragmentu uzasadnienia przywołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego (pkt.7.3 motywów wyroku), Sąd Apelacyjny, stwierdzając brak przesłanek do wznowienia postępowania, orzekł, jak wyżej. W związku ze złożeniem wniosku uiszczona została opłata w wysokości 150 złotych zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt. 10 ustawy o opłatach w sprawach karnych.

Kwotę powyższą należało zasądzić na rzecz Skarbu Państwa stwierdzając równocześnie, iż została już uiszczona.