Legislator Case Law & Legislation
I C 1641/12 AI generated

Plaintiff dismissed for failing to prove debt existence and address accuracy in simplified civil procedure.

Case Number I C 1641/12
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The court dismissed the plaintiff's claim for unpaid subscription fees, ruling that the burden of proof remained with the plaintiff despite the debt's transfer via assignment. Although the defendant argued non-existence of the contract and provided an alternative address, the plaintiff failed to submit the original contract or verify the defendant's signature. Consequently, the court held that the plaintiff, as a professional assignee, must have gathered and attached sufficient documentary evidence to substantiate the debt and identify the debtor.

Legislator headnote

AI generated

Art. 6 k.c.; Art. 232 k.p.c.; Art. 505 § 1 k.p.c.; Art. 98 § 1, § 2 k.p.c.; Art. 91 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych; Art. 85 ust. 1 tej ustawy; Art. 207 § 6 k.p.c.: In civil proceedings, the party asserting a claim bears the burden of proving the underlying facts; a professional assignee of a debt must independently verify the existence of the original obligation and the identity of the debtor, including verifying signatures and addresses, and cannot rely solely on a partial debt schedule or unverified assignment documents.

Keywords

AI generated
burden of proof assignment of debt simplified procedure professional assignee verification of signature civil procedure code costs of proceedings

Cited Legislation

AI generated
Art. 6 k.c.
Zgodnie z treścią art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne.
Art. 232 k.p.c.
Z kolei przepis art. 232 k.p.c. stanowi, że strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne.
Art. 505 § 1 k.p.c.
W sprzeciwie uzupełnionym w trybie art. 505 37 § 3 k.p.c.
Art. 98 § 1 k.p.c.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 i § 2 k.p.c.
Art. 98 § 2 k.p.c.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 i § 2 k.p.c.
Art. 91 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
z art. 91 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w zw.
Art. 85 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
Art. 207 § 6 k.p.c.
W odpowiedzi na sprzeciw strona powodowa podtrzymała swoje żądania zgłoszone w pozwie i wniosła o nieuwzględnienie zarzutu przedawnienia z uwagi na zbyt późne jego podniesienie – art. 207 § 6 k.p.c. , zaś pozwany nie wskazał, jakie okoliczności uzasadniają przełamanie zasad prekluzji.
art. 207 § 6 k.p.c
W odpowiedzi na sprzeciw strona powodowa podtrzymała swoje żądania zgłoszone w pozwie i wniosła o nieuwzględnienie zarzutu przedawnienia z uwagi na zbyt późne jego podniesienie – art. 207 § 6 k.p.c.
art. 6 k.c
Zgodnie z treścią art. 6 k.c.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt: I C 1641/12 upr.

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ L., dnia 14 lutego 2013 r. Sąd Rejonowy w Lubinie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Agata Kawa-Jerka Protokolant: Wioletta Mróz po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2013 r. na rozprawie sprawy z powództwa (...) S.a r.l w L. przeciwko pozwanemu G. M. o zapłatę I. oddala powództwo; II. zasądza od strony powodowej (...) S.a r.l w L. na rzecz pozwanego G. M. kwotę 81,25 złotych tytułem zwrotu utraconego zarobku. Sygn. akt I C 1641/12 upr

UZASADNIENIE

Strona powodowa (...).á.r.1. z siedzibą w L. wniosła o zasądzenie na jej rzecz od pozwanego G. M. kwoty 1004,80 zł z ustawowymi odsetkami od kwot i dat szczegółowo wymienionych w pozwie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według obowiązujących norm. W uzasadnieniu pozwu podała, że przedmiotowa wierzytelność powstała w wyniku zawarcia przez pozwanego z firmą (...)+ (...) Sp. z o. o. umowy abonamentowej i nie uiszczenia przez pozwanego opłat za usługi wyświadczone w 2001 r. Strona powodowa twierdziła, że nabyła wierzytelność przysługującą powyższej firmie w stosunku do pozwanego.

Pozwany G. M. w sprzeciwie od elektronicznego nakazu zapłaty wydanego przez Sąd Rejonowy w Lublinie wniósł o oddalenie powództwa i zarzucił, że nigdy nie podpisywał z firmą (...) + (...) sp. z o.o. jakiejkolwiek umowy, ani z żadną firmą świadczącą usługi satelitarnej telewizji cyfrowej. Nigdy też nie otrzymywał od tego podmiotu żadnych wezwań. W sprzeciwie wskazał swój adres jako ul. (...) L.. W sprzeciwie uzupełnionym w trybie art. 505 37 § 3 k.p.c. G. M. podtrzymał powyższe stanowisko i dodatkowo podniósł, że nigdy nie zamieszkiwał pod adresem wskazanym przez powódkę, a brak załączników do pozwu nie pozwala zidentyfikować go jako dłużnika firmy (...)+.

Na wypadek, gdyby Sąd uznał, że jest dłużnikiem, pozwany podniósł zarzut przedawnienia roszczenia. W odpowiedzi na sprzeciw strona powodowa podtrzymała swoje żądania zgłoszone w pozwie i wniosła o nieuwzględnienie zarzutu przedawnienia z uwagi na zbyt późne jego podniesienie – art. 207 § 6 k.p.c. , zaś pozwany nie wskazał, jakie okoliczności uzasadniają przełamanie zasad prekluzji. Strona powodowa nie ustosunkowała się do pozostałych zarzutów sprzeciwu. Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 18.06.2010 r. (...) (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. dokonała na rzecz (...).á.r.1. z siedzibą w L. cesji wierzytelności wskazując, że przysługuje jej wymagalna wierzytelność w kwocie 1004,80 zł do osoby o danych:

G. M., zam. (...)-(...) L., ul. (...) (bez numeru). Pismem z dnia 11.12.2012 r. zaadresowanym do G. M. ul. (...) 15/1 , L., strona powodowa wezwała pozwanego do zapłaty i powiadomiła go o cesji wierzytelności. Nie wiadomo, czy pozwany otrzymał to wezwanie – brak potwierdzenia nadania lub odbioru. Pozwany nie zawierał umowy z (...) (...) sp. z o.o. Od 1996 lub 1997 r. mieszka na ul. (...) w L.. Ponieważ listonoszka zna go po nazwisku, przekazała mu korespondencję z Sądu wysyłaną na adres wskazany w pozwie. Dowód: - umowa szczegółowa, k.23-odwrót, - częściowy wykaz wierzytelności z dnia 11.12.2012r., k. 29, - przesłuchanie pozwanego G.

M., k. 47-odwrót.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Z kolei przepis art. 232 k.p.c. stanowi, że strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Sąd może (ale nie musi) dopuścić dowód nie wskazany przez stronę. Niniejsza sprawa była rozpoznawana w postępowaniu uproszczonym, zatem okoliczności faktyczne i wnioski dowodowe nie zgłoszone w pozwie oraz na pierwszym posiedzeniu przeznaczonym na rozprawę mogły być rozpoznawane tylko wtedy, gdy strona wykaże, że nie mogła ich powołać wcześniej lub gdy potrzeba ich powołania wynikła później - art. 505 5 § 1 k.p.c.- - który wiązał w niniejszej sprawie z uwagi na datę wszczęcia postępowania – 09.03.2012 r.

Wbrew twierdzeniu pełnomocnika strony powodowej nie znajdował zastosowania art. 207 § 6 k.p.c. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16.09.2011 r. która weszła w życie dnia 03.05.2012 r. W ocenie Sądu pozwany słusznie zarzucał stronie powodowej, że nie udowodniła zawarcia przez niego umowy z (...). Brak istnienia zobowiązania był pierwszym i podstawowym zarzutem sprzeciwu, ale strona powodowa w ogóle się do niego nie odniosła. Strona powodowa nie przedstawiła umowy zawartej przez pierwotnego wierzyciela z pozwanym, zatem ani pozwany, ani Sąd nie mógł np. zweryfikować podpisu pozwanego, który zawarciu umowy zaprzeczał.

Sam fakt, że strona powodowa nabyła wierzytelność przez cesję nie zwalniał jej z udowodnienia faktu zawarcia umowy. Jako podmiot profesjonalnie zajmujący się obrotem wierzytelnościami strona powodowa powinna zadbać o zgromadzenie – przy umowie cesji – dokumentacji pierwotnej związanej z powstaniem zobowiązania i dokumentację taką załączyć do pozwu, czego zaniechała. Zaś częściowy wykaz wierzytelności w tej sprawie nie wystarczał z uwagi na zarzuty zawarte w sprzeciwie – nieistnienia zobowiązania, a przede wszystkim ze względu na brak dokładnego adresu pozwanego, co uzasadniało przypuszczenie, że rzeczywiście ktoś mógł zawrzeć umowę z (...)podszywając się pod pozwanego G.

M.. Nie zostały dołączone żadne dokumenty pozwalające na weryfikację podpisu pozwanego. Strona powodowa była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, który powinien zadbać o należyte prowadzenie postępowania dowodowego i Sąd nie miał obowiązku działania z urzędu w gromadzeniu materiału dowodowego, ani w jego uzupełnieniu. Strona powodowa nie wnosiła również o zweryfikowanie adresu pozwanego i do tego zarzutu w ogóle się nie odniosła. Z powyższych względów Sąd uznał, że strona powodowa nie udowodniła, że w stosunku do G.

M. przysługiwało jej roszczenie dochodzone pozwem i z tego względu oddalił powództwo. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 i § 2 k.p.c. w zw. z art. 91 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w zw. z art. 85 ust. 1 tej ustawy, zasądzając pozwanemu jako wygrywającemu sprawę zwrot kosztów utraconego zarobku.