Legislator Case Law & Legislation
II AKz 285/13 AI generated

Appeal dismissed; res judicata bars new joint verdict proceedings after all sentences already adjudicated.

Case Number II AKz 285/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal dismissed the defendant's appeal, upholding the lower court's decision to terminate proceedings based on res judicata. The defendant argued for a new joint verdict because a suspended sentence had expired, but the court found all relevant convictions were already fully adjudicated in the prior joint verdict. Consequently, the court ruled that no new circumstances existed to justify reopening the case.

Legislator headnote

AI generated

Art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.; Art. 76 § 1 k.k.: When all individual convictions subject to a joint verdict have been fully adjudicated, the principle of res judicata precludes new proceedings for a joint verdict, even if a suspended sentence expires.

Keywords

AI generated
res judicata joint verdict termination of proceedings expired suspended sentence criminal appeal

Cited Legislation

AI generated
Art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.
Zaistniała zatem w sprawie negatywna przesłanka procesowa w postaci powagi rzeczy osądzonej, która po myśli art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. skutkowała koniecznością umorzenia postępowania.
Art. 76 § 1 k.k.
II K 152/02, gdzie wykonanie kary pozbawienia wolności zostało – jak wynika z informacji z rejestru karnego – zarządzone, a zatem skazanie to musiało być uwzględniane, ponieważ w takim przypadku przepis art. 76 § 1 k.k. nie znajduje zastosowania.
§ 14 ust. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu
Orzeczenie o wynagrodzeniu za obronę z urzędu oparte zostało na treści § 14 ust. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.
art. 437 § 1 k.p.k
akt III K 114/13 w przedmiocie umorzenia postępowania na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
art. 572 k.p.k
Wymienionym wyrokiem Sąd Okręgowy w Szczecinie wymierzył skazanemu cztery kary łączne, a co do dwóch wyroków postępowanie na podstawie art. 572 k.p.k.
art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k
Zaistniała zatem w sprawie negatywna przesłanka procesowa w postaci powagi rzeczy osądzonej, która po myśli art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.
art. 76 § 1 k.k
II K 152/02, gdzie wykonanie kary pozbawienia wolności zostało – jak wynika z informacji z rejestru karnego – zarządzone, a zatem skazanie to musiało być uwzględniane, ponieważ w takim przypadku przepis art. 76 § 1 k.k.

Cited Case Law

AI generated
Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2005 r., sygn. V KK 151/05
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2005 r., sygn. V KK 151/05, Prok.
V KK 151/05

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II AKz 285/13 POSTANOWIENIE Dnia 11 września 2013r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie, II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA Andrzej Olszewski Sędziowie: SA Stanisław Kucharczyk SA Bogumiła Metecka-Draus (spr.) Protokolant: st. sekr. sądowy Anita Jagielska przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Jerzego Masierowskiego po rozpoznaniu w sprawie Z. C. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 25 lipca 2013r., sygn. akt III K 114/13 w przedmiocie umorzenia postępowania na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. postanawia:

1. zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy;

2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. J. T. kwotę 147,60 (stu czterdziestu siedmiu 60/100) złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu Z. C. z urzędu w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 25 lipca 2013r. Sąd Okręgowy w Szczecinie umorzył postępowanie w przedmiocie wydania wobec Z. C. wyroku łącznego, stwierdzając, że wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 27 czerwca 2007r., sygn. III K 58/07 orzekano już co do wszystkich wyroków skazujących dotyczących Z. C.. Wymienionym wyrokiem Sąd Okręgowy w Szczecinie wymierzył skazanemu cztery kary łączne, a co do dwóch wyroków postępowanie na podstawie art. 572 k.p.k. umorzył. Zaistniała zatem w sprawie negatywna przesłanka procesowa w postaci powagi rzeczy osądzonej, która po myśli art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. skutkowała koniecznością umorzenia postępowania.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożył skazany i podniósł, że w jego przypadku doszło do sytuacji, gdy po wydaniu wyroku łącznego ma do odbycia dłuższą karę niż przed wydaniem tego wyroku. Uwzględniono nadto wyrok w sprawie o sygn. II K 152/02, który poszedł w niepamięć, ponieważ kara orzeczona została z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, a okres warunkowego zawieszenia dawno już minął. Sąd w wyroku łącznym nie uwzględnił natomiast wyroku Sądu Rejonowego w Gryficach z dnia 18 lipca 2005r., sygn. II K 145/05.

Wnosił nadto o zastosowanie wobec niego pełnej absorpcji, której nie zastosowano. Podnosząc powyższe skarżący wniósł o wydanie wobec niego nowego wyroku łącznego.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Wniesione zażalenie okazało się niezasadne, a skarżący nie podnosi żadnych zarzutów i argumentów, które byłyby w stanie podważyć zaskarżone postanowienie. Stanowisko Sądu I instancji odnośnie braku możliwości merytorycznego rozpoznania sprawy i wniosku skarżącego o wydanie wyroku łącznego jest bowiem słuszne. Prawidłowo Sąd Okręgowy uznał, że w przedmiotowej sprawie wystąpiła negatywna przesłanka procesowa, a to powaga rzeczy osądzonej (art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.). Przesłanka ta występuje bowiem w przypadku postępowania o wydanie wyroku łącznego wówczas, gdy przedmiotem wcześniejszej oceny Sądu orzekającego w kwestii wydania wyroku łącznego były skazania objęte wszystkimi tymi samymi wyrokami, które mają być przedmiotem obecnego postępowania.

Sąd Najwyższy w wielu orzeczeniach wskazał, że aby mówić o powadze rzeczy osądzonej w sprawie o wydanie wyroku łącznego, sprawa musi dotyczyć nie tylko tej samej osoby, ale również dokładnie tych samych wyroków jednostkowych obejmujących te same czyny (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2005 r., sygn. V KK 151/05, Prok. i Pr. 2006/2/8). Skoro zatem przedmiotem oceny zakończonej prawomocnym wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 27 czerwca 2007r., sygn. akt III K 58/07 były wszystkie wymienione we wniosku Z.

C. skazania, zasadnie Sąd I instancji uznał, że w przedmiotowej sprawie zaistniała powaga rzeczy osądzonej. Wszystkie wskazywane przez skarżącego wyroki były już bowiem przedmiotem rozpoznania przez Sąd Okręgowy. Zasadnie zatem Sąd ten teraz uznał, kolejny już zresztą raz w oparciu o przepis art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. (poprzednio postanowieniem z dnia 25 października 2012r., sygn. III K 169/12), że ponowne postępowanie obejmujące te wyroki nie może być prowadzone. Skazany w zażaleniu co prawda wskazał, że skazywany był jeszcze wyrokiem Sąd Rejonowego w Gryficach z dnia 18 lipca 2005r., sygn.

II K 145/05, który to wyrok w sprawie o sygn. III K 58/07 w której wydano wobec skazanego wyrok łączny, istotnie nie był uwzględniany, ale jednocześnie zauważyć należy, że wyrokiem tym orzeczono wobec skazanego karę 4 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby, która to kara nie została zarządzona, a zatem wobec upłynięcia okresu próby i kolejnych 6 miesięcy, skazanie to zgodnie z art. 76 § 1 k.k. uległo zatarciu i uważa się je za niebyłe. Taka sytuacja nie nastąpiła natomiast w przypadku wyroku Sądu Rejonowego w Świnoujściu z dnia 29 maja 2002r., sygn.

II K 152/02, gdzie wykonanie kary pozbawienia wolności zostało – jak wynika z informacji z rejestru karnego – zarządzone, a zatem skazanie to musiało być uwzględniane, ponieważ w takim przypadku przepis art. 76 § 1 k.k. nie znajduje zastosowania. Stwierdzić zatem należało, że w sprawie brak było jakichkolwiek nowych okoliczności, które zaistniałyby od czasu poprzedniego rozstrzygnięcia w przedmiocie wyroku łącznego, a które miałyby wpływ na połączenie orzeczonych wobec skazanego kar. Należy natomiast podkreślić, że samo niezadowolenie skazanego z prawomocnego rozstrzygnięcia nie może skutkować ponownym rozpoznaniem wniosku o wydanie wyroku łącznego obejmującego skazania będące przedmiotem prawomocnego już rozstrzygnięcia.

W tej zatem sytuacji zaskarżone postanowienie, jako prawidłowe należało utrzymać w mocy. Orzeczenie o wynagrodzeniu za obronę z urzędu oparte zostało na treści § 14 ust. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 z późn. zmianami).