Legislator Case Law & Legislation
II AKa 188/13 AI generated

Appeal court quashes acquittal due to flawed evidence assessment and misapplication of fraud statutes.

Case Number II AKa 188/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The appellate court quashed the first-instance acquittal of two defendants and remanded the case for retrial. The prosecution argued the trial court erred by crediting the defendants' explanations while ignoring fabricated documents used to defraud a bank of 3.38 million zloty. The court found these errors violated the principle of free evaluation of evidence and misapplied the law regarding credit fraud, necessitating a new trial.

Legislator headnote

AI generated

Art. 7 k.p.k.; Art. 410 k.p.k.; Art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.; Art. 286 k.k.; Art. 297 § 1 k.k.: The court must objectively evaluate all evidence; acquittal based on unexamined fabrication of documents and failure to assess the defendant's intent to defraud constitutes a reversible error under the Code of Criminal Procedure.

Keywords

AI generated
free evaluation of evidence credit fraud fabricated documents reversible error remittal for retrial intent to defraud code of criminal procedure

Cited Legislation

AI generated
Art. 7 k.p.k.
Rozpoznając sprawę ponownie Sąd pierwszej instancja uwzględni powyższe wskazania, pogląd na odpowiedzialność oskarżonych ukształtuje zgodnie z regułami art. 7 k.p.k., a swe stanowisko należycie uzasadni.
Art. 410 k.p.k.
Art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.
Art. 286 k.k.
bowiem służy do kryminalizacji zachowań na przedpolu naruszenia dóbr prawnych chronionych przez art. 286 k.k. Jest, co więcej, przestępstwem o charakterze formalnym, dla jego realizacji nie jest konieczne wystąpienie skutku w postaci uzyskania kredytu, a tym bardziej zaistnienia szkody majątkowej.
Art. 297 § 1 k.k.
Powyższe działania zdają się wyczerpywać dyspozycję art. 297 § 1 k.k. we współdziałaniu ze współoskarżonym W.
Art. 442 § 2 k.p.k.
Ponieważ uchylenie zaskarżonego wyroku ma swą przyczynę w błędnych ocenach a nie ustaleniach faktycznych będzie Sąd mógł poprzestać w myśl art. 442 § 2 k.p.k., na ujawnieniu tych z dowodów które nie miały wpływu na uchylenie wyroku.
art. 270 § 1 k.k
z art. 270 § 1 k.k., 297 § 1 k.k.
art. 286 § 1 k.k
S., a pogląd Sądu jakoby dla przypisania oszustwa kredytowego po stronie sprawcy musiał istnieć zamiar niespłacenia kredytu ma – co oczywiste zastosowanie wyłącznie w przypadku kumulatywnej kwalifikacji prawnej przestępstwa z art. 286 § 1 k.k.
art. 294 § 1 k.k
art. 11 § 2 k.k

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II AKa 188/13

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 czerwca 2013r. Sąd Apelacyjny w Warszawie - II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA – Paweł Rysiński (spr.) Sędziowie: SA – Hanna Wnękowska SA – Zbigniew Kapiński Protokolant: – st. sekr. sąd. Katarzyna Rucińska przy udziale Prokuratora Leszka Woźniaka po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2013 r. sprawy 1) W. S. (1) osk. z art. 270 § 1 k.k., 297 § 1 k.k. i art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art. 4 § 1 k.k.;

2) A. A. (1) osk. z art. 271 § 1 k.k. i art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art. 4 § 1 k.k. na skutek apelacji, wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Okręgowego w. W. z dnia 28 lutego 2013 r. sygn. akt XVIII K 223/12 uchyla zaskarżony wyrok w całości i sprawę W. S. (1) i A. A. (1) przekazuje Sądowi Okręgowemu w. W. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 28 lutego 2013 r. Sąd Okręgowy uniewinnił oskarżonych W. S. S. i A. E. A. od popełnienia czynu zarzucanego im w a/o (wyrok k. 1202 t. VII akt). Orzeczenie to, apelacją na niekorzyść oskarżonych, zaskarżył prokurator. Zarzucił wyrokowi: I. obrazę przepisów prawa karnego i procesowego, mającą wpływ na treść orzeczenia, a to art. 7, 410 i 424 § 1 pkt 1 k.p.k., polegającą na: przekroczeniu granic swobodnej oceny przeprowadzonych dowodów i dokonaniu ich oceny w sposób dowolny, jednostronny, pozbawiony obiektywizmu, bez oparcia na całokształcie ujawnionego w sprawie materiału dowodowego, bez uwzględnienia wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, w szczególności daniu w sposób bezkrytyczny wiary wyjaśnieniom oskarżonych, przyjęciu dowodów korzystnych dla oskarżonych z pominięciem dowodów przeciwnych i oparcie na nich rozstrzygnięcia, co skutkowało niesłusznym uniewinnieniem W.

S. (1) i A. A. (1) od popełnienia zarzucanych im czynów, podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, należycie oceniony, we wzajemnym powiązaniu prowadzi do wniosku przeciwnego; II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku mających wpływ na jego treść wyrażający się w przyjęciu, że oskarżeni A. A. (1) i W. S. (1) nie dopuścili się zarzucanych aktem oskarżenia czynów, podczas gdy oskarżeni stosując świadomie i umyślnie oszukańcze zabiegi sporządzili fikcyjne, nierzetelne dokumenty w postaci: umowy kupna-sprzedaży oraz faktury proforma a podpisując je nadali im pozór autentyczności, iż opisana w nich transakcja miała miejsce a następnie na ich podstawie wyłudzili kredyt inwestycyjny w kwocie 338.000.00 zł, z zamiarem niespłacenia na szkodę Banku (...) Spółka Akcyjna III Oddział w W..

W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Zarzuty apelacji i argumenty użyte na ich uzasadnienie okazały się zasadne. Stwierdzenie uchybień wskazanych w środku odwoławczym musiało prowadzić do uwzględnienia wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku i do przekazania spawy do ponownego rozpoznania. W żadnym razie nie można bowiem zaakceptować poglądu jaki podjął Sąd pierwszej instancji w odniesieniu do prawnej oceny zachowań obojga oskarżonych, a który zdawkowo jedynie przedstawił w pisemnych motywach wyroku. W odniesieniu do oskarżonej A. A. (1) Sąd uznał, że: „nie stwierdzono, aby sporządzając fakturę proforma z dnia 22 grudnia 1997 r. oraz podpisując umowę z dnia 20 grudnia 1997 roku, jak również wykonując dalsze czynności związane z uzyskaniem kredytu, działała w celu doprowadzenia Banku (...) S.A. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem.

Podejmując wskazane wyżej czynności kierowała się bowiem nielicznymi informacjami uzyskanymi od ojca i zapewnieniami, iż w ten sposób nie jest narażona na żadne kłopoty, ponieważ czynności te są legalne. Z wyjaśnień oskarżonej wynika, iż działała ona w przeświadczeniu o zgodności z prawem swojego zachowania, jak również pozostały zgromadzony materiał dowodowy nie wykazał, aby którekolwiek z jej działań związanych z przedmiotowym zdarzeniem naruszało jakikolwiek przepis. Godzi się również podkreślić, że A. A. (1) nie została poinformowana o szczegółach interesów prowadzonych przez jej ojca oraz R.

P. i jak podkreśliła, sama nie wyrażała zainteresowania przedsięwzięciem, w którym wzięła udział. W świetle przytoczonych powyżej argumentów nie jest możliwym przyjęcie, aby w chwili podejmowania działania przez oskarżoną miała wolę i świadomość doprowadzenia pokrzywdzonego podmiotu do niekorzystnego rozporządzenia poprzez wprowadzenie w błąd, czy wyzyskaniu jego błędu”. Pogląd taki jest oczywiście sprzeczny z zasadami prawidłowego (logicznego) rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Sprowadza się do konstatacji, że „brak zainteresowania przedsięwzięciem w którym (oskarżona) wzięła udział ekskulpuje ją od odpowiedzialności karnej.

Tymczasem oskarżona nie tylko, że sporządziła poświadczające nieprawdę dokumenty w celu przedłożenia ich w banku dla uzyskania kredytu, mając pełną świadomość ich niezgodności ze stanem rzeczywistym, to następnie, jak ustalił Sąd, przelaną na jej konto kwotę kredytu podjęła i przekazała R. P.. Powyższe działania zdają się wyczerpywać dyspozycję art. 297 § 1 k.k. we współdziałaniu ze współoskarżonym W. S., a pogląd Sądu jakoby dla przypisania oszustwa kredytowego po stronie sprawcy musiał istnieć zamiar niespłacenia kredytu ma – co oczywiste zastosowanie wyłącznie w przypadku kumulatywnej kwalifikacji prawnej przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. i z art. 297 § 1 k.k., co w sprawie niniejszej nie musi mieć zastosowania wobec oskarżonej A.

A., a czego Sąd w ogóle nie rozważał. Tymczasem przestępstwo oszustwa kredytowego, którego znamiona zawarto w czynie zarzuconym oskarżonej w akcie oskarżenia, stanowi podstawę do kryminalizacji zachowań odpowiadających przygotowaniu (lub usiłowaniu) klasycznego oszustwa . Art. 297 k.k. bowiem służy do kryminalizacji zachowań na przedpolu naruszenia dóbr prawnych chronionych przez art. 286 k.k. Jest, co więcej, przestępstwem o charakterze formalnym, dla jego realizacji nie jest konieczne wystąpienie skutku w postaci uzyskania kredytu, a tym bardziej zaistnienia szkody majątkowej.

Dlatego stwierdzenie, że w sprawie nie zostały wyczerpane znamiona oszustwa z art. 286 k.k., w żadnym razie nie wyklucza przypisania oskarżonym przestępstwa z art. 297 § 1 k.k., co uczynił Sąd wbrew dokonanym ustaleniom faktycznym. Powyższe rozważania dotyczą obydwojga oskarżonych, skoro to W. S. nakłonił oskarżoną A. do sporządzenia nierzetelnych oświadczeń – w celu ich przedłożenia w banku, co następnie osobiście uczynił. W kwestii dotyczącej odpowiedzialności oskarżonych za czyn z art. 286 k.k. Sąd pierwszej instancji w ogóle nie poddał ocenie faktu, że przed przelaniem kwoty kredytu na konto oskarżonej A. oskarżeni przedstawili w banku umowę stwierdzającą, że oskarżona A.

A. sprzedała firmie (...) oskarżonego S. linię do przemiału zboża, co w istocie nie miało miejsca, zaś kwotę kredytu oskarżony ten zużytkował na inne cele. W efekcie tych działań kredyt nie został spłacony, a egzekucja należności banku okazała się nieskuteczna. Sąd pierwszej instancji przyjął (k. 29 uzasadnienia wyroku), że oskarżony W. S. „nie działał ze świadomością pokrzywdzenia banku i wprowadzenia w błąd odnośnie swoich możliwości wywiązania się z zaciągniętych zobowiązań … oskarżony taką możliwość miał”.

Pogląd ten wywiódł Sąd z biznesplanu sporządzonego dla sp. (...). Wynika z niego, że planowane przedsięwzięcie gospodarcze miało szanse powodzenia. Nie dostrzegł Sąd, że warunkiem niezbędnym był zakup linii produkcyjnej do przemiału zboża, do czego nie doszło, a o czym oszukańczo oskarżony poinformował bank jeszcze przed uzyskaniem kredytu. Powyższe uchybienia i błędy w ocenach sprawiają, że zaskarżony wyrok nie mógł się ostać. Rozpoznając sprawę ponownie Sąd pierwszej instancja uwzględni powyższe wskazania, pogląd na odpowiedzialność oskarżonych ukształtuje zgodnie z regułami art. 7 k.p.k., a swe stanowisko należycie uzasadni.

Ponieważ uchylenie zaskarżonego wyroku ma swą przyczynę w błędnych ocenach a nie ustaleniach faktycznych będzie Sąd mógł poprzestać w myśl art. 442 § 2 k.p.k., na ujawnieniu tych z dowodów które nie miały wpływu na uchylenie wyroku. Z tych wszystkich przyczyn orzeczono jak wyżej.