Legislator Case Law & Legislation
II AKa 85/13 AI generated

Appeal court modifies robbery charge description to include 'for the purpose of misappropriation' due to procedural error.

Case Number II AKa 85/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The appellate court partially allowed the prosecutor's appeal regarding the description of the robbery charge against two defendants. The prosecution argued the first-instance judgment failed to specify that the defendants acted 'for the purpose of misappropriation' when describing the seizure of two car wheels. The court ruled that while the prosecutor's procedural error regarding the description was valid, the trial court was obligated to define the criminal act and its purpose precisely to satisfy the statutory requirements of theft under Article 278 of the Criminal Code.

Legislator headnote

AI generated

Art. 278 § 1 k.k.; Art. 413 § 2 pkt. 1 k.p.k.; Art. 425 § 3 k.p.k.: The appellate court must correct a first-instance judgment if the description of the criminal act lacks the qualifying element required by the substantive law, even if the prosecutor's appeal is technically based on a procedural violation.

Keywords

AI generated
robbery charge description purpose of misappropriation procedural error correction criminal code theft appellate court modification

Cited Legislation

AI generated
Art. 278 § 1 k.k.
o czyn z art. 278 § 1 kk w zw.
Art. 413 § 2 pkt. 1 k.p.k.
Apelacja urzędu prokuratorskiego, jakkolwiek błędnie nazywa uchybienia popełnione przez sąd meriti, bo w istocie rzeczy chodzi o naruszenie prawa procesowego – art. 413 § 2 pkt. 1 k.p.k., które nie tylko mogło, ale miało wpływ na treść zaskarżonego wyroku, zasługiwała na uwzględnienie.
Art. 425 § 3 k.p.k.
Art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 20 maja 1982 r Prawo o adwokaturze
Pozostałe rozstrzygnięcia sądu odwoławczego znajdują swoje uzasadnienia w treści art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 20 maja 1982 r Prawo o adwokaturze oraz w art.
Art. 624 § 1 k.p.k.
1 ustawy z dnia 20 maja 1982 r Prawo o adwokaturze oraz w art. 624 § 1 k.p.k.
art. 280 § 2 k.k
oskarżonych z art. 280 § 2 k.k.
art. 425 § 3 k.p.k
art. 278 § 1 k.k
o czyn z art. 278 § 1 kk w zw.
art. 624 § 1 k.p.k
1 ustawy z dnia 20 maja 1982 r Prawo o adwokaturze oraz w art. 624 § 1 k.p.k.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II AKa 85/13

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 maja 2013 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący - Sędzia SA Mariusz Młoczkowski Sędziowie: SA Andrzej Kaczmarek (sprawozdawca) SA Beata Siewielec Protokolant st.sekr.sąd. Agnieszka Jarzębkowska przy udziale Leopolda Piętala prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2013 r. sprawy M. L. i P. H. oskarżonych z art. 280 § 2 k.k. i innych z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 18 marca 2013 r., sygn. akt II K 12/13 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że w zakresie przypisanego oskarżonym, w pkt. pkt.

II i VII wyroku, czynu, opisanego w pkt II aktu oskarżenia, ustala, że oskarżeni działali w celu przywłaszczenia; II. w pozostałych częściach zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. adw. A. D. – Kancelaria Adwokacka w L. - i M. Ż. - Kancelaria Adwokacka w S. – kwoty po 738 (siedemset trzydzieści osiem) zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym, odpowiednio oskarżonym M. L. i P. H.; IV. na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności zalicza okres tymczasowego aresztowania wobec oskarżonego M.

L. również od dnia 4 kwietnia 2013 r. do dnia 28 maja 2013 r., a wobec oskarżonego P. H. również od dnia 18 marca 2013 r. do dnia 28 maja 2013 r.; V. zwalnia oskarżonych od wydatków za postępowanie odwoławcze i ustala, że ponosi je Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

M. L. i P. H. oskarżeni zostali o to, że: I. w nocy z 24 na 25 listopada 2012 r. w S. w woj. (...), wspólnie i w porozumieniu, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, posługując się nożem, dopuścili się rozboju na osobie M. O. w ten sposób, że grożąc mu pozbawieniem życia i używając wobec niego przemocy polegającej na uderzeniu pięścią w twarz oraz uderzeniu kolanem w klatkę piersiową, zabrali mu w celu przywłaszczenia pieniądze w łącznej kwocie 390 zł, telefon komórkowy marki M. (...) o wartości 50 zł, telefon komórkowy marki M. (...) o wartości 60 zł, telefon komórkowy marki S. o wartości 60 zł, telefon komórkowy marki L. (...) o wartości 85 zł, dwie ładowarki do telefonów o łącznej wartości 30 zł, słuchawki do telefonu marki M. o wartości 5 zł, kurtkę o wartości 50 zł, plecak o wartości 5 zł, bluzę o wartości 5 zł oraz legitymację szkolną, przy czym M.

L. czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności w wymiarze co najmniej roku będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 15 kwietnia 1999 roku w sprawie II K 105/98 za czyn z art. 280 § 2 kk w zb. z art. 157 § 2kk w zw. z art. 11 §2kk w zw. z art. 64 § l kk w zw. z art. 31 § 2 kk, a orzeczoną karę pozbawienia wolności odbywał w okresie od 8 maja 1999 roku do 28 grudnia 2007 roku, tj. o czyn z art. 280 § 2 kk w zw. z art. 64 § 2 kk w stosunku do M. L. oraz o czyn z art. 280 § 2 kk w stosunku do P. H.;

II. w nocy z 24 na 25 listopada 2012 roku w S. w województwie (...), działając wspólnie i porozumieniu, dokonali zaboru dwóch kół samochodowych o łącznej wartości 400 zł na szkodę W. U., przy czym M. L. czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności będąc uprzednio skazanym za umyślne przestępstwo podobne wyrokiem Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 15 kwietnia 1999 roku w sprawie II K 105/98 za czyn z art. 280 § 2 kk w zb. z art. 157 § 2 kk w zw. z art.11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk w zw. z art. 31 § 2 kk, a orzeczoną karę pozbawienia wolności odbywał w okresie od 8 maja 1999 roku do 28 grudnia 2007 roku, tj. o czyn z art. 278 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk w stosunku do M.

L. oraz o czyn z art. 278 § 1 kk w stosunku do P. H., a nadto M. L. oskarżony został o to, że: III. w nocy z 24 na 25 listopada 2012 roku w S. w województwie (...), w celu wywarcia wpływu na M. O. i nakłonienie go do zaniechania złożenia zeznań w sprawie dotyczącej rozboju na jego osobie, groził mu pozbawieniem życia, a groźby te wzbudziły w nim uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności będąc uprzednio skazanym za umyślne przestępstwo podobne wyrokiem Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 15 kwietnia 1999 roku w sprawie II K 105/98 za czyn z art. 280 § 2 kk w zb. z art. 157 § 2 kk w zw. z art.11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk w zw. z art. 31 § 2 kk, a orzeczoną karę pozbawienia wolności odbywał w okresie od 8 maja 1999 roku do 28 grudnia 2007 roku, tj. o czyn z art. 245 kk w zw. z art. 64 § 1 kk.

Sąd Okręgowy w Siedlcach, wyrokiem z dnia 18 marca 2013 roku sygn. akt II K 12/13: I. oskarżonego M. L. uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w pkt I stanowiącego zbrodnię z art. 280§2 kk w zw. z art. 64§2 kk i za czyn ten na podstawie tych przepisów skazał go i wymierzył mu karę 4 (cztery) lat pozbawienia wolności; II. oskarżonego M. L. uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w pkt II, stanowiącego występek z art. 278§1 kk w zw. z art. 64§1 kk i za czyn ten na podstawie tych przepisów skazał go i na podstawie art. 278§1 kk wymierzył mu karę 1 (jeden) roku pozbawienia wolności;

III. oskarżonego M. L. uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w pkt III, stanowiącego występek z art. 245 kk w zw. z art. 64§1 kk i za czyn ten na podstawie tych przepisów skazał go i na podstawie art. 245 kk wymierzył mu karę 1 (jeden) roku pozbawienia wolności; IV. na podstawie art. 85 kk i art. 86§1 kk orzeczone za poszczególne przestępstwa kary pozbawienia wolności połączył i wymierzył M. L. łączną karę 5 (pięć) lat pozbawienia wolności; V. na podstawie art. 63§1 kk zaliczył M. L. na poczet łącznej kary pozbawienia wolności okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 26 listopada 2012 roku do dnia 19 lutego 2013 roku;

VI. oskarżonego P. H. uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w pkt I stanowiącego zbrodnię z art. 280§2 kk i za czyn ten na podstawie tego przepisu skazał go i wymierzył mu karę 3 (trzy) lat pozbawienia wolności; VII. oskarżonego P. H. uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w pkt II stanowiącego występek z art. 278§1 kk i za czyn ten na podstawie tego przepisu skazał go i wymierzył mu karę 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności; VIII. na podstawie art. 85 kk i art. 86§1 kk orzeczone za poszczególne przestępstwa kary pozbawienia wolności połączył i wymierzył P. H.

łączną karę 3 (trzy) lat i 3 (trzy) miesięcy pozbawienia wolności; IX. na podstawie art. 63§1 kk zaliczył P. H. na poczet łącznej kary pozbawienia wolności okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 27 listopada 2012 roku do dnia 24 stycznia 2013 roku i od dnia 27 stycznia 2013 roku do dnia 18 marca 2013 roku; X. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. M. Ż. w S. kwotę 1107 zł (w tym 207 zł tytułem podatku VAT) za obronę oskarżonego P. H. sprawowaną z urzędu; XI. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Zespołu Adwokackiego nr (...) w S. kwotę 1107 zł (w tym 207 zł tytułem podatku VAT) za obronę oskarżonego M.

L. sprawowaną z urzędu przez adw. F. S.; XII. zasądził od każdego z oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa opłatę w kwocie po 400 zł, w pozostałej części zwolnił oskarżonych od kosztów sądowych, wydatki przejął na rachunek Skarbu Państwa. Wyrok ten zaskarżony został apelacją prokuratora, na niekorzyść oskarżonych M. L. i P. H., w części dotyczącej zarzutu opisanego w pkt. II aktu oskarżenia. Autor apelacji zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 278 § 1 kk, polegającą na nieprawidłowym opisaniu czynu zarzucanego oskarżonym M.

L. i P. H. w części dyspozytywnej wyroku w pkt. II i VII poprzez nie zawarcie w opisie czynu, że oskarżeni dopuścili się zaboru dwóch kół samochodowych „w celu przywłaszczenia”. We wniosku zaś domagał się: I. zmiany zaskarżonego wyroku w pkt. II poprzez przyjęcie w opisie czynu zarzucanego M. L. w pkt. II aktu oskarżenia, iż oskarżony ten dokonał zaboru dwóch kół samochodowych „w celu przywłaszczenia”; II. zmiany zaskarżonego wyroku w pkt. VII poprzez przyjęcie w opisie czynu zarzucanego P. H. w pkt. II aktu oskarżenia, iż oskarżony ten dokonał zaboru dwóch kół samochodowych „w celu przywłaszczenia”.

Sąd Apelacyjny w Lublinie zważył, co następuje. Apelacja urzędu prokuratorskiego, jakkolwiek błędnie nazywa uchybienia popełnione przez sąd meriti, bo w istocie rzeczy chodzi o naruszenie prawa procesowego – art. 413 § 2 pkt. 1 k.p.k., które nie tylko mogło, ale miało wpływ na treść zaskarżonego wyroku, zasługiwała na uwzględnienie. Nie oznacza to jednak, że sąd odwoławczy uprawniony był do zmiany opisu czynu zarzucanego oskarżonym, a opisanego w pkt. II aktu oskarżenia, a to dlatego, że przyznane stronom prawo zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji, w zakresie wyroku wiąże się tylko i wyłącznie z jego częścią dyspozytywną oraz uzasadnieniem, oraz że, stosowanie do uregulowania zawartego w art. 425 § 3 k.p.k., odwołujący się może skarżyć tylko rozstrzygnięcia lub ustalenia sądu, do których nie należą przecież zarzuty czy ustalenia urzędu prokuratorskiego wskazane w akcie oskarżenia.

Poza sporem pozostaje, że sąd pierwszej instancji, mimo braku w opisie czynu zarzucanego oskarżonym znamienia kwalifikującego przestępcze ich zachowanie tj. działanie „w celu przywłaszczenia” miał obowiązek nie tylko ów czyn osądzić, ale również, wobec bezspornych okoliczności jego popełnienia – dokładnie określić czyn przypisany i wskazać cel działania sprawców, bez ustalenia którego nie jest możliwe przypisanie popełnienia przestępstwa kradzieży, stypizowanego w art. 278 § 1 k.k. Podzielając, więc argumentację autora apelacji, w odniesieniu do rozstrzygnięcia sądu meriti, i wobec braku uchybień podlegających uwzględnieniu z urzędu, Sąd Apelacyjny w Lublinie zmienił zaskarżone orzeczenie w sposób opisany w wyroku.

Pozostałe rozstrzygnięcia sądu odwoławczego znajdują swoje uzasadnienia w treści art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 20 maja 1982 r Prawo o adwokaturze oraz w art. 624 § 1 k.p.k.