Bank dismissed for failing to prove debt amount due to consumer status and private document evidentiary rules.
Legislator summary
AI generatedThe court dismissed the bank's claim for payment against the defendant, who contested the alleged debt. The plaintiff failed to prove the exact debt amount because the defendant held consumer status, rendering the bank's account statement a private document rather than an official one. Consequently, the plaintiff could not satisfy the burden of proof required to verify the debt's existence and precise value under civil procedure law.
Legislator headnote
AI generatedArt. 22 § 1 k.c.; Art. 95 ust. 1 Prawa bankowego; Art. 253 k.p.c.: In consumer credit relationships, bank account statements lack official document status and require the creditor to independently prove the debt's existence and amount.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I C 1332/12
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 stycznia 2013 r. Sąd Rejonowy w Zgorzelcu Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSR Krzysztof Skowron Protokolant: Ewelina Urbańska po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2013 r. w Z. sprawy z powództwa Banku (...) S.A. w W. przeciwko T. K. o zapłatę powództwo oddala. Sygn. akt I C 1332/12
UZASADNIENIE
Powód, Bank (...) S.A. w W., wniósł o zasądzenie na swoją rzecz od pozwanego T. K. kwoty 39.819,54 zł z umownymi odsetkami (w wysokości 1,5-krotności obowiązującej stopy odsetek ustawowych: od kwoty 34.756,30 zł - od dnia 29 sierpnia 2012 r. do dnia 18 września 2012 r. i od kwoty 39.514,28 zł - od dnia 19 września 2012 r. do dnia zapłaty) oraz kosztami procesu. W uzasadnieniu żądania wyjaśnił, że łączyła go z pozwanym umowa rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowego. Podał, że wobec braku spłaty przez pozwanego zadłużenia przeterminowanego umowa ta została wypowiedziana.
Wskazał, że pozwany – mimo wezwania - nie uregulował należności. Pozwany, T. K., wniósł o oddalenie powództwa. Zarzucił, że nie posiada zadłużenia u powoda. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 15 listopada 1999 r. T. K. zawarł z Bankiem (...) S.A. w W. umowę o prowadzenie rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowego (...). W czerwcu 2012 r. umowa ta została wypowiedziana przez Bank, co zostało uzasadnione brakiem spłaty przez T. K. zadłużenia przeterminowanego w kwocie 38.519,82 zł. W sierpniu 2012 r. T. K. został wezwany przez Bank do uregulowania należności w wysokości 39.689,56 zł.
Ostatecznie, w wyciągu z ksiąg rachunkowych Banku z dnia 29 sierpnia 2012 r. wysokość zadłużenia T. K. została oznaczona na sumę 39.819,54 zł; w tym samym dokumencie zostały zastrzeżone odsetki umowne w wysokości 1,5-krotności obowiązującej stopy odsetek ustawowych: od kwoty 34.756,30 zł - od dnia 29 sierpnia 2012 r. do dnia poprzedzającego wytoczenie powództwa i od kwoty 39.514,28 zł - od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty. (dowód: - wyciąg z ksiąg rachunkowych Banku (...) S.A. w W. z dnia 29 sierpnia 2012 r. [k 13]; - umowa rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowego (...) z dnia 15 listopada 1999 r. [k 16]; - wypowiedzenie umowy z dnia 5 czerwca 2012 r. [k 17]; - wezwanie do zapłaty z dnia 22 sierpnia 2012 r. [k 19])
Sąd zważył, co następuje:
W sprawie powód zobowiązany był udowodnić istnienie wierzytelności oraz jej wysokość (art. 6 k.c.). Z treści umowy rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowego (...) nie wynikało, żeby pozwany zawarł ją w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej lub zawodowej; również powód nie powoływał się na taką okoliczność. W efekcie pozwanemu przysługiwał w relacji z powodem status konsumenta (art. 22 1 k.c.). W takich warunkach dołączony do pozwu wyciąg z ksiąg rachunkowych Banku nie posiadał mocy prawnej dokumentu urzędowego (art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
Prawo bankowe), a miał jedynie znaczenie dokumentu prywatnego (por. wyrok TK z dnia 15 marca 2011 r., P 7/09) – z tej też przyczyny powód powinien był wykazać jego prawdziwość (tj. fakt istnienia wierzytelności w oznaczonej tam wysokości [art. 253 k.p.c.]). Żaden z pozostałych, przedstawionych przez powoda dokumentów nie pozwalał na zweryfikowanie kwoty przypadającej mu należności (prawidłowości jej oznaczenia w wyciągu z ksiąg rachunkowych); na ich podstawie nie można było ustalić w jaki sposób powód obliczył wysokość zadłużenia, ani też, w oparciu o jakie zasady określił wysokość przysługujących mu odsetek.
To, że wypowiedzeniu umowy rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowego i wezwaniu do zapłaty powód operował zbliżonymi sumami długu (narastającymi wraz z upływem czasu) nie było wystarczające do przyjęcia, że ostatecznie dług ten osiągnął rozmiar określony w wyciągu z ksiąg rachunkowych; były to zresztą również dokumenty prywatne podlegające rygorom dowodowym z art. 253 k.p.c. O ile z faktu wypowiedzenia umowy o prowadzenie rachunku bankowego, jak i z późniejszych działań powoda można było wyprowadzić wniosek, że pozwany posiadał u niego dług, o tyle jego wysokość pozostała nie udowodniona.
Z tej przyczyny powództwo podlegało oddaleniu.