Legislator Case Law & Legislation
I C 78/13 AI generated

Guarantee Fund wins partial claim for unpaid damages; interest barred by statute of limitations.

Case Number I C 78/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The Guarantee Fund sued a driver for the remaining balance of compensation paid to accident victims. The court found the principal debt valid but dismissed the claim for interest accrued before the three-year limitation period expired. Consequently, the Fund was awarded the outstanding principal plus future interest, while the claim for past interest was rejected.

Legislator headnote

AI generated

Art. 110 ust. 1 u.u.o.; Art. 118 k.c.; Art. 123 § 1 pkt 1 k.c.: Interest claims arising from a main debt are subject to a separate statute of limitations; once the limitation period expires, the creditor loses the right to demand payment of that interest.

Keywords

AI generated
statute of limitations interest on debt Guarantee Fund civil liability limitation period partial judgment natural obligation

Cited Legislation

AI generated
Art. 110 ust. 1 u.u.o.
Dlatego Sąd uwzględniwszy powództwo na podstawie art. 110 ust.1 w zw.
Art. 118 k.c.
Art. 123 § 1 pkt 1 k.c.
Możliwe jest oczywiście, że roszczenie odsetkowe zostanie uznane przez dłużnika i zgodnie z art. 123 § 1 pkt 2 k.c.
Art. 117 § 1 i 2 k.c.
Ustawowym skutkiem zobowiązania naturalnego jest zaś powstanie po stronie tego, przeciw komu przysługuje roszczenie, uprawnienia do uchylenia się od jego zaspokojenia (art. 117 § 1 i 2 k.c.).
Art. 481 § 1 i 2 k.c.
do dnia zapłaty, zgodnie z art. 481 § 1 i 2 k.c., a powództwo o zapłatę odsetek liczonych do tego dnia – oddalił.
Art. 320 k.p.c.
Pozwany nie dotrzymał wówczas uzgodnionych terminów spłaty należności i jego wniosek o rozłożenie raz jeszcze pozostałego świadczenia na raty, tym razem na podstawie art. 320 k.p.c., był z jego strony wręcz nadużyciem.
Art. 100 k.p.c.
O kosztach procesu Sąd postanowił na podstawie art. 100 k.p.c., w ten sposób, że obciążył pozwanego obowiązkiem zwrotu poniesionych przez powodowy Fundusz kosztów procesu w całości, wychodząc z założenia, że Fundusz uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania.
art. 118 k.c
art. 123 § 1 pkt 2 k.c
Możliwe jest oczywiście, że roszczenie odsetkowe zostanie uznane przez dłużnika i zgodnie z art. 123 § 1 pkt 2 k.c.
art. 124 § 1 k.c
nastąpi przerwa biegu jego przedawnienia, na skutek którego przerwane przedawnienie zaczyna biec na nowo (art. 124 § 1 k.c.), ale pozwany, któremu rozłożono na raty spłatę należności głównej, roszczenia odsetkowego powodowego Funduszu przecież nie uznał.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt: I C 78/13

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 kwietnia 2013 roku Sąd Rejonowy w Złotoryi I Wydział Cywilny w składzie następującym : Przewodniczący : SSR Piotr Krawczuk Protokolant : st. sekr. sądowy Ewelina Bober po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2013 roku w Złotoryi na rozprawie sprawy z powództwa Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w W. przeciwko G. K. o zapłatę I. zasądza od pozwanego G. K. na rzecz strony powodowej Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w W. kwotę 10.670,00 zł (dziesięć tysięcy sześćset siedemdziesiąt złotych) z odsetkami ustawowymi od dnia 16 stycznia 2010 roku do dnia zapłaty; II. oddala dalej idące powództwo; III. zasądza od pozwanego na rzecz strony powodowej kwotę 2.951,00 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu.

UZASADNIENIE

Strona powodowa Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny w W. w pozwie wniesionym w dniu 16 stycznia 2013 r. domagała się od pozwanego G. K. zapłaty kwoty 10.670,00 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 09 marca 2007 r. do dnia zapłaty i kosztami postępowania w wysokości 3.503 zł. Na uzasadnienie żądania podała, że w dniu 20 lipca 2003 r. pozwany prowadząc samochód w stanie nietrzeźwości wjechał z nadmierną prędkością na teren stacji paliw, gdzie uderzył w dystrybutor paliw. Pozwany uszkodził wiatę i instalacje dystrybutora, a ponadto spowodował obrażenia ciała trojga pasażerów samochodu, którzy z nim jechali.

Nie był ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody związane z ruchem tych pojazdów i strona powodowa przyjęła na siebie odpowiedzialność gwarancyjną za skutki wypadku, przez co w okresie od dnia 22 kwietnia 2004 r. do dnia 12 stycznia 2007 r. wypłaciła poszkodowanych odszkodowanie i zadośćuczynienie za krzywdę w łącznej wysokości 19.381,78 zł. Następnie w dniu 22 stycznia 2007 r. wezwała pozwanego do dobrowolnego uregulowania należności, jednakże do dnia wniesienia pozwu pozwany zapłacił jedynie kwotę 8.711,78 zł.

Do zapłaty pozostała zatem należność w wysokości 10.670 zł. Sąd Rejonowy w Złotoryi uwzględnił żądanie strony powodowej i nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 24 stycznia 2013 r. nakazał pozwanemu, aby zapłacił jej kwotę 10.670,00 zł z odsetkami ustawowymi od dnia 09 marca 2007 r. do dnia zapłaty oraz kwotę 2550,05 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pozwany zaskarżył nakaz zapłaty sprzeciwem i wniósł o oddalenie powództwa w części dotyczącej przedawnionych odsetek ustawowych za opóźnienie liczonych od kwoty 10.670,00 zł, a poza tym o rozłożenie nieprzedawnionej należności na raty i zasądzenie kosztów postępowania.

Pozwany przyznał, że do wypadku drogowego doszło z jego winy, a dochodzona należność stanowi odszkodowanie wypłacone poszkodowanym przez stronę powodową. Podniósł natomiast, że należność odsetkowa, która jest świadczeniem okresowym uległa w części przedawnieniu i nie zgadzał się na obciążenie go jednorazową spłatą pozostałej należności powołując się na okoliczności dotyczące jego stanu zdrowia po wypadku i trudnej sytuacji finansowej. Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 20 lipca 2003 r. na drodze pomiędzy miejscowościami Ł. i B. doszło do wypadku drogowego.

Pozwany G. K. kierujący samochodem osobowym marki C. (...) o numerze rejestracyjnym (...) wjechał z nadmierną prędkością na teren stacji paliw, gdzie uderzył w dystrybutor z gazem, w następstwie czego pasażerowie tego pojazdu doznali uszkodzeń ciała. Pozwany prowadził pojazd w stanie nietrzeźwości i nie był ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody związane z ruchem tych pojazdów. Dowód: odpis wyroku Sądu Rejonowego w Bolesławcu z dnia 22.11.2004 r, sygn. akt VI K 798/04 /k.9/, odpisy notatek urzędowych KPP w B. z dnia 20.07.2003 r. i 21.07.2003 r. /k.10-12/.

Odpowiedzialność gwarancyjną za szkodę przyjęła na siebie strona powodowa Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny w W., która po ustaleniu zasadności i wysokości zgłoszonych roszczeń wypłaciła w dniu 20 kwietnia 2004 r. na rzecz poszkodowanego właściciela (...) prowadzącego działalność pod nazwą Przedsiębiorstwo (...) w B. odszkodowanie za naprawę instalacji dystrybutora gazu w wysokości 8.064,24 zł, a następnie odszkodowanie i zadośćuczynienie na rzecz poszkodowanych pasażerów pojazdu, to jest w dniu 20 kwietnia 2004 r. na rzecz J.

S. i jej matki A. S. (1) w wysokości 9.317,54 zł, a następnie w dniu 09 stycznia 2007 r. na rzecz A. S. (2) w wysokości 2.000,00 zł. Dowód: odpis druku zgłoszenia szkody z dnia 21.07.2003 r. /k.13-14/, odpisy orzeczeń lekarskich z dnia 13.11.2003 r. i 23.10.2006 r. /k.15,18-19/, odpis notatki informacyjnej o kolizji drogowej /k.16/, odpisy oświadczeń i pism poszkodowanych /k.17,33-34,42-44/ oraz faktur i rachunków /k.35-41/, odpisy zawiadomień o przyznaniu świadczenia z dnia 20.04.2004 r. i 09.01.2007 r. z odpisami arkuszów likwidacyjnych i kosztorysów /k.20-32,45-46/.

Pozwany zwrócił stronie powodowej kwotę 1.143,40 zł i w dniu 22 stycznia 2007 r. wezwała go ona do zwrotu wypłaconego poszkodowanym świadczenia w pozostałej kwocie 18.238,38 zł w terminie 30 dni. Pozwany odebrał wezwanie w dniu 06 lutego 2007 r. Ze względu na zły stan zdrowia po wypadku i kłopoty finansowe nie był w stanie uregulować zadłużenia jednorazowo i za zgodą strony powodowej spłacał należność główną w ratach. Pozwany z pomocą rodziny uregulował zadłużenie w łącznej wysokości 8.711,78 zł i od miesiąca października 2011 r. zaprzestał spłat.

Dowód: odpis wezwania do zapłaty z dnia 22.01.2007 r. ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru /k.48/, odpisy orzeczeń o niepełnosprawności pozwanego i dokumentacji medycznej z leczenia pozwanego /k.60-73,81-82/, przesłuchanie stron /k.83 odwr.-84/. Przy tak ustalonym stanie faktycznym

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo było co do zasady uprawnione, ale i trafny okazał się podniesiony przez pozwanego zarzut przedawnienia w części roszczenia o zapłatę odsetek za opóźnienie liczonych od niespłaconej należności głównej. Wypłata przez powodowy Fundusz świadczenia na rzecz osób poszkodowanych w wypadku drogowym, którego sprawca nie zawarł umowy obowiązkowego ubezpieczenia, rodzi po stronie tego sprawcy obowiązek zwrotu powodowemu Funduszowi zaspokojonego roszczenia, a wynika to wprost z regulacji zawartej w przepisach art. 110 ust. 1 w zw. z art. 98 ust. 1 pkt 3 a) ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz.

U. z 2003 r. Nr 124, poz. 1152 ze zm. – dalej „u.u.o”.). Gdy sprawca odmawia zwrotu świadczenia, zwłaszcza mimo udzielenia mu ulgi w spłacie, powodowy Fundusz może dochodzić swoich roszczeń na drodze postępowania sądowego, z zastrzeżeniem, że podlegają one, tak jak i inne roszczenia majątkowe, przedawnieniu na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym, nie wcześniej jednak niż z upływem 3 lat od dnia spełnienia przez Fundusz świadczenia (art. 110 ust. 3 u.u.o.). Na gruncie przepisów Kodeksu cywilnego roszczenie o zapłatę odsetek ustawowych za opóźnienie, które powstało przed wygaśnięciem roszczenia głównego, podlega samodzielnemu przedawnieniu odrębnie za każdy dzień opóźnienia, a termin przedawnienia takiego roszczenia, jako świadczenia okresowego, wynosi w świetle art. 118 k.c. trzy lata.

Możliwe jest oczywiście, że roszczenie odsetkowe zostanie uznane przez dłużnika i zgodnie z art. 123 § 1 pkt 2 k.c. nastąpi przerwa biegu jego przedawnienia, na skutek którego przerwane przedawnienie zaczyna biec na nowo (art. 124 § 1 k.c.), ale pozwany, któremu rozłożono na raty spłatę należności głównej, roszczenia odsetkowego powodowego Funduszu przecież nie uznał. Upływ terminu przedawnienia roszczenia powoduje zmianę istniejącego stanu rzeczy w ten sposób, że dotychczasowy stosunek materialno-prawny między stronami przekształca się w zobowiązanie naturalne.

Ustawowym skutkiem zobowiązania naturalnego jest zaś powstanie po stronie tego, przeciw komu przysługuje roszczenie, uprawnienia do uchylenia się od jego zaspokojenia (art. 117 § 1 i 2 k.c.). Pozwany skutecznie uchylił się do spełnienia świadczenia o zapłatę odsetek za opóźnienie w spłacie dochodzonego roszczenia w kwocie 10.670,00 zł liczonych za okres od upływu 30-to dniowego terminu do spełnienia świadczenia wskazanego w wezwaniu do zapłaty, do dnia poprzedzającego trzeci rok przed wytoczeniem powództwa, które przerwało bieg przedawnienia roszczenia o zapłatę dalej biegnących odsetek (art. 123 § 1 pkt 1 k.c.).

Dlatego Sąd uwzględniwszy powództwo na podstawie art. 110 ust.1 w zw. z art. 98 ust. 1 pkt 3 a) u.u.o. zasądził od pozwanego na rzecz powodowego Funduszu kwotę 10.670,00 zł z odsetkami ustawowymi od dnia 16 stycznia 2010 r. do dnia zapłaty, zgodnie z art. 481 § 1 i 2 k.c., a powództwo o zapłatę odsetek liczonych do tego dnia – oddalił. Sąd nie dostrzegł przy tym wystarczających przesłanek do rozłożenia zasądzonego świadczenia na raty, a w szczególności, by sytuacja zdrowotna i finansowa pozwanego pogorszyła się wyjątkowo od czasu, gdy to powodowy Fundusz rozłożył mu świadczenie na raty.

Pozwany nie dotrzymał wówczas uzgodnionych terminów spłaty należności i jego wniosek o rozłożenie raz jeszcze pozostałego świadczenia na raty, tym razem na podstawie art. 320 k.p.c., był z jego strony wręcz nadużyciem. O kosztach procesu Sąd postanowił na podstawie art. 100 k.p.c., w ten sposób, że obciążył pozwanego obowiązkiem zwrotu poniesionych przez powodowy Fundusz kosztów procesu w całości, wychodząc z założenia, że Fundusz uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania. Na sumę zasądzonych kosztów procesu składała się opłata od pozwu w wysokości 534 zł i wynagrodzenie pełnomocnika wykonującego zawód adwokata liczone w stawce minimalnej w wysokości 2400 zł, stosownie do § 6 pkt 5 w zw. z § 2 ust.1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.

U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) z opłatą skarbową od dokumentu pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.