Legislator Case Law & Legislation
I Ca 55/13 AI generated

Consumer successfully withdrew from distance sales contract; seller's appeal dismissed; consumer wins 600zł costs.

Case Number I Ca 55/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The court dismissed the defendant's appeal and awarded the plaintiff 600 zł in second-instance costs. The plaintiff had purchased a used TV on distance and validly withdrew from the contract within ten days of receipt, despite the seller's claim that the item was used. The court held that the right of withdrawal under the Consumer Protection Act supersedes the seller's defense regarding the product's condition, rendering the subsequent demand for a new item legally ineffective.

Legislator headnote

AI generated

Art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2000r. o ochronie niektórych praw konsumentów; Art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2000r. o ochronie niektórych praw konsumentów: A consumer who validly exercises the right of withdrawal from a distance contract is released from all obligations, and any subsequent claims by the consumer for a new item or refund are legally ineffective.

Keywords

AI generated
right of withdrawal distance contract consumer protection used goods defense contract termination legal effectiveness costs of proceedings

Cited Legislation

AI generated
Art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2000r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny
Wbrew stawianym zarzutom, Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2000r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny uznając, że powód P.
Art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2000r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny
1 ustawy konsument, który zawarł umowę na odległość, może od niej odstąpić bez podania przyczyn, składając stosowne oświadczenie na piśmie w terminie dziesięciu dni, ustalonym w sposób określony w art. 10 ust.
Art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2000r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny
powód wysłał do pozwanego pismo zawierające oświadczenie o odstąpieniu od umowy, a zatem zgodnie z wymogami określonymi w art. 7 ust.
Art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2002r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie Kodeksu cywilnego
Nie można też przyjmować, że w sytuacji, gdy przyczyną odstąpienia od umowy jest wada zakupionego towaru, to istnieje konieczność wszczęcia postępowania przewidzianego w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2002r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie Kodeksu cywilnego.
Art. 385 k.p.c.
Z tych przyczyn Sąd Okręgowy, na podstawie art. 385 k.p.c., oddalił apelację pozwanego jako bezzasadną.
Art. 98 § 1 i 3 k.p.c.
O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. W apelacji pozwany M.
§ 6 pkt. 4 w zw. z § 13 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
art. 385 k.p.c
Z tych przyczyn Sąd Okręgowy, na podstawie art. 385 k.p.c., oddalił apelację pozwanego jako bezzasadną.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I Ca 55/13

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 08 kwietnia 2013r. Sąd Okręgowy w Elblągu I Wydział Cywilny w następującym składzie: Przewodniczący: SSO Ewa Pietraszewska ( spr. ) po rozpoznaniu 08 kwietnia 2013r. w Elblągu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa P. M. przeciwko M. S. o zapłatę na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego w Elblągu z dnia 30 listopada 2012r. sygn. akt IX C 1875/12 upr 1/ oddala apelację; 2/ zasądza od pozwanego M. S. na rzecz powoda P. M. kwotę 600 zł ( sześćset złotych ) tytułem zwrotu kosztów procesu za drugą instancję. Sygn. akt I Ca 55/13

UZASADNIENIE

Powód P. M. wniósł o zasądzenie od pozwanego M. S. kwoty 8860 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 30 marca 2012r. do dnia zapłaty oraz zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu wskazano, że powód dokonał u pozwanego zakupu telewizora. Oświadczeniem z dnia 12 marca 2012r. powód odstąpił od umowy i odesłał pozwanemu towar, jednakże ten odmówił jego przyjęcia. Według pozwanego -towar był bowiem używany. Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 20 lipca 2012r. w sprawie IX Nc 8179/12 nakazano pozwanemu M.

S., aby zaspokoił roszczenie powoda P. M. w całości - poprzez zapłatę kwoty 8860 zł wraz z ustawowymi odsetkami w stosunku rocznym od dnia 30 marca 2012r. do dnia zapłaty oraz kwoty 1292 zł tytułem zwrotu kosztów procesu w terminie dwóch tygodni od doręczenia nakazu albo wniósł w tym terminie sprzeciw. W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwany M. S. wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 30 listopada 2012r.

Sąd Rejonowy w Elblągu zasądził od pozwanego M. S. na rzecz powoda P. M. kwotę 8860 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 30 marca 2012r. do dnia zapłaty oraz kwotę 1517 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano, że umowa stron z dnia 29 lutego 2012r. zawarta została w trybie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2000r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny ( Dz. U. Nr 22 , poz. 271 ze zm ). Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy konsument, który zawarł umowę na odległość, może od niej odstąpić bez podania przyczyn, składając stosowne oświadczenie na piśmie w terminie dziesięciu dni, ustalonym w sposób określony w art. 10 ust.

1. Do zachowania tego terminu wystarczy wysłanie oświadczenia przed jego upływem. Art. 10 ust. 1 ustawy stanowi, że termin dziesięciodniowy, w którym konsument może odstąpić od umowy, liczy się od dnia wydania rzeczy, a gdy umowa dotyczy świadczenia usługi - od dnia jej zawarcia. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy Sąd Rejonowy wskazał, że powód otrzymał od pozwanego prawidłowy model telewizora dopiero w dniu 8 marca 2012r. Już w dniu 13 marca 2012r. powód wysłał do pozwanego pismo zawierające oświadczenie o odstąpieniu od umowy, a zatem zgodnie z wymogami określonymi w art. 7 ust. 1 i 10 ust. 1 ustawy.

Powołując się na treść art. 7 ust. 3 ustawy stwierdzono, że w takim przypadku umowa jest uważana za niezawartą, a konsument jest zwolniony z wszelkich zobowiązań. To, co strony świadczyły, ulega zwrotowi w stanie niezmienionym, chyba że zmiana była konieczna w granicach zwykłego zarządu. Zwrot powinien nastąpić niezwłocznie, nie później niż w terminie czternastu dni. Sąd Rejonowy zaznaczył, że dla oceny skutków złożonego przez powoda P. M. oświadczenia o odstąpieniu od umowy nie ma znaczenia fakt podania przez niego przyczyny odstąpienia.

Nie ma tu też znaczenia fakt wysłania przez niego do pozwanego pisma z dnia 10 maja 2012 roku z żądaniem rozpoznania reklamacji wadliwego towaru ( k. 27 ). W ocenie Sądu pierwszej instancji, pismo to nie wywołało żadnych skutków prawnych, albowiem umowa zawarta przez strony nie istniała w chwili jego wysłania. Mając na uwadze powyższe rozważania przyjęto, że powód P. M. skutecznie odstąpił od umowy sprzedaży zawartej z pozwanym M. S., w związku z czym Sąd Rejonowy uwzględnił powództwo i zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 8.860 zł, stanowiącą cenę sprzedaży telewizora wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 30 marca 2012 roku do dnia zapłaty.

O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. W apelacji pozwany M. S. wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa. Nadto domagał się zasądzenia kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego za pierwszą i drugą instancję według norm przepisanych. Powyższemu wyrokowi zarzucił: - naruszenie art. 233 § l k.p.c. - poprzez błędną jego wykładnię i w konsekwencji dowolne przyjęcie, że złożenie przez powoda reklamacji pismem z dnia 10 maja 2012r. nie wywołało żadnych skutków prawnych, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; - naruszenie prawa materialnego tj. normy art. 7 ust. l ustaw z dnia 2 marca 2000r.o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny poprzez błędną jego wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że powód skutecznie odstąpił od umowy z dnia 29 lutego 2012r., podczas gdy w oświadczeniu wskazał jako faktyczną podstawę odstąpienia wadę towaru; - naruszenie prawa materialnego tj. normy art. 8 ust. l i 4 ustawy z dnia 27 lipca 2002r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie Kodeksu cywilnego poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że w przypadku wystąpienia wady towaru, odstąpienie od umowy na podstawie art. 7 ust. l ustawy o ochronie niektórych praw konsumentów (...) jest skuteczne, podczas gdy odstąpienie od umowy z powodu wady towaru może nastąpić w sytuacji, jeżeli kupujący nie może żądać naprawy ani wymiany albo jeżeli sprzedawca nie zdoła uczynić zadość takiemu żądaniu w odpowiednim czasie lub gdy naprawa albo wymiana narażałaby kupującego na znaczne niedogodności.

Motywując swe stanowisko apelujący wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do skutecznego odstąpienia przez powoda od umowy na podstawie art. 7 ust. l ustawy z dnia 2 marca 2000r. Pozwany podkreślił, że nie zgadza się z argumentacją Sądu pierwszej instancji, iż złożenie przez powoda reklamacji pismem z dnia 10 maja 2012r. nie ma znaczenia w przedmiotowej sprawie i nie wywołało żadnych skutków. Z treści złożonej reklamacji jednoznacznie wynika, że powód miał świadomość, iż strony wiąże umowa. Złożenie reklamacji było zaś skorzystaniem przez powoda z jego uprawnień na podstawie art. 8 ustawy o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej.

Podsumowując skarżący zaznaczył, że rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji jest niezgodne z ustalonym stanem faktycznym i prawnym sprawy, z którego wyraźnie wynika, że odstąpienie nastąpiło z uwagi na wadę towaru, a nie na podstawie art. 7 ust. l ustawy o ochronie niektórych praw konsumentów (...), tj. bez podania przyczyny. W tej sytuacji orzeczenie o zwrocie ceny nabycia towaru jest przedwczesne. W odpowiedzi powód wniósł o oddalenie apelacji i zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego w tym postępowaniu według norm przepisanych.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Apelacja pozwanego nie zasługiwała na uwzględnienie. Dokonane przez Sąd a quo ustalenia faktyczne i wyprowadzone na ich podstawie wnioski są trafne, wobec czego należało przyjąć je za własne bez potrzeby procesowej ponownego ich przedstawiania w niniejszym uzasadnieniu. Odnieść natomiast należało się jedynie do tych ustaleń i ocen, które zostały zakwestionowane w apelacji. Wbrew stawianym zarzutom, Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2000r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny uznając, że powód P. M. skutecznie odstąpił od umowy, którą zawarł z pozwanym M.

S. w dniu 29 lutego 2012r. Zgodnie ze wskazanym wyżej przepisem, konsument, który zawarł umowę na odległość, może od niej odstąpić bez podania przyczyn, składając stosowne oświadczenie na piśmie w terminie dziesięciu dni, ustalonym w sposób określony w art. 10 ust. 1 ustawy. Do zachowania tego terminu wystarczy wysłanie pisma przed jego upływem. Jak wynika z treści tego przepisu, konsument, który korzysta z uprawnienia do odstąpienia od umowy, nie musi uzasadniać swojej decyzji. Podanie przyczyny odstąpienia od umowy nie powoduje jednak bezskuteczności złożonego oświadczenia.

Konsumentowi nie zakazano przecież ujawniania motywów swojej decyzji, a jedynie zwolniono go z tego obowiązku. Zatem konsument może podać w swym oświadczeniu przyczyny odstąpienia od umowy, jednakże obowiązku takiego nie ma. Nie można też przyjmować, że w sytuacji, gdy przyczyną odstąpienia od umowy jest wada zakupionego towaru, to istnieje konieczność wszczęcia postępowania przewidzianego w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2002r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie Kodeksu cywilnego. Trafnie wywodzi się w odpowiedzi na apelację, że - wobec braku norm kolizyjnych w tym zakresie - wybór uprawnień zależy od konsumenta, który zawarł umowę na odległość.

W niniejszej sprawie nie ulegało wątpliwości, że powód skorzystał z uprawienia przewidzianego w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2000r. Świadczy o tym chociażby fakt, iż w piśmie z dnia 10 maja 2012r. zaznaczył on, że składa reklamację w związku z nieuwzględnieniem jego ,,prawa do odstąpienia umowy kupna – sprzedaży zawartej na odległość w dniu 08.03.2012r.”( k.27 ). Skoro zatem pismem z dnia 12 marca 2012r. powód skutecznie odstąpił od umowy, która wiązała go z pozwanym, to umowę tą – stosownie do treści art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2000r. - uznać należało za niezawartą.

Wobec skorzystania przez powoda z uprawnienia kształtującego, istniejący wcześniej między stronami węzeł umowny został zniweczony, stronom nie przysługiwały już z tego tytułu żadne uprawnienia, nie ciążyły już na nich żadne obowiązki ( za wyjątkiem tych, które wynikały ze skutecznego odstąpienia od umowy ). W tej sytuacji słusznie Sąd Rejonowy stwierdził, że pismo z dnia 10 maja 2012r., w którym powód żądał ,,wydania towaru nowego, wolnego od wad lub zwrotu gotówki i rozwiązania umowy kupna – sprzedaży” nie mogło wywołać już jakichkolwiek skutków prawnych między stronami i pozostawało bez wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia.

Z tych przyczyn Sąd Okręgowy, na podstawie art. 385 k.p.c., oddalił apelację pozwanego jako bezzasadną. O kosztach postępowania za druga instancję orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. i § 6 pkt. 4 w zw. z § 13 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz.U.2013.461 j.t. ).