Appeal dismissed; plaintiff lacked ownership and no valid right to demand delivery of the commercial room.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe appellate court dismissed the appeal filed by the plaintiff against the first-instance judgment denying his claim for delivery of a commercial room. The plaintiff argued he retained ownership based on a 1992 administrative decision and challenged the validity of subsequent condominium resolutions. The court rejected this, finding the plaintiff never owned the room and had lost all legal title when the condominium association approved its sale and the plaintiff was ordered to vacate.
Legislator headnote
AI generatedArt. 222 § 1 k.c.; Art. 840 k.c.; Art. 385 k.p.c.: A vindicatory claim for delivery of property is inadmissible if the claimant lacks ownership and holds no valid right to possess the property.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt II Ca 109/13
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 kwietnia 2013 roku Sąd Okręgowy w Legnicy II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Sylwia Kornatowicz Sędziowie: SO Jolanta Pratkowiecka (sprawozdawca) SR del. Joanna Pasak Protokolant: sekr. sądowy Małgorzata Zielińska po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2013 roku w Legnicy na rozprawie sprawy z powództwa J. W. (1) przeciwko pozwanej B. N. (1) o wydanie pomieszczenia na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego w Legnicy z dnia 12 października 2012 roku sygn. akt VII C 885/12 oddala apelację. Sygn. akt II Ca 109/13
UZASADNIENIE
Powód J. W. (1) domagał się nakazania pozwanej B. N. (1) wydania części wspólnej nieruchomości położonej w L. przy ulicy (...), tj. komórki gospodarczej o powierzchni k. 16 m 2, ewentualnie wskazania zmiennego pomieszczenia gospodarczego. Sąd Rejonowy w Legnicy wyrokiem z dnia 12 października 2012r. oddalił powództwo. Rozstrzygnięcie powyższe poprzedzone zostało ustaleniami i oceną prawną, szczegółowo przedstawionymi w uzasadnieniu wyroku. Z ustaleń tych wynika, że powód nigdy nie był właścicielem wskazywanej komórki gospodarczej, a obecnie nie przysługuje mu żaden tytuł prawny do dysponowania tym pomieszczeniem, co w oparciu o art. 222 § 1 k.c. czyni roszczenie windykacyjne niezasadnym.
W apelacji powód domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Powód nie sformułował konkretnych zarzutów naruszenia prawa, podkreślając, że zaskarżony wyrok uważa za niesprawiedliwy i krzywdzący. Powód podkreślił, ze przedmiotową komórkę gospodarczą otrzymał w 1992r. na podstawie decyzji administracyjnej Prezydenta Miasta L. i wszelkie zmiany w zakresie przynależności tej komórki uznaje za bezprawne.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja jest niezasadna. Sąd I instancji dokonał ustaleń faktycznych, które znajdują oparcie w zebranym materiale dowodowym. Nie budzi również zastrzeżeń ocena prawna tych ustaleń. Tym samym ocena faktyczna i prawna Sądu Rejonowego została przyjęta przez Sąd Okręgowy jako podstawa własnego rozstrzygnięcia. W pierwszej kolejności należy podnieść, że powoływany przez powoda na uzasadnienie żądania art. 840 k.c. nie może znaleźć w sprawie zastosowania, bowiem przepis ten dotyczy stosunku przechowania rzeczy ruchomej, a pomiędzy stronami taki stosunek cywilny nigdy nie istniał.
Z uwagi na podstawę faktyczną żądania Sąd I instancji słusznie zakwalifikował główne żądanie pozwu jako roszczenie windykacyjne. Zgodnie z art. 222 § 1 k.c. właściciel może żądać od osoby, która włada faktycznie jego rzeczą, ażeby rzecz została mu wydana, chyba że osobie tej przysługują skuteczne względem właściciela uprawnienia do władania rzeczą. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że powód nigdy nie był właścicielem przedmiotowego pomieszczenia gospodarczego. Istotnie powód posiadał tytuł prawny do użytkowania tego pomieszczenia w oparciu o decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia z dnia 21 kwietnia 1992r., jednak utracił to prawo z chwilą zatwierdzenia przez sąd uchwał Wspólnoty Mieszkaniowej przy ulicy (...) w L. nr (...) i (...) w przedmiocie zmiany przeznaczenia tego pomieszczenia gospodarczego wraz z przynależną częścią korytarza oraz jego sprzedaży B.
N. (2). Co więcej, Wspólnota Mieszkaniowa uzyskała prawomocny wyrok eksmisyjny nakazujący J. W. (1) i J. W. (2) opróżnienie i wydanie tego pomieszczenia, który wobec bezczynności dłużników został wykonany w drodze egzekucji komorniczej. Sporne pomieszczenie zostało ostatecznie sprzedane pozwanej B. N. (1). Reasumując, z zebranych w sprawie dowodów jasno wynika, że powód nigdy nie był właścicielem spornego pomieszczenia, a od kilku już lat nie przysługuje mu również żaden tytuł prawny do władania tym pomieszczeniem. Stąd powództwo o wydanie przedmiotowego pomieszczenia było niezasadne.
Z przedstawionych wyżej względów apelacja powoda jako bezzasadna została oddalona na podstawie art. 385 k.p.c.