Civil court dismissed tax damage claim as it requires prior administrative review of final tax decisions.
Legislator summary
AI generatedThe plaintiff sued the State Treasury for damages resulting from alleged improper tax assessments for 2002 and 2003. The defendant argued that the plaintiff had outstanding tax debts and could not verify the legality of final tax decisions in this civil proceeding. The court dismissed the claim because the Civil Code requires a prior administrative procedure to establish the illegality of a final tax decision before civil liability can be assessed.
Legislator headnote
AI generatedArt. 417 § 2 k.c.; Art. 240 ord. pod.; Art. 247 ord. pod.: A civil court cannot independently determine the illegality of a final administrative tax decision; such determination must first occur in the specific administrative procedure designated by law, such as the tax appeal or annulment proceedings.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt I C 1164/12
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 marca 2013 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu – Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSR del. Ewa Rudkowska – Ząbczyk Protokolant: Marcin Guzik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2013 r. we W. sprawy z powództwa W. B. przeciwko Skarbowi Państwa - Dyrektorowi (...) we W. o zapłatę I. oddala powództwo; II. nie obciąża powoda obowiązkiem zwrotu kosztów postępowania na rzecz strony pozwanej; III. brakującymi kosztami sądowymi obciąża Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Pozwem wniesionym w dniu 25 lipca 2012 r., uzupełnionym pismem z dnia 10 sierpnia 2012 r. (k.
28) powód W. B.wniósł o zasądzenie od strony pozwanej Skarbu Państwa – (...) w O.łącznie kwoty 534 402,80 zł. W uzasadnieniu powyższego żądania powód podniósł, że został „oskarżony o nieodpłatne wydzierżawienie (...) W. B. obiektów i urządzeń spółki z o.o. (...). Z tego powodu powód został obciążony podatkiem dochodowym za 2002 r. w wysokości 40 032,55 zł, a za 2003 r. podatkiem dochodowym w wysokości 18 487,00 zł. Wskazał, że kontrola podatkowa została wszczęta w 2006 r., podczas gdy powód przestał być „właścicielem” powyższych „firm” już w 2004 r.
Podniósł, że niedawno uzyskał dostęp do dokumentacji obydwu zakładów i dopiero w niniejszej sprawie może udowodnić swoją „niewinność w tendencyjnie przeprowadzonej kontroli, która pomija istotne fakty, produkując oskarżenie na domysłach i wybujałej fantazji kontrolujących”. W dalszej części uzasadnienia żądania pozwu powód podniósł szereg faktów istotnych w jego ocenie dla oceny istnienia obowiązku podatkowego w zakresie ustalonego podatku dochodowego za lata 2002 i 2003. W odpowiedzi na pozew wniesionej w dniu 18 września 2012 r. strona pozwana Skarb Państwa – (...)w O.wniósł o oddalenia powództwa i zasądzenie na jego rzecz kosztów postepowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych na rzecz (...).
W uzasadnieniu powyższego żądania strona pozwana zaprzeczyła istnieniu bezprawności działań, szkody oraz związku przyczynowego. Podniosła, że powód do dnia dzisiejszego zalega ze spłatą swoich zobowiązań podatkowych określonych mu prawomocnymi i ostatecznymi decyzjami podatkowymi, przy czym przeciwko powodowi prowadzona jest egzekucja. Łączna wartość wyegzekwowanych od powoda środków wynosi 2 764,745 zł. Strona pozwana podniosła także, że w niniejszym postepowaniu powód nie może zweryfikować i doprowadzić do zmiany rozstrzygnięć podatkowych.
Nie przysługuje mu także roszczenie o zwrot wyegzekwowanych kwot podatku. Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2012 r. Sąd zmienił oznaczenie statio fisci pozwanego Skarbu Państwa w ten sposób, że w miejsce (...)w O.oznaczył Dyrektora (...) we W.. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Postanowieniem z dnia 24 lipca 2006 r. Dyrektor (...) postanowił wszcząć z urzędu postepowanie kontrolne wobec powoda w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania do budżetu państwa podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2002 i 2003. (dowód: postanowienie Dyrektor (...)nr (...)dnia 24 lipca 2006 r., k. 122; upoważnienie nr (...) (...) z dnia 24 lipca 2006 r., k. 121 i 123) Po przeprowadzeniu postepowania kontrolnego Dyrektor (...) we W.określił dla powoda zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. w wysokości 43 007,00 zł oraz wysokość odsetek za zwłokę od zaległości powstałej z tytułu nie wpłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w łącznej kwoce 4 830,00 zł. (dowód: decyzja Dyrektora (...) we W.nr (...)z dnia 31 grudnia 2007 r., k. 124-137) Po przeprowadzeniu postepowania kontrolnego Dyrektor (...) we W.określił dla powoda zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w wysokości 38 504,00 zł oraz wysokość odsetek za zwłokę od zaległości powstałej z tytułu nie wpłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w łącznej kwoce 3 876,00 zł. (dowód: decyzja Dyrektora (...) we W.nr (...)z dnia 31 grudnia 2007 r., k. 139-151) Decyzją z dnia 30 maja 2008 r.
Dyrektor (...)we W.uchylił w całości decyzję z dnia 31 grudnia 2007 r. nr (...)organu podatkowego pierwszej instancji (Dyrektora (...) we W.) określającą zobowiązanie powoda w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. w wysokości 43 007,00 zł oraz odsetki za zwłokę od zaległości powstałej z tytułu niewpłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w łącznej kwocie 4830,00 zł i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. (dowód: decyzja Dyrektora (...)we W.z dnia 30 maja 2008 r. nr (...) (...), k. 152-156) Decyzją z dnia 30 maja 2008 r.
Dyrektor (...)we W.uchylił w całości decyzję z dnia 31 grudnia 2007 r. nr (...)organu podatkowego pierwszej instancji (Dyrektora (...) we W.) określającą zobowiązanie powoda w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w wysokości 38 504,00 zł oraz odsetki za zwłokę od zaległości powstałej z tytułu niewpłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w łącznej kwocie 3876,00 zł i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. (dowód: decyzja Dyrektora (...)we W.z dnia 30 maja 2008 r. nr (...) (...), k. 157-161) Decyzją z dnia 3 listopada 2008 r.
Dyrektor (...) we W.określił powodowi zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. w wysokości 27 339,00 zł oraz odsetki za zwłokę od należnych zaliczek na podatek w łącznej kwocie 3562,00 zł. (dowód: decyzja Dyrektora (...) we W.nr (...)z dnia 3 listopada 2008 r., k. 162-180) Decyzją z dnia 14 listopada 2008 r. Dyrektor (...) we W.określił powodowi zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w wysokości 30 600,00 zł oraz odsetki za zwłokę od należnych zaliczek na podatek w łącznej kwocie 2760,00 zł. (dowód: decyzja Dyrektora (...) we W.nr (...)z dnia 14 listopada 2008 r., k. 181-198) Decyzją z dnia 30 grudnia 2008 r.
Dyrektor (...) we W.uchylił w całości decyzję organu podatkowego pierwszej instancji i określił zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. w wysokości 20 258,00 zł oraz odsetki za zwłokę od zaległości powstałych w zaliczkach na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące lipiec i wrzesień – grudzień 2002 r. w łącznej kwocie 2 989,00 zł. (dowód: decyzja Dyrektora (...)we W.nr (...) (...)z dnia 30 grudnia 2008 r., k. 50-60) Decyzją z dnia 11 lutego 2009 r. Dyrektor (...) we W.uchylił w całości decyzję organu podatkowego pierwszej instancji i określił zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w wysokości 19 747,00 zł oraz odsetki za zwłokę od zaległości powstałych w zaliczkach na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące luty - kwiecień 2003 r. w łącznej kwocie 1 479,00 zł. (dowód: decyzja Dyrektora (...)we W.nr (...) (...)z dnia 11 lutego 2009 r., k. 61-71) Wyrokiem z dnia 23 września 2009 r. (...)Sąd Administracyjny we W.oddalił skargę powoda na decyzję Dyrektora (...)we W.nr (...) (...)z dnia 30 grudnia 2008 r. w przedmiocie określenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. oraz odsetek za zwłokę od zaległości za miesiące lipiec, wrzesień – grudzień 2002 r. (dowód: wyrok (...) Sądu Administracyjnego we W.z dnia 23 września 2009 r., sygnatura akt I SA/Wr 250/09, k. 72-85) Wyrokiem z dnia 23 września 2009 r. (...)Sąd Administracyjny we W.oddalił skargę powoda na decyzję Dyrektora (...)we W.nr (...) (...)z dnia 11 lutego 2009 r. w przedmiocie określenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. (dowód: wyrok (...) Sądu Administracyjnego we W.z dnia 23 września 2009 r., sygnatura akt I SA/Wr 621/09, k. 86-93)
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Z poczynionych przez Sąd ustaleń faktycznych wynika, że świadczenie pozwanego, którego spełnienia powód dochodzi w niniejszym postępowaniu, stanowi żądanie zapłaty odszkodowania i zadośćuczynienia za szkodę i krzywdę wyrządzoną mu przez wydanie ostatecznych decyzji podatkowych dotyczących określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. i 2003 r. wraz z odsetkami za zwłokę od zaległości powstałych w zaliczkach na podatek dochodowy od osób fizycznych za określone miesiące 2002 r. i 2003 r.
Zgodnie z art. 417 1 § 2 zd. 1 k.c. jeżeli szkoda została wyrządzona przez wydanie prawomocnego orzeczenia lub ostatecznej decyzji, jej naprawienia można żądać po stwierdzeniu we właściwym postępowaniu ich niezgodności z prawem, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Z powyższego wynika, że warunkiem odpowiedzialności Skarbu Państwa za szkodę wyrządzoną przez wydanie ostatecznej decyzji w postępowaniu podatkowym jest uprzednie stwierdzenie jej niezgodności z prawem we właściwym postępowaniu. Wynika z tego, że sąd rozpoznający roszczenie odszkodowawcze nie może samodzielnie ustalić niezgodności z prawem ostatecznej decyzji podatkowej.
Stwierdzenie niezgodności z prawem ostatecznej decyzji administracyjnej (podatkowej) nastąpić może tylko według przepisów tego postępowania, w którym wydane zostało dane rozstrzygnięcie. Ustawodawca nie przewidział odrębnego postępowania, właściwego jedynie do stwierdzania niezgodności z prawem ostatecznych decyzji administracyjnych, jak to ma miejsce przy prawomocnych wyrokach (por. art. 424 1 i n. k.p.c.). Należy zatem przyjąć, że odnośnie ostatecznych decyzji podatkowych „postępowaniem właściwym”, o którym mowa w powołanym art. 417 1 § 2 k.c. jest postępowanie o wznowienie postępowania podatkowego (art. 240 i n. ordynacji podatkowej) lub o stwierdzenie nieważności decyzji (art. 247 i n. ordynacji podatkowej).
W niniejszej sprawie powód nie przedstawił prejudykatu w postaci decyzji o stwierdzeniu nieważności spornych decyzji podatkowych lub o wznowieniu postępowań, w których zostały wydane. Jednocześnie wszystkie jego twierdzenia sprowadzały się do faktów, które powinny być wzięte pod uwagę przy określaniu zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. i 2003 r., a które jego zdaniem nie zostały uwzględnione przez organy podatkowe lub zostały ocenione w postępowaniu podatkowym w sposób niewłaściwy. Tak określona podstawa faktyczna powództwa nie może być przedmiotem rozpoznania Sądu w postępowaniu o naprawienie szkody albowiem procedowanie Sądu w tym zakresie oznaczałoby niedopuszczalną w procesie cywilnym ocenę prawidłowości ostatecznych decyzji podatkowych.
Z powyższych względów Sąd oddalił wnioski dowodowe powoda wnioskowane na okoliczność nieprawidłowości w zakresie określenia wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych powoda za lata 2002 i 2003, jak również przebiegu kontroli podatkowej w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania do budżetu państwa podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2002 i 2003. Wobec uznania żądania powoda za nieuzasadnione w zasadzie, Sąd oddalił także wnioski dowodowe zmierzające do wykazania szkody w postaci należności podatkowych wyegzekwowanych od powoda.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanych przepisów, powództwo należało oddalić, co orzeczono w wyroku. Z uwagi na sytuację majątkową powoda Sąd uznał, że w sprawie zachodzi wypadek szczególnie uzasadniony, o którym mowa w art. 102 k.p.c. i nie obciążył powoda obowiązkiem zwrotu kosztów postępowania na rzecz strony pozwanej, odstępując także od obciążania go kosztami sądowymi. Zważywszy na sytuację rodzinną i majątkową powoda, który był częściowo zwolniony od kosztów sądowych w sprawie, Sąd odstąpił od obciążania go brakującymi kosztami sądowymi.