Court dismissed claim for security deposit after lease ended, ruling obligation ceased with contract termination.
Legislator summary
AI generatedThe court dismissed the plaintiff's claim for a security deposit of 2,117.14 PLN after the lease contract was terminated. The plaintiff argued the deposit was due upon handover, while the defendant claimed the premises were unsuitable due to ongoing construction and inaccurate room counts. The court ruled that the obligation to pay the deposit was conditional on the existence of the lease agreement and ceased when the contract ended, as the deposit was not an abstract guarantee independent of the underlying debt.
Legislator headnote
AI generatedArt. 410 § 2 k.c.; The obligation to pay a security deposit ceases upon the termination of the underlying contract unless the contract explicitly stipulates an abstract guarantee independent of the existence of secured claims.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt I Cupr 1201/12
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 07 marca 2013 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu, Wydział I Cywilny w składzie Przewodniczący: Sędzia Paweł Kwiatkowski Protokolant: Katarzyna Mulak po rozpoznaniu w dniu 07 marca 2013 r. we Wrocławiu na rozprawie sprawy z powództwa Agencji (...) S.A. przeciwko K. C. o zapłatę I. oddala powództwo. I C upr (...)
UZASADNIENIE
Pozwem złożonym w dniu 13 sierpnia 2012 r. strona powodowa Agencja (...) SA domagała się zasądzenia na swoją rzecz od pozwanej K. C. kwoty 2117,14 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 16 maja 2012 r. do dnia zapłaty. W uzasadnieniu pozwu wskazano, że strony zwarły w dniu 16 kwietnia 2012 r. umowę najmu, w której zastrzeżono kaucję na zabezpieczenie należności wynajmującego. Pozwana była zobowiązana do uzupełnienia kaucji w kwocie 2117,14 zł w dniu przekazania przedmiotu najmu protokołem zdawczo-odbiorczym, tj. 15 maja 2012 r., czego jednak nie uczyniła.
Nakazem zapłaty z 31 sierpnia 2012 r. w postępowaniu upominawczym powództwo uwzględniono w całości. W sprzeciwie od w/w nakazu zapłaty pozwana K. C. wniosła o oddalenie powództwa w całości, zarzucając, że strona powodowa nie wywiązała się z umowy najmu, albowiem w momencie odbioru lokalu w budynku nadal trwały prace budowlane, co uniemożliwiało handel, budynek nie miał tez dostatecznych odbiorów. Ponadto strona powodowa wprowadziła ją w błąd co do ilości wynajętych lokali. Zamiast 70 %, było ich jedynie 30 %. Reszta lokali stała pusta, co miało wpływ na atrakcyjność miejsca handlowego.
W odpowiedzi na sprzeciw strona powodowa podniosła, że obowiązek zapłaty kaucji był zależny jedynie od dwóch przesłanek, tj. zawarcia umowy i przekazania przedmiotu najmu. Przyznała przy tym, że umowa pomiędzy stronami została rozwiązana. Sąd ustalił następujący stan faktyczny. W dniu 16 kwietnia 2012 r. strona powodowa Agencja (...) SA jako wynajmujący zawarła z pozwaną K. C. jako najemcą umowę najmu lokalu użytkowego położonego w budynku na nieruchomości przy ul. (...) we W. na czas nieoznaczony. Strony zastrzegły, że w celu zabezpieczenia wszelkich roszczeń, należności i przyszłych zobowiązań powoda pozwana wpłaci kaucję, przy czym kwota tej kaucji w wysokości (...),14 zostanie wpłacona w dniu przekazania przedmiotu najmu protokołem zdawczo-odbiorczym. (dowód: umowa najmu – k. 5-9) Przedmiot najmu został wydany pozwanej w dniu 15 maja 2012 r. (dowód: protokół zdawczo-odbiorczy – k. 15-17) Pozwana wypowiedziała umowę najmu pismem doręczonym stronie powodowej w dniu 29 czerwca 2012 r. (dowód: pismo z 29.06.2012 r. z prezentatą – k.
43) Mając powyższe na uwadze, Sąd zważył, co następuje. Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie strony zawarły w umowie zobowiązanie do świadczenia na zabezpieczenie innych, przyszłych roszczeń ze stosunku umownego. Z chwilą ustania w/w stosunku podstawa prawna tego świadczenia jednak odpadła, tak jak jest to rozumiane w art. 410 § 2 kc. Od tej chwili strona powodowa mogła się domagać jedynie roszczeń, których zabezpieczeniem była kaucja. Wypada zauważyć, że z umowy łączącej strony nie wynikało, ażeby obowiązek zapłaty kaucji miał charakter abstrakcyjny, niezależny od faktycznego powstania zabezpieczonych roszczeń (podobny do zobowiązania z weksla, czy bezwarunkowej gwarancji).
Wobec tego obowiązek ten mógł istnieć jedynie tak długo, jak strony łączyła umowa. W tym czasie bowiem mogły powstać ewentualne zabezpieczone roszczenia powoda. Z chwilą ustania umowy brak jest dalszych racji do żądania zabezpieczenia. Wynajmujący może bowiem określić swoje główne roszczenia ze stosunku najmu i domagać się ich wykonania poprzez zapłatę. W rozpoznawanej sprawie powód nie wskazał w pozwie, jakich ewentualnie zabezpieczonych roszczeń dochodzi „w ramach” niezapłaconej kaucji. Tym samym traktował swoje uprawnienie, tak, jakby wynikało z abstrakcyjnej umowy (w rozumieniu powszechnie przyjętym w nauce prawa cywilnego por. np.
System prawa prywatnego. Tom. Zobowiązania – część ogólna, Warszawa 2006, str. 413-414). Takiego znaczenia obowiązkowi zapłaty kaucji nie można było jednak przypisać w rozpoznawanej sprawie. Wobec tego brak było podstaw do zasądzenia na rzecz powoda żądanej kwoty. Mając to na uwadze, orzeczono, jak w pkt I wyroku.