Appeal dismissed; compensation claim for unlawful Soviet deprivation of liberty rejected due to lack of anti-Soviet activity.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the appeal against a first-instance judgment denying compensation for unlawful deprivation of liberty and deportation. The applicant, M. G., claimed damages based on her 1951 deportation to the USSR, arguing her father's anti-Soviet stance should mitigate her liability. The court upheld the lower court's finding that the applicant did not engage in activities supporting Poland's independence, rendering the specific compensation provisions inapplicable.
Legislator headnote
AI generatedUstawa z dnia 23 lutego 1991 r. o odszkodowaniach z tytułu bezprawnego pozbawienia wolności i deportacji; The court held that compensation claims under the 1991 Act on Damages for Unlawful Deprivation of Liberty and Deportation are denied when the victim did not conduct activities in favor of the independent existence of the Republic of Poland.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt: II AKa 170/99
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 lipca 1999 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący SSA Barbara Suchowska Sędziowie SSA Jan Dybek (spr.) SSA Jolanta Śpiechowicz Protokolant Barbara Gawor przy udziale Prokuratora Prok. Okręg. del. Małgorzaty Siemińskiej po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 1999 roku sprawy z wniosku M. G.o odszkodowanie z tytułu bezprawnego pozbawienia wolności i deportacji w byłym ZSRR z powodu apelacji, wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawczyni od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 18 marca 1999r. sygn. akt XVI1 Ko 331/95 1. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;
2. obciąża Skarb Państwa kosztami postępowania odwoławczego;
3. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. J. W. – Kancelaria Adwokacka w K. kwotę 100 (sto) złotych za zastępstwo z urzędu wnioskodawczyni w II-giej instancji. II AKa 170/99
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy ustalił, że: wnioskodawczyni M. G.w grudniu 1945r. w miejscu zamieszkania w D.została zatrzymana przez władze byłego ZSRR za odmowę przystąpienia do głosowania. Zwolniono ją w kwietniu 1946r. Natomiast w kwietniu 1951r. wraz z rodziną deportowano ją na S.. Do Polski powróciła w styczniu 1957r. Z zeznań jej wynika, że nie należała do żadnej organizacji, ani też nie prowadziła działalności na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego. W tym stanie rzeczy Sąd I instancji wniosek o odszkodowanie oddalił. Apelacja pełnomocnika M.
G. w swej treści powołuje się na wyżej wymienione okoliczności. Nadto podnosi, że ojciec wnioskodawczyni brał udział w wojnie bolszewickiej w 1919r. i nigdy nie krył swej dezaprobaty dla działań nowych władz (ZSRR). Strona skarżąca wnosi o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Apelacja nie jest zasadna. W zasadzie nie kwestionuje się w niej ustaleń faktycznych Sądu merytorycznego. Te zresztą nie budzą zastrzeżeń i uznane być muszą za trafne. Nie podważają ich okoliczności naprowadzone w apelacji odnoszące się do ojca wnioskodawczyni.
W tym kierunku nie zachodzi też potrzeba uzupełnienia postępowania dowodowego przez przesłuchanie świadka R. G., gdyż powołano go na potwierdzenie zaistniałych faktów, których zgodności z obiektywnym stanem rzeczy strony procesowe nie kwestionują. Skoro wnioskodawczyni nie prowadziła działalności na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego, Sąd Okręgowy prawidłowo przyjął, że przepisy ustawy z 23 lutego 1991r. (Dz. U. Nr 34 poz. 149) a w szczególności jej art. 8 ust. 2a i b dotyczący odszkodowań nie może mieć w sprawie zastosowania.
Stwierdzając nadto, że w związku z powyższym chybiony jest główny zarzut apelacji dotyczący nie wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, orzec należało o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia. Koszty postępowania odwoławczego ponosi Skarb Państwa (art. 13 tejże Ustawy).