Appeal dismissed; compensation denied for repression based on suspicion of independence activity not actually conducted.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the appeal against the first-instance judgment denying compensation to a former Soviet citizen. The applicant argued that his arrest and imprisonment by NKWD constituted repression for independence activities, despite evidence showing he never actually engaged in such work. The court upheld the lower court's finding that while the applicant was repressed for suspicion, the statutory requirement of actually conducting independence activities was not met.
Legislator headnote
AI generatedArt. 8 ust. 2a i 2b ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego; compensation for repression is granted only for actual conduct of independence activities, not merely for suspicion thereof.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt: II AKa 506/03
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 grudnia 2003 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący SSA Wiesława Gawrońska SSA Wojciech Kopczyński SSA Stanisław Raszka (spr.) Protokolant Sylwia Radzikowska przy udziale Prokuratora Prok. Apel. Jolanty Cykowskiej po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2003 r. sprawy z wniosku R. S. o odszkodowanie i zadośćuczynienie na skutek apelacji pełnomocnika wnioskodawcy od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 24 września 2003 r. sygn. akt. XVI 1 Ko 462/98 1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, 2. kosztami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa. Sygn. II AKA 506/03
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Katowicach wyrokiem z dnia 24 września 2003 r. oddalił wniosek R. S. o odszkodowanie i zadośćuczynienie za represjonowanie przez organy ścigania wymiaru sprawiedliwości byłego ZSRR. Z ustaleń sądu orzekającego wynika, że represje wobec wnioskodawcy związane były z podejrzeniem o działalność niepodległościową, gdy w rzeczywistości nie prowadził on takiej działalności, a więc nie przysługuje mu odszkodowanie i zadośćuczynienie w oparciu o przepisy art. 8 ust. 2a i 2b ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego.
Pełnomocnik wnioskodawcy w apelacji zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawą orzeczenia o oddaleniu wniosku, gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności z informacji dotyczących przebywania wnioskodawcy w obozie filtracyjnym i aresztowania wnioskodawcy przez NKWD oraz treści jego zeznań wynikało, że przysługuje mu uprawnienie do dochodzenia roszczeń, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy z - dnia 23 lutego 1991 r. i wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz R.
S. dochodzonego przez niego odszkodowania i zadośćuczynienia ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowi orzekającemu udało się zgromadzić odpisy najistotniejszych dokumentów, z których wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że wnioskodawca był represjonowany przez organa NKWD jako podejrzany o przynależność do polskiej nacjonalistycznej organizacji kontrrewolucyjnej (k. 29, 50 i 58), a następnie wobec nie potwierdzenia tej działalności został zwolniony (k. 56). Można więc stwierdzić, że w pewnym sensie został represjonowany za działalność niepodległościową jednak jednocześnie bezspornym jest, że w rzeczywistości takiej działalności nie prowadził.
Potwierdził to sam wnioskodawca, przyznając, iż nie brał udziału w akcji (...) czy też (...) jak podał we wniosku (k. 2), a tylko zdążył wstąpić do Armii Krajowej w 1944 r., złożyć przysięgę, i otrzymać pseudonim (...) (k. 68 - 69). Należy podzielić stanowisko sądu orzekającego, że do ubiegania się o odszkodowanie i zadośćuczynienie w oparciu o przepis art. 8 ustawy 1 dnia 23 lutego 1991 r. uprawnia, tylko rzeczywiste prowadzenie działalności niepodległościowej, a nie sam fakt represjonowania za podejrzenie takiej działalności, która jednak nie miała miejsca i dlatego zaskarżony wyrok utrzymano w mocy.