Appeal dismissed; claimant's Soviet-era persecution compensation barred by statutory time limits and activity period definitions.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the appellant's claim for compensation for Soviet-era persecution, upholding the lower court's rejection. The appellant argued that his activities against the former Soviet Union qualified for compensation under the relevant Polish law. The court determined that the appellant's activities occurred before the statutory period defined in the law and that he was deported outside the specified timeframe.
Legislator headnote
AI generatedUstawa z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego; compensation for Soviet repression is strictly limited to activities conducted between September 17, 1939, and February 5, 1946, and deportation must occur within the post-Treaty of Rysk period.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt: II AKa 161/02
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 czerwca 2002 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący SSA Barbara Suchowska Sędziowie SSA Wiesława Gawrońska SSA Jolanta Śpiechowicz (spr.) Protokolant Krzysztof Wdowiak przy udziale Prokuratora Prok. Apel. Romana Cockiewicza po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2002 sprawy wnioskodawcy F. B. - o odszkodowanie z powodu apelacji, wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 16 stycznia 2002r. sygn. akt XVI1 Ko 494/98 1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, 2. kosztami postępowania odwoławczego obciążą Skarb Państwa. II AKa 161/02
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Katowicach, wyrokiem z 16.01.2002r. sygn. XVI1 Ko 494/98 oddalił wniosek F. B. o odszkodowanie za represjonowanie go przez radzieckie organy ścigania uznając, iż brak jest przesłanek z art. 8 ust. 2 a i b Ustawy z 23.02.1991r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego. Apelację od powyższego wyroku wniósł pełnomocnik wnioskodawcy zarzucając obrazę prawa materialnego i wnosząc o zmianę wyroku i orzeczenie co do istoty zgodnie z żądaniem wniosku, względnie o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Apelacyjny uznał apelację za niezasadną. Na wstępie należy podkreślić, iż poza sporem jest fakt, że wnioskodawca uczestniczył w działalności organizacji (...)i że prowadzone przezeń akcje były wymierzone przeciwko byłemu Związkowi Radzieckiemu, a w rezultacie – na rzecz niepodległości Polski – stąd też nie zachodziła konieczność jakiegokolwiek uzupełnienia postępowania dowodowego. Jak sam wnioskodawca twierdzi, działalność tę prowadził od 1938r. do 17 września 1939r. natomiast zatrzymany został w grudniu 1939r.
Zgodnie z art. 8 ust. 2a cyt. Ustawy, uprawienia odszkodowawcze określone w ust. 1 art. 8 przysługuje również osobom mieszkającym obecnie w Polsce, represjonowanym przez radzieckie organy ścigania i wymiaru sprawiedliwości działające na terytorium Polski w granicach ustalonych w Traktacie Ryskim w okresie od dnia 1.01.1994r. do 31.12.1956r., zaś za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego, która była przyczyną tych represji, uważa się działalność w okresie od 17.09.1939r. do dnia 5.02.1946r. (art. 8 ust. 2b).
Z porównania wskazanych w przepisie dat i informacji zawartych we wniosku o odszkodowanie wynika w sposób jednoznaczny i nie nasuwający żadnych wątpliwości, że wnioskodawca został wywieziony z Polski w okresie innym, niż wymieniony w przepisie, a w dodatku także jego działalność datuje się na okres wcześniejszy, niż wskazany w art. 8 ust. 2b. Niezależnie więc od tego, czy represje z jakimi wnioskodawca się spotkał były spowodowane jego działalnością niepodległościową, czy też nie – nie zachodzą przesłanki określone w ustawie z 23.02.1991r., a tym samym decyzja Sądu Okręgowego, aczkolwiek błędnie uzasadniona – okazała się słuszna co do istoty – dlatego też Sąd Apelacyjny orzekł jak w części dyspozytywnej.