Funduszy Inwestycyjnego oddalony powództwo o zapłatę z powodu braku dowodu zasadności wierzytelności konsumenta.
Legislator summary
AI generatedThe court dismissed the plaintiff's claim for payment against a consumer, ruling that the plaintiff failed to prove the validity of the debt despite establishing the assignment of rights. Although the plaintiff presented an official bank statement as evidence, the defendant argued that such documents do not constitute proof in consumer disputes and that the telecommunications service had never been activated. The court held that the plaintiff must independently demonstrate the legitimacy of the claim under civil law principles, rejecting the bank statement as insufficient evidence and noting the plaintiff's failure to submit original invoices.
Legislator headnote
AI generatedArt. 509 k.c.; Art. 6 k.c.: The assignee of a claim must prove not only the validity of the assignment but also the underlying validity of the original debt; a bank statement alone does not constitute proof of a consumer's liability.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I C 724/12
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 listopada 2012 r. Sąd Rejonowy w Zgorzelcu Wydział I Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący SSR Justyna Szczyrba Protokolant Agnieszka Zabagło po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2012 r. w Zgorzelcu sprawy z powództwa (...) 1 Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Niestandaryzowanego Funduszu Sekurytyzacyjnego w W. przeciwko W. O. o zapłatę oddala powództwo. Sygn. akt I C 724/12
UZASADNIENIE
Powód (...) 1 Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Sekurytyzacyjny z siedzibą w W. w dniu 27.02.2012 r. wniósł do Sądu Rejonowego w Lublinie pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym przeciwko W. O. o zapłatę kwoty 222,34 zł z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz o zwrot kosztów procesu. W uzasadnieniu żądania podał, że na podstawie umowy cesji przejął od firmy (...) sp. z o. o. prawa do wierzytelności wobec pozwanej z tytułu umowy świadczenia usług telekomunikacyjnych. Okoliczność ta została potwierdzona wyciągiem z ksiąg rachunkowych powódki, mającym charakter dokumentu urzędowego. Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 29.03.2012 r. sygn. akt VI Nc – e (...) Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie uwzględnił roszczenie w całości. (k.
7) Od powyższego nakazu zapłaty pozwana wniosła sprzeciw, zaskarżając nakaz i wnosząc o oddalenie powództwa w całości. W uzasadnieniu sprzeciwu zarzuciła, iż pomimo zawarcia umowy z (...) sp. z o. o. w W. – nie została aktywowana u niej usługa internetowa i pomimo jej reklamacji operator nie świadczył na jej rzecz usługi. Postanowieniem z dnia 9.05.2012 r. Sąd Rejonowy w Lublinie przekazał sprawę do rozpoznania do tutejszego Sądu. (k.
12) Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Pozwana w dniu 20.10.2010 r. zawarła z (...) sp. z o. o. w W. umowę o świadczenie usługi internetowej O. F. nr (...). (...) na okres 12 miesięcy. (umowa o świadczenie usługi k.
34) Powód jako cesjonariusz w dniu 10.10.2011r. zawarł z (...) sp. z o. o. w W. umowę ramową przelewu wierzytelności, której przedmiotem było ustalenie zasad w oparciu o które nastąpi przeniesienia w rozumieniu art. 509 k.c. przez cedenta na rzecz powoda jako cesjonariusza istniejących i wymagalnych wierzytelności pieniężnych względem byłych abonentów cedenta, z którymi umowy o świadczenie usług zostały rozwiązane lub wygasły, wynikających z niezapłaconych należności głównych (faktur i not obciążeniowych) oraz odsetek z tytułu świadczenia przez cedenta usług telekomunikacyjnych na podstawie zawartych umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych, w celu zarządzania nimi. (umowa ramowa przelewu wierzytelności k. 21, 22).
Na podstawie porozumienia sporządzonego w dniu 10.10.2011 r. stanowiącego załącznik nr 3 do umowy ramowej przelewu wierzytelności cedent przelał na powoda pakiet wierzytelności. (porozumienie k. verte). O powyższym przelewie została zawiadomiona pozwana, która jednocześnie pismem z dnia 6.02.2012 r. została wezwana do zapłaty kwoty 221,12 zł, z czego 48,78 zł za fakturę nr 11020388287295z dnia 26.02.2011 r., 50 zł za fakturę nr (...) z dnia 26.03.2011 r., 50 zł za fakturę nr (...) z dnia 26.04.2011 r., 50 zł za fakturę nr (...) z dnia 09.06.2011 r., 2,13 zł jako notę odsetkową nr (...) z dnia 26.04.2011 r. i odsetek w wysokości 20,21 zł (wezwanie przedprocesowe k. 23).
Powód w dniu 23.02.2012 r. sporządził wyciąg z ksiąg rachunkowych, w których została ujawniona wierzytelność wobec pozwanej na kwotę 222,34 zł, z czego 198,78 zł należności głównej. (wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego z dnia 23.02.2012 r. k.
20)
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo jako nieuzasadnione i nieudowodnione należało oddalić. Powód swoje roszczenie wywodził z art. 509 kc, dotyczącego umowy przelewu wierzytelności, niemniej jednak nie udowodnił zasadności swojego roszczenia zgodnie z art. 6 kc. Powód powinien udowodnić nie tylko fakt cesji, ale również zasadność obciążenia pozwanej dochodzoną należnością. Warunkiem otrzymania należności przez nabywcę długu jest udowodnienie, że takie prawo przysługiwało pierwotnemu wierzycielowi. (wyrok SN z 12.07.2006 r. V CSK 187/06). Pozwana zarzuciła, iż operator telekomunikacyjny nie aktywował u niej usługi, zatem brak było podstaw do wystawienia faktur, a ciężar wykazania istnienia wymagalnej wierzytelności spoczywał na powodzie.
Zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11.07.2011 r. sygn. akt P 1/10 - art. 194 ustawy z dnia 27.05.2004 r. o funduszach inwestycyjnych w części, w jakiej nadaje moc prawną dokumentu urzędowego księgom rachunkowym i wyciągom z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego w postępowaniu cywilnym prowadzonym wobec konsumenta jest niezgodny z Konstytucją, więc wyciąg nie stanowi dowodu tego, co zostało w nim zaświadczone, a jedynie jest dokumentem prywatnym (art. 245 kpc). Sąd oddalił wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu księgowości, gdyż pozwana nie kwestionowała faktu zawarcia umowy cesji, ani umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych, czy też braku zapłaty, a przedmiotem sporu była zasadność naliczenia opłat.
Tym samym opinia biegłego w tym zakresie była zbędna i nieprzydatna. Na marginesie należy zauważyć, iż powód nie przedłożył nawet faktur, z których wynikało zadłużenie pozwanej i nie przedstawił ich szczegółowej specyfikacji, wskazującej na zakres i podstawę obciążenia. Należy podkreślić, iż powód był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, a postępowanie uproszczone w którym była rozpoznawana niniejsza sprawa służy do dyscyplinowania stron do podejmowania czynności procesowych i usprawnienia postępowania dowodowego.
Takiemu celowi służy art. 505 (5) § 1 kpc, zgodnie z którym okoliczności faktyczne, zarzuty i wnioski dowodowe powinny być zgłoszone w pozwie lub na pierwszym posiedzeniu przeznaczonym na rozprawie, a zaniechanie tych czynności przez powoda spowodowało bezpowrotną utratę możności ich podjęcia w dalszym toku postępowania. Mając powyższe na uwadze, należało orzec, jak w sentencji wyroku.