Appeal dismissed; applicant not entitled to compensation under invalidation act as spouse lacks standing.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the appeal against the first-instance judgment denying compensation to the applicant. The applicant argued that the spouse should qualify for compensation under the Act on Invalidating Sentences, claiming the statute applies even when the applicant initiated the invalidation proceedings. The court rejected this, ruling that the Act exhaustively defines eligible heirs as spouses, children, and parents, excluding the applicant's status. Consequently, the first-instance decision upholding the denial of compensation was confirmed.
Legislator headnote
AI generatedUstawa z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczenia wydane wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego; uprawnienia do odszkodowania i zadośćuczynienia w przypadku śmierci represjonowanego przechodzą wyłącznie na małżonka, dzieci i rodziców, wykluczając inne osoby.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt : II AKa 248/03
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 sierpnia 2003 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący SSA Wiesława Gawrońska Sędziowie SSA Jolanta Śpiechowicz (spr.) SSO del. Wojciech Kopczyński Protokolant Ewa Matyjaszczyk przy udziale Prokuratora Wandy Barańskiej po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2003 sprawy wnioskodawcy A. P. o odszkodowanie NKWD na skutek apelacji pełnomocnika wnioskodawcy od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 13/03/2003 r. sygn. akt XVI1 Ko 62/00 1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, 2. kosztami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa, 3. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. S. S. – Kancelaria Adwokacka w K. 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów zastępstwa adwokackiego w postępowaniu odwoławczym. II AKa 248/03
UZASADNIENIE
Od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 13.III.03 r. sygn. XVIl Ko 62/00, którym oddalono wniosek A. P. o odszkodowanie, apelację wniósł jej pełnomocnik. Zarzucił wyrokowi obrazę art. 8 ust. 1 Ustawy z 23.02.1999 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego przez przyjęcie, że krąg osób wymieniony w tym przepisie, jako upoważniony do wystąpienia o odszkodowanie i zadośćuczynienie ma zastosowanie również w sytuacji, gdy wnioskodawca w sprawie o odszkodowanie i zadośćuczynienie był też wnioskodawcą w sprawie o unieważnienie wyroku.
W oparciu o ten zarzut pełnomocnik wniósł o : - zmianę zaskarżonego wyroku i zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz wnioskodawczyń kwoty 50.000 zł. z ustawowymi odsetkami od dnia wymagalności, ewentualnie - o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny uznał apelację za całkowicie niezasadną. Wbrew jej wywodom, zgodzić należy się z sądem I instancji, iż wnioskodawczym nie jest osobą uprawnioną do występowania z wnioskiem o odszkodowanie i zadośćuczynienie w trybie ustawy z 23.02.1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego.
Zgodnie z uregulowaniem zawartym w art. 8 ust. 1 zd. 2 cyt. Ustawy, uprawnienia do dochodzenia roszczeń o odszkodowanie i zadośćuczynienie w razie śmierci osoby represjonowanej przechodzi na małżonka, dzieci i rodziców. Przepis ten określa więc wyczerpująco krąg podmiotów, na które następuje przejście uprawnienia w wypadku śmierci samego represjonowanego i jako szczególne unormowanie wyłącza możliwość dalszego rozszerzenia tego kręgu osób legitymowanych. Brak jest jakichkolwiek przesłanek dla przyjęcia, iż ustawodawca inaczej każe traktować krąg tych osób w przypadku gdy o unieważnienie wyroku wystąpił nie sam represjonowany, ale inna osoba, uprawniona do tego w myśl art. 3 ust. 4 cyt.
Ustawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd Apelacyjny orzekł jak na wstępie.